Zmiany zwyrodnieniowe-dystroficzne kręgosłupa szyjnego

Zmiany dystroficzne w odcinku szyjnym kręgosłupa wywołują silny ból szyi i mogą prowadzić do powikłań w postaci zmniejszonej wydolności fizycznej, a nawet zaniku mięśni. Przede wszystkim musisz dowiedzieć się, jakie są zmiany degeneracyjno-dystroficzne w okolicy szyjki macicy i rozważyć metody ich diagnozowania, leczenia i zapobiegania patologii.

Kręgosłup szyjny DZP - co to jest?

Zmiany degeneracyjno-dystroficzne kręgosłupa w odcinku szyjnym kręgosłupa są chorobami kręgosłupa, które charakteryzują się uszkodzeniami krążków międzykręgowych segmentu szyjnego i z czasem tkankami samych kręgów szyjnych.

Obszar szyjki jest najbardziej funkcjonalny ze wszystkich odcinków kręgosłupa, ponieważ utrzymuje głowę i jest odpowiedzialny za kontrolowanie jej zakrętów i zagięć. Ma siedem kręgów, między którymi znajdują się krążki międzykręgowe, co daje elastyczność kręgosłupa i siłę. Istnieje kilka rodzajów zmian zwyrodnieniowych-dystroficznych: osteochondroza, spondyloza i spondyloartroza.

Najczęstszą postacią zmian zwyrodnieniowych jest osteochondroza. Przy takiej patologii rdzeń kręgowy jest ściśnięty, dzięki czemu zmniejsza się wysokość krążka międzykręgowego, następuje jego rozdzielenie i podział na części.

Kręgosłup jest przewlekłą chorobą zwyrodnieniową kręgosłupa, której towarzyszy porażenie tkanki włóknistej krążków międzykręgowych i wzrost tkanki kostnej (osteofity). Zwykle na tę patologię cierpią ludzie starsi.

Spondyloartroza jest zwyrodnieniowo-dystroficznym uszkodzeniem stawów międzykręgowych kręgosłupa, aw początkowej fazie jest to chrząstka stawowa. Funkcjonalna niewydolność tych stawów powoduje silny ból. Początkowe zmiany zwyrodnieniowe w tej postaci choroby mogą postępować niezależnie lub z osteochondrozą.

Najczęściej takimi zmianami są obszar szyi i lędźwiowy, rzadziej - obszar piersiowy, ponieważ przy pewnym wysiłku fizycznym pozostaje on prawie nieruchomy.

Objawy i oznaki zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa szyjnego

Objawy zmian zwyrodnieniowych-dystroficznych kręgosłupa szyjnego mają pewne cechy odróżniające w porównaniu ze zmianami dystroficznymi innych wydziałów: typowe objawy zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa szyjnego:

  • strzelanie bólem w szyję, a czasami bóle, które mogą przemieszczać się do tyłu głowy, łopatki lub ramienia;
  • mięśnie szyi są silnie napięte, co towarzyszy bólowi (zwłaszcza przy omacywaniu tych mięśni);
  • osłabienie, hipotonia mięśni szyi, ramion, niektórych mięśni łopatek, kończyn (ramion i nóg), aż do całkowitej niezdolności do ich poruszania;
  • drętwienie i obrzęk języka, co objawia się naruszeniem mowy i trudnością jej ruchów;
  • w tym samym czasie swędzenie mięśni jest możliwe przy ostrych przechyłach szyi.

Metody diagnostyczne

Głównymi metodami badania w diagnostyce pacjenta są radiografia, tomografia, badania laboratoryjne i diagnostyka różnicowa.

Radiografia kręgosłupa pomoże dokładnie określić wysokość krążków międzykręgowych, zarejestrować różne zmiany w obszarze szyjki macicy i strukturze kręgów szyjnych, wyeliminować lub wykryć na nich wzrost kości.

Tomografia do diagnozowania zmian zwyrodnieniowych-dystroficznych kręgosłupa szyjnego ma dwa rodzaje - rezonans magnetyczny i komputer. Jednak obraz MR daje dokładniejsze wyniki, ponieważ kręgosłup oraz naczynia i włókna nerwowe przechodzące obok niego nie są ukryte przez inne narządy wewnętrzne na wykonanych zdjęciach.

Leczenie powinno być ukierunkowane na łagodzenie bólu i przywracanie uszkodzonego obszaru. Dlatego diagnoza, która jest przeprowadzana przede wszystkim ma na celu odkrycie zdeformowanych tkanek kręgowych.

Konieczne będzie również pobranie krwi do analizy, ponieważ DZP kręgosłupa szyjnego zawsze zmienia swój skład. Wyniki biochemicznych i ogólnych badań krwi niezawodnie pokażą, czy występuje uszkodzenie kręgosłupa lub czy jest inny problem w organizmie. Warto również zwrócić uwagę na poziom wapnia we krwi i czy szybkość sedymentacji erytrocytów jest zwiększona.

Diagnostyka różnicowa polega na badaniu całego ciała, aby wykluczyć możliwość innych procesów patologicznych, które mogą powodować objawy, podobnych do objawów osteochondrozy. Z pomocą EKG, USG, elektroencefalogram i endoskopia koniecznie sprawdzały obecność patologii układu pokarmowego i nerwowego, a także krążenia krwi.

Leczenie zmian zwyrodnieniowych

Głównym celem leczenia zmian zwyrodnieniowych w obszarze szyjki macicy jest wznowienie normalnego funkcjonowania kręgosłupa i eliminacja bólu. Zwykle wymaga to kompleksowego leczenia, które obejmuje leki, fizykoterapię, terapię wysiłkową, masaż i akupunkturę.

Leczenie narkotyków

Farmakoterapia ma na celu zmniejszenie stanu zapalnego i bólu, a także wznowienie aktywności życiowej komórek i tkanek dotkniętych obszarów.

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) są zwykle stosowane do łagodzenia zapalenia - piroksykam, ibuprofen, diklofenak, woltaren; środki przeciwbólowe - Baralgin, Analgin; leki przeciwskurczowe - Mydocalm; chondroprotectors - Artra, Struktum; witaminy A, B1, B6, B12, C, D, E; produkty outdoorowe - Finalgon, Nikofleks, Teraflex M, Traumel C, Żywokost.

Leczenie w każdym przypadku jest indywidualne, dlatego zestaw leków przepisanych przez specjalistę może różnić się od listy powyższych leków. Ponadto zaleca się stosowanie leków w połączeniu z innymi metodami medycznymi.

Oprócz narkotyków chorobę można leczyć innymi metodami. Aby to zrobić, musisz wiedzieć, na jakim etapie występują zmiany zwyrodnieniowe w okolicy szyjki macicy. W ostrej fazie pacjent musi zawsze przestrzegać zaleceń dotyczących leżenia w łóżku (zaleca się, aby leżał na twardej powierzchni).

Jeśli pacjent ma szczypanie nerwów, będzie potrzebował pętli glissona do trakcji kręgów lub trakcji ręcznej. Stosowane są również procedury fizjoterapii w postaci ultradźwięków i diadynamometrii (fizjoterapeutyczna metoda ekspozycji na prąd elektryczny).

Wpływ na zmiany zwyrodnieniowe i dystroficzne w obszarze szyjki macicy wywierają również ćwiczenia fizjoterapeutyczne, aw wielu chorobach kręgosłupa może pomóc pływanie. Ćwiczenia powinny być wykonywane tylko wtedy, gdy objawy choroby ustąpiły i zaleca się, aby były wykonywane przez osoby zdrowe w celu zapobiegania.

Komplikacje

Jak wspomniano wcześniej, region szyjny wyróżnia się mobilnością. Daje mu to możliwość wykonywania zakrętów i zakrętów ze znacznym „zakresem”. Ale jednocześnie taka mobilność działu pod obciążeniem może spowodować jego szybką porażkę. Nawet łagodne zmiany zwyrodnieniowe mogą zakłócić całą część kręgową.

Kręgi szyi mają procesy poprzeczne, w których znajdują się otwory. W tych otworach znajdują się tętnice i żyły, przeprowadzając proces ukrwienia czaszki, mózgu i twarzy. Czasami zmiany dystroficzne kręgosłupa szyjnego powodują ściskanie tych tętnic.

Brak dopływu krwi do mózgu prowadzi do wystąpienia zespołu kręgowo-podstawnego (upośledzona praca mózgu) lub niedokrwienia, którego objawami są zawroty głowy, bóle głowy, uczucie niestabilności podczas chodzenia, zaburzenia mowy, zaburzenia widzenia i słuchu.

Środki zapobiegawcze

Oprócz ulepszonego leczenia, środki profilaktyczne powinny być również stosowane w celu pozbycia się DZPP. Istnieje pewna lista prostych zasad, które zaleca się stosować w celu zapobiegania zmianom dystroficznym kręgosłupa szyjnego:

  • musi leżeć na twardej lub ortopedycznej powierzchni, głowa powinna być umieszczona na niskiej poduszce;
  • regularnie odwiedzaj saunę / łaźnię, która pozwala złagodzić skurcze mięśni szyi (w przypadku nadciśnienia powinieneś odmówić pójścia do sauny / wanny);
  • weź gorący prysznic na 10 minut;
  • rozpocznij naukę pływania, poprowadź sesje jogi, chodź więcej;
  • nie wykonuj ostrych zakrętów i przechyla głowę;
  • podczas uprawiania sportu nie należy mocno obciążać kręgosłupa;
  • Pamiętaj, aby zrobić sobie przerwę i rozgrzać się po każdej godzinie pracy przy komputerze;
  • gdy siedzący tryb życia, plecy i głowa powinny być trzymane prosto;
  • kup specjalne krzesła, krzesła do domu i biura, które wspierają kręgosłup i plecy.

Co to jest kręgosłup szyjny DZP

Wśród przewlekłych chorób człowieka patologie kręgosłupa nie zajmują ostatniego miejsca w praktyce medycznej. Ból kręgosłupa, okresowo pojawiający się, a następnie znikający na pewien czas, znany wielu ludziom na planecie. Często ludzie zaniedbują podejście do specjalisty, aby znaleźć przyczynę powstania stanów patologicznych. I na próżno. Brak środków czasowych prowadzi do pojawienia się nieodwracalnych skutków w organizmie, znacznie obniżając jakość życia pacjenta. Te patologie obejmują DZP.

Diagnoza „DZP” - co to jest?

Choroba zwyrodnieniowa-dystroficzna kręgosłupa (DZP) jest patologią obwodowego układu nerwowego, który należy do grupy najczęstszych przewlekłych chorób człowieka, ma charakter powtarzający się i często prowadzi do niepełnosprawności. Najczęściej choroba występuje u osób w wieku produkcyjnym. Niestety, dzisiaj nie ma ogólnie przyjętego punktu widzenia na temat pochodzenia DZP. Co to znaczy? Nie ma wystarczających i skutecznych metod wykrywania i leczenia choroby.

Uważa się, że wystąpienie patologii występuje z kilku powodów:

  • z powodu lokalnego przeciążenia segmentów silnika kręgowego (PDS);
  • z powodu dekompensacji w systemach troficznych.

Ze względu na fakt, że DZP - choroba, która trwa od lat, zmiany zachodzące w ciele pacjenta stają się nieodwracalne. Dlatego pełne przywrócenie pacjenta w większości przypadków jest niemożliwe. Środki terapeutyczne mają na celu jedynie przywrócenie normalnego funkcjonowania kręgosłupa i wyeliminowanie objawów klinicznych choroby.

Powód dla wszystkich - osteochondroza

Choroba prowadzi do nieprawidłowego działania segmentów ruchowych kręgosłupa, co pociąga za sobą konsekwentne naruszanie pracy całego ciała ludzkiego. Jak to idzie? Uważa się, że osteochondroza działa jako wyzwalacz występowania DZP. Co to za patologia? W praktyce medycznej krajów WNP dopuszcza się nazywanie osteochondrozy dystroficznymi zmianami w strukturach chrzęstnych kręgosłupa. Przyczyną osteochondrozy są:

  • predyspozycje genetyczne
  • zaburzenia żywienia naczyniowego dysków,
  • hipodynamika,
  • źle zorganizowane miejsce pracy (niewygodne krzesło lub stół),
  • praca fizyczna z podnoszeniem,
  • nadwaga.

Stopniowa zmiana struktury chrząstki prowadzi do zmniejszenia ruchomości kręgów, zmniejszenia odległości między nimi i niedożywienia tkanek przylegających do kręgosłupa. Jeśli rozpoczęty proces nie zostanie zatrzymany, rozwija się zespół kręgowy lub pozakręgowy. Istnieją 4 powody, dla których ten syndrom jest utworzony:

  • kompresja - choroba zaczyna się pojawiać z powodu mechanicznego przeciążenia segmentów motorycznych kręgosłupa, prowadząc do ucisku korzeni nerwowych;
  • dysfunkcjonalna - patologia powstaje z powodu osłabienia fiksacji segmentów motorycznych kręgosłupa;
  • powód dysgemiczny - patologia występuje na tle naruszenia mikrokrążenia tkanek przylegających do krążka międzykręgowego w miejscu uszkodzeń rdzenia;
  • przyczyna aseptyczno-zapalna - patologia występuje na tle procesu zapalnego w segmentach motorycznych kręgosłupa.

Struktura kręgosłupa

Kręgosłup jest zbiorem kręgów, z których każdy jest utworzony przez ciało i łuk. Kręgi znajdują się jeden nad drugim i tworzą filar, w którego centralnej części przechodzi kanał kręgowy - rodzaj tunelu przenikającego nerwy i naczynia.

Kręgi są oddzielone chrząstką - krążki międzykręgowe składające się z pierścienia włóknistego i jądra miazgi. Pierścień przyjmuje część ładunku spadającego na dysk. W młodym ciele jądro miąższowe ma 90% wody, jednak z czasem jego zawartość płynu zmniejsza się. Rdzeń pulsacyjny jest amortyzatorem, który zmienia swój kształt pod wpływem obciążenia, zapewniając w ten sposób mobilność kręgosłupa i chroniąc go przed zniszczeniem.

Kręgosłup jest wzmocniony ze wszystkich stron więzadłami i gorsetem mięśniowym. Silne mięśnie i więzadła zmniejszają obciążenie dysków i stawów. Jednak z biegiem lat, pod wpływem różnych czynników, zmniejsza się elastyczność tkanki chrzęstnej. Rozpoczyna się mechanizm powstawania stanów chorobowych.

Jak działa proces patologiczny

Naruszenie postawy, nadwaga, podnoszenie ciężarów, przedłużony pobyt w niewłaściwej niewygodnej pozycji i inne czynniki prowadzą do tego, że zawartość płynu w dysku zaczyna się zmniejszać, elastyczność struktury chrząstki znika. Pod wpływem powyższych czynników, obciążenie pierścienia włóknistego wzrasta, jego włókna są rozdarte. W miejscach pęknięcia zachodzi proces zapalny, powstaje blizna.

Gdy bliznowacenie nabiera dużej skali, zachodzi nakładanie się naczyń krwionośnych zasilających krążki międzykręgowe. Stopniowo zmniejsza się wysokość dysku, w wyniku czego odległość między sąsiednimi kręgami maleje, więzadła rozciągają się i uginają, obciążenie stawów międzykręgowych wzrasta. W rezultacie dochodzi do zniszczenia chrząstki. Mechanizm tworzenia DZP. Co to znaczy? Włókniste włókna pierścieniowe pod ciśnieniem rozciągają się poza trzon kręgowy, krawędzie przyspawane do nich kręgów również zmieniają ich prawidłowe położenie, powstają odrosty kostne - osteofity. Krążek międzykręgowy jest zaciśnięty, a ruchliwość kręgosłupa jest znacznie zmniejszona. Często powoduje to ból.

Przepuklina dysku może również powodować rozwój patologii. Przepuklina jest częścią jądra miazgi, która przebiła się przez pierścień włóknisty, przekroczyła jego granice i wywiera nacisk na korzenie nerwowe rdzenia kręgowego.

Koncepcja i klasyfikacja dorsopatii

Stany patologiczne kręgosłupa, które nie są związane z chorobą narządów wewnętrznych i towarzyszy im ból, są pogrupowane w osobną grupę chorób zwanych dorsopatią. Zgodnie z międzynarodowymi standardami wszystkie rodzaje dorsopatii są podzielone na trzy grupy:

  • deformujące dorsopatie - obejmują deformacje kręgosłupa spowodowane zmianami krążków międzykręgowych: ta grupa obejmuje kifozę, skoliozę, lordozę, spondylolistezę, osteochondrozę;
  • spondylopatie - obejmują one wszystkie urazowe i zapalne spondylopatie;
  • inne dorsopatie są objawami bólu szyi, ciała, a nawet kończyn, które nie są wynikiem przemieszczenia dysku lub dysfunkcji rdzenia kręgowego.

W zależności od miejsca wystąpienia patologii występują: klatka piersiowa kręgosłupa piersiowego i lędźwiowo-krzyżowego, a także biodra i klatki piersiowej kręgosłupa szyjnego. Co to jest, zrozumiemy później. Charakterystyczną cechą patologii jest to, że objawy choroby w każdym z obszarów lokalizacji z jednej strony są bardzo podobne, z drugiej strony mają swoje własne cechy charakterystyczne.

Często patologiczne stany występują w odcinku lędźwiowym kręgosłupa. Według większości lekarzy głównym powodem jest wyprostowany spacer mężczyzny, za który w rzeczywistości płaci. Oczywiście choroba nie występuje od zera, ale powstaje pod wpływem wielu czynników (pogorszenie odżywiania, zaburzenie układu limfatycznego w tkankach krążków międzykręgowych itp.).

  • Kręgosłup szyjny DZP. Co to jest? Z reguły jest to dorsopatia występująca w szyi, przedniej klatce piersiowej, w rękach. Niektórzy pacjenci zauważają palący, bolesny ból między łopatkami, podobny do objawów dusznicy bolesnej. W przypadku dorsopatii szyjnej zwiększa się ból podczas skręcania lub zginania głowy. W patologii kręgosłupa piersiowego może wystąpić ból w klatce piersiowej.
  • DZP kręgosłupa lędźwiowego. Może mu towarzyszyć naruszenie wrażliwości obszaru pachwiny i wewnętrznych ud. Ból może wystąpić jednocześnie w obu nogach; manifestuje zmniejszoną wrażliwość w dolnej części pleców i wrażliwość dużych palców. Strzelający ból, zmniejszona wrażliwość dolnej części nogi, ból w stopie, porażenie dolnej części nogi i pośladków, utrata funkcji miednicy - wszystko to są objawy dorsopatii lędźwiowej lub kręgosłupa lędźwiowego.

Środki terapeutyczne

Manifestacje procesu patologicznego w kręgosłupie zależą od stadium rozwoju choroby, a także od obszaru i zasięgu zmiany. Głównym objawem patologii jest ból. Jak wspomniano powyżej, przyczyną bólu mogą być skurcze mięśni, ucisk przepukliny międzykręgowej, korzenie nerwowe rdzenia kręgowego itp. Często ból występuje nie tylko w kręgosłupie, ale także jest przenoszony na inne części ciała. Oprócz bólu w obszarze dotkniętym chorobą może wystąpić zmniejszenie wrażliwości, a także osłabienie mięśni.

Terapia chorób zwyrodnieniowych-dystroficznych kręgosłupa może spowolnić przebieg choroby i poprawić jakość życia pacjenta. Kompleks środków terapeutycznych ma na celu:

  • zatrzymać ból
  • spowolnić niszczenie chrząstki,
  • poprawić krążenie krwi w tkance miękkiej otaczającej kręgosłup,
  • zmniejszyć kompresję kręgów względem siebie,
  • przywrócić zdolność motoryczną pacjenta.

Metody terapeutyczne obejmują stosowanie leków, fizjoterapię, fizykoterapię.

DZP: leczenie lekami

Możliwe jest wyeliminowanie objawów bólu poprzez przyjmowanie leków przeciwzapalnych niesteroidowych, takich jak Ibuprofen, Ketoprofen, Diklofenak. Stosowanie tych leków jest jednak często związane z występowaniem działań niepożądanych. W tym przypadku możesz skorzystać z selektywnych środków - jest to „Lornoxicam”, „Nimesulid”, „Meloxicam”.

W przypadku stagnacji w mięśniach i upośledzonego krążenia krwi uciekaj się do stosowania roztworu lidokainy w połączeniu z hormonami steroidowymi. Ten środek pomaga złagodzić ostry ból.

Częściowo złagodzić stan i wyeliminować zespół bólu można osiągnąć za pomocą plastra znieczulającego terapeutycznego (Dorsaplast, Nanoplast, itp.). Oprócz tego, że plaster tłumi ból, zapewnia również działanie przeciwzapalne - oddziałuje na obszar dotknięty polem magnetycznym. Zaleca się stosowanie plastra zarówno w okresie zaostrzenia w celu szybkiego złagodzenia bólu, jak i podczas kursów. Produkt nie zawiera sterydów, jest bardzo wygodny w użyciu: tynk nie utrudnia ruchu, nie ma zapachu, nie pozostawia śladów na skórze i odzieży.

Fizjoterapia i gorsety ortopedyczne

Jednocześnie ze stosowaniem leków w leczeniu DSD aktywnie stosuje się gorsety ortopedyczne, które zmniejszają ból poprzez utrwalenie uszkodzonego segmentu kręgosłupa. Jeśli proces patologiczny dotyczy kręgosłupa szyjnego, użyj kołnierza Schantza. Produkt nie tylko działa rozgrzewająco, ale także czasowo zmniejsza ruchliwość kręgosłupa na dotkniętym obszarze, łagodzi skurcz mięśni i zapewnia korzystne warunki do przywrócenia uszkodzonych struktur.

W patologii kręgosłupa piersiowego stosuje się półsztywne korektory, które prawidłowo rozkładają obciążenie na kręgosłup, odciążając obszar dotknięty chorobą. Jeśli problem występuje w dolnej części pleców, użyj gorsetu lędźwiowo-krzyżowego. Często korzystano z wkładek ortopedycznych, usuwając część obciążenia wstrząsowego z kręgosłupa.

Procedury fizjoterapeutyczne pomagają także w łagodzeniu bólu. Należą do nich: elektroforeza, masaż, UHF, terapia ultradźwiękami, terapia magnetyczna.

Zatrzymaj zniszczenie chrząstki

Jak wspomniano powyżej, terapia DZP ma nie tylko na celu wyeliminowanie bólu. Przy takiej diagnozie bardzo ważne jest zatrzymanie procesu niszczenia tkanki chrzęstnej. Aby to zrobić, istnieje cała gama leków - chondroprotektorów. Należą do nich: „siarczan chondroityny”, „glukozamina” itp. Często, aby zwiększyć efekt, leki są przyjmowane razem. W takiej sytuacji wymagana jest dokładna dawka leku. Z reguły dzienna dawka „glukozaminy” wynosi 1000-1500 mg, „siarczan chondroityny” - 1000 mg.

Można poprawić krążenie krwi w tkankach dotkniętego obszaru za pomocą środków przeciwpłytkowych i angioprotektorów, w tym Pentoksyfiliny, Actovegin. Witaminy z grupy B (na przykład „Neuromultivitis”) pomagają zrównoważyć procesy metaboliczne w organizmie.

W okresie rehabilitacji często uciekają się do trakcji kręgosłupa, co pomaga zwiększyć odległość między kręgami i zmniejszyć ich wpływ na siebie. Ważne jest również, aby stale utrzymywać aktywność fizyczną, wzmacniać muskularny gorset poprzez fizykoterapię.

Diagnostyka

Do tej pory metody identyfikacji chorób zwyrodnieniowych-dystroficznych kręgosłupa nie można nazwać doskonałą i wiarygodną. Jak każda inna choroba, diagnoza DZP rozpoczyna się od badania lekarskiego. Podczas rozmowy z pacjentem lekarz określa lokalizację bólu, identyfikuje czynniki, które mogą nasilać zespół bólowy (na przykład zmianę położenia ciała). Specjalista dowiaduje się również, że pacjent doznał urazów kręgosłupa i powiązanych chorób.

Następnie lekarz bada mięśnie przykręgosłupowe poprzez badanie dotykowe. Pozwala to zidentyfikować napięcie mięśni lub utratę kręgu. Diagnostyka laboratoryjna obejmuje badanie krwi pacjenta i jest przeprowadzana w celu ustalenia obecności lub braku procesów zakaźnych w organizmie.

Oczywiście najbardziej pouczającą metodą diagnozowania patologii jest RTG kręgosłupa, tomografia komputerowa (CT) i rezonans magnetyczny (MRI). Electroneuromyography (ENMG) pozwala określić przyczynę uszkodzenia nerwów.

Jednym z najczęstszych warunków zmuszających cię do wizyty u lekarza jest ból pleców. Według statystyk, objawy te w różnym stopniu obserwuje się u zdecydowanej większości ludzi. Co więcej, częstość występowania tego zjawiska po 30 roku życia rośnie z każdym rokiem.

Ta negatywna tendencja, pomimo sukcesów współczesnej medycyny, nadal się utrzymuje. Ogromną rolę odgrywają w nim choroby degeneracyjno-dystroficzne kręgosłupa (DZP).

Ogólne informacje

Układ mięśniowo-szkieletowy każdego dnia poddawany jest różnym stresom, których lwia część przypada na struktury osiowe, w tym kręgosłup. Z czasem, pod wpływem różnych czynników, powstają procesy patologiczne o charakterze degeneracyjno-dystroficznym. Najczęściej dotykają regionów szyjki macicy i lędźwi, które są narażone na największy stres w życiu codziennym.

Wielu uważa, że ​​ta sytuacja to dużo osób starszych. Jednak wyniki monitoringu sugerują coś przeciwnego - większość osób cierpiących na takie choroby ma wiek produkcyjny. Staje się to prawdziwym problemem, ponieważ negatywnie wpływa na aktywność fizyczną i jakość życia.

Zwyrodnieniowa patologia dystroficzna łączy różne choroby, które mają podobne mechanizmy rozwoju i manifestacji. Ponadto nie ogranicza się do kręgosłupa - takie zmiany są wykrywane w innych częściach ciała i organów. To pozwala nam scharakteryzować proces patologiczny jako systemowy. Kiedy ludzie mówią o chorobach kręgosłupa, wymienia się przede wszystkim następujące stany:

  • Osteochondroza.
  • Spondyloartroza.
  • Spondyloza.
  • Przepuklina krążka międzykręgowego.
  • Zwężenie kręgosłupa.
  • Kręgozmyk.

Biorąc pod uwagę DZPP u konkretnego pacjenta, trudno jest wyizolować jedną chorobę, ponieważ zmiany będą wpływać na różne struktury kręgosłupa. Chociaż wielu ma wrażenie, że osteochondroza jest najczęstszą patologią, to tylko częściowo. Z reguły spondylartroza, przepuklina międzykręgowa i inne zmiany są obecne u tych samych ludzi w różnym stopniu.

Zwyrodnieniowo-dystroficzna patologia kręgosłupa jest prawdziwą plagą współczesnego społeczeństwa.

Większość ludzi codziennie doświadcza skutków czynników, które niekorzystnie wpływają na stan kręgosłupa. I wielu z nich robi to wyłącznie z własnej woli. Automatyzacja procesów produkcyjnych, zwiększony komfort i chęć poprawy życia mogą prowadzić do problemów dla układu mięśniowo-szkieletowego.

O hipodynamice coraz częściej mówi się w aspekcie zawodowym, a przeciążenie szkieletu jest bardziej typowe dla sportowców. Po zidentyfikowaniu najczęstszych czynników patologii kręgosłupa, należy zwracać uwagę na wszystkie bez wyjątku ludzi. Warunki te obejmują:

  • Długotrwałe lub ciężkie obciążenia.
  • Niska aktywność fizyczna.
  • Niewłaściwe odżywianie.
  • Ranny.
  • Patologia hormonalna i metaboliczna.
  • Zmiany wieku.
  • Predyspozycje genetyczne.

Osoby, które mają kilka z tych czynników w swoim życiu, mają zwiększone ryzyko chorób zwyrodnieniowych-dystroficznych kręgosłupa. Powinno to być bodźcem do zmian stylu życia i zachętą do wizyty u lekarza.

Tylko usuwając przyczynę, możliwe jest zmniejszenie częstości występowania chorób kręgosłupa u większości pacjentów młodych i w średnim wieku.

Mechanizm rozwoju

Z reguły zmiany degeneracyjno-dystroficzne mają pewną inscenizację, co nie zawsze jest zauważalne. Pod wpływem czynników ryzyka pojawiają się najpierw zaburzenia biochemiczne, a następnie strukturalne, które obejmują wszystkie składniki: dyski, kręgi, stawy, więzadła i mięśnie.

Po pierwsze, wpływają na te elementy, które są mniej odporne na działania niepożądane. Najczęściej stają się krążkami międzykręgowymi. Z powodu spadku odżywiania następuje spadek stężenia substancji utrzymujących płyn - mukopolisacharydów - co pociąga za sobą utratę właściwości elastycznych i zmniejszenie szczeliny międzykręgowej. Występuje przerzedzenie i rozcieńczenie włóknistej torebki, przyczyniające się do powstawania przepuklinowych występów jądra miażdżystego.

Następna jest porażka małych stawów kręgosłupa, w których zachodzą zmiany w artrozie. W kręgach pod wpływem zwiększonego obciążenia stymulowana jest nadmierna synteza tkanki kostnej - tak powstają osteofity. Prowadzi to do naruszenia biomechaniki kręgosłupa, zmniejszając zakres ruchu, wywołując zmiany w strukturach więzadłowo-mięśniowych.

Lokalne procesy patologiczne są wspierane przez zaburzenia naczyniowe i metaboliczne, które pogarszają się z czasem.

Obraz kliniczny DZP jest wielostronny. Wynika to z wielu struktur zaangażowanych w proces patologiczny i związku kręgosłupa z funkcjonalną aktywnością innych narządów i obszarów ciała. Aby zrozumieć objawy, konieczne jest zrozumienie pochodzenia każdego objawu i możliwych sposobów rozwoju sytuacji.

Zespół bólowy

Główny zarzut, że pacjenci z chorobami zwyrodnieniowo-dystroficznymi powodują ból. Ale nie pojawia się na wczesnych etapach rozwoju choroby. Podstawą bólu mogą być czynniki uciskowe, zapalne lub naczyniowe. W zależności od tego pojawią się pewne cechy symptomu:

  • Słaby, silny lub umiarkowany.
  • Biadanie, strzelanie, kłucie lub pulsowanie.
  • Długie lub krótkoterminowe.
  • Stałe lub okresowe.

Lokalizacja procesu patologicznego determinuje dominującą lokalizację bólu. Jak już wspomniano, uszkodzenie okolicy szyjnej lub lędźwiowej jest bardziej powszechne, więc pacjenci będą ją odczuwać nie tylko w kręgosłupie, ale także w głowie, obręczy barkowej, kończynach górnych i dolnych oraz brzuchu. Ponadto objawy będą się nasilać wraz z aktywnymi ruchami (skrętami, zakrętami), podnoszeniem ciężarów, siedzeniem lub staniem.

Gdy patologia kręgosłupa szyjnego często rozwija tak zwaną dyskalię szyjki macicy, która objawia się wyraźnym „bólem pleców”, dając do tyłu głowy. Głowa może przyjąć pozycję wymuszoną, pochylając się w kierunku zmodyfikowanej tarczy, lordoza szyjki jest wygładzona, podczas ruchów można wyczuć chrzęst. Ponadto często pojawia się pojawienie się syndromu mięśnia pochyłego i periarthritis humeroscapular, gdy odczuwa się bóle w okolicy ramiennej (brachialgia).

Klęsce kręgosłupa lędźwiowego towarzyszy pojawienie się lumbago lub lędźwiowej ischialgii. W pierwszym przypadku odnotowuje się ostry ból miejscowy, aw drugim napromieniowanie wzdłuż nerwu kulszowego do kończyny dolnej. Towarzyszą temu zaburzenia statyczno-dynamiczne kręgosłupa, spadek fizjologicznych zakrętów. We wszystkich przypadkach badanie dotykowe określa ból punktów przykręgowych.

Ból kręgosłupa szyjnego lub lędźwiowego prowadzi do znacznego ograniczenia aktywności fizycznej pacjenta.

Zespół kręgowy

W wyniku kompresji korzeni nerwowych powstaje tak zwana radikulopatia kompresyjna, w którą zaangażowany jest składnik naczyniowy i zapalny. Prowadzi to do pojawienia się objawów związanych z naruszeniem unerwienia odpowiednich stref:

  • Zwiększenie lub utrata odruchów ścięgien.
  • Niedowład i paraliż.
  • Wrażenie mrowienia, pieczenia, drętwienia skóry.
  • Zmniejszenie różnych rodzajów czułości.
  • Sucha i łuszcząca się skóra.
  • Chilliness kończyn.

Struktura zespołu kręgowego obejmuje zaburzenia mięśniowo-toniczne. Są wtórne do korzeni i rozwijają odruch w odpowiedzi na bolesne bodźce. W rezultacie mięśnie zlokalizowane nie tylko w obszarze skurczu szyjnego lub lędźwiowego, ale także w pewnej (czasami dość znaczącej) odległości od nich, będą skurczone. Takie zjawisko samo w sobie staje się częstą przyczyną bólu mięśniowo-powięziowego w różnych częściach szkieletu, który charakteryzuje się występowaniem, czasem trwania i głębokością. Zwiększone napięcie mięśni przykręgosłupowych staje się zauważalne podczas badania dotykowego, gdy są one odczuwane w postaci gęstych wałków.

Wykrycie zaburzeń kręgowych przynosi istotne wyniki w poszukiwaniu diagnostycznym.

Naruszenie narządów wewnętrznych

W patologii zwyrodnieniowej cierpi funkcja narządów wewnętrznych, ponieważ wpływają one na włókna wegetatywne korzenia nerwu. Z patologią kręgosłupa szyjnego taki wpływ może wpływać na funkcjonowanie tarczycy. Ponadto pacjenci często cierpią na bóle głowy, które mają inny mechanizm rozwoju: naczyniowy, mięśniowy, nadciśnieniowy. Choroby dystroficzne zwyrodnieniowe kręgosłupa lędźwiowego często powodują zaburzenia narządów miednicy, takie jak nietrzymanie moczu, mimowolne wypróżnienia i zaburzenia seksualne.

Zdarza się również, że objawy kręgosłupa mogą naśladować choroby narządów wewnętrznych. Wynika to z odbicia natury bólu, który pojawia się w różnych częściach ciała. Na przykład osteochondroza ma kilka „masek”:

Ale długi przebieg procesów degeneracyjno-dystroficznych może wywołać nie tylko zaostrzenie przewlekłych chorób narządów wewnętrznych, ale nawet zainicjować ich rozwój z powodu zaburzeń neurotroficznych i naczyniowych.

Biorąc powyższe pod uwagę, należy zwrócić uwagę na diagnostykę różnicową patologii szyjki macicy i lędźwiowej z chorobami nieterogennymi.

Konsekwencje

Zwyrodnieniowa patologia dystroficzna ma przewlekły, uporczywie postępujący charakter. Każdego roku staje się bardziej wyraźny, przynosząc pacjentom znaczne trudności. Z powodu naruszenia siły wszystkich struktur szyjnego i lędźwiowego kręgosłupa często obserwuje się niestabilność.

Jeśli występuje wyraźne przemieszczenie kręgów (spondylolisteza) lub przepuklina osiąga znaczne rozmiary, rozprzestrzeniając się do kanału kręgowego, często obserwuje się zaburzenia przewodzenia. Ich wygląd zależy od stopnia oddziaływania i lokalizacji procesu patologicznego.

Gdy pacjent doświadcza znaczących trudności w działalności zawodowej lub samoopiece, rozważa się kwestię przydzielenia grupy niepełnosprawności.

Diagnostyka

Aby potwierdzić procesy degeneracyjno-dystroficzne w kręgosłupie, konieczne jest, wraz z badaniem klinicznym, zastosowanie dodatkowych metod diagnostycznych. Pokażą najbardziej wiarygodny wynik i pozwolą ci opracować plan dalszego leczenia. W tej sytuacji z reguły stosowane są techniki wizualizacji:

  • Badanie rentgenowskie.
  • Tomografia komputerowa.
  • Rezonans magnetyczny.

Ponadto stosowane są niektóre metody funkcjonalne: reoencefalografia, elektromiografia. Aby przeprowadzić diagnostykę różnicową z chorobami nieterogennymi, może być wymagane EKG lub USG. W każdym razie musisz skonsultować się z neuropatologiem i traumatologiem.

Instrumentalne metody badawcze pozwolą na ustalenie dokładnej diagnozy poprzez określenie stopnia rozwoju i rozpowszechnienia patologii.

Program leczenia powinien obejmować najbardziej skuteczne metody. Aby osiągnąć maksymalne wyniki, stosuje się złożony wpływ na proces patologiczny - terapię etiotropową, patogenetyczną i objawową. W wielu przypadkach można zrezygnować z leczenia zachowawczego, a metody operacyjne zapewniają szybką i skuteczną eliminację przyczyny zespołu bólowego. W kontrowersyjnych sytuacjach wybór należy do lekarza.

Farmakoterapia

Podstawą leczenia zachowawczego jest stosowanie leków. Użyj różnych leków, które pozwolą ci wpływać na główne części procesu patologicznego. Oczywiście niektóre z nich muszą być brane przez długi czas, aby zapewnić wyraźny i trwały efekt. Najczęstszymi lekami na zwyrodnieniowo-dystroficzną patologię kręgosłupa są:

  • Niesteroidowe środki przeciwzapalne (Lorfix, Texmen).
  • Leki zwiotczające mięśnie (Mydocalm).
  • Chondroprotektory (Dona, Hondroksid).
  • Witaminy z grupy B (Vitaxon).
  • Leki zmniejszające przekrwienie (escynian L-lizyny).
  • Naczyniowy (Solcoseryl).
  • Antioquidant (mexicor).

W okresie ostrym zaleca się stosowanie leków w postaci wstrzyknięć, a po ustąpieniu bólu i stanu zapalnego zaleca się zmianę na tabletki do leczenia podtrzymującego.

Należy przyjmować wszelkie niezbędne leki na zalecenie lekarza prowadzącego. Samoleczenie może ukryć poważne zagrożenie dla zdrowia.

Fizjoterapia

Kompleksowe leczenie powinno obejmować fizyczne metody wpływania na patologię. Pozwala to poprawić krążenie krwi, potencjał regeneracji tkanek, rozluźnić mięśnie i przyspieszyć regenerację organizmu. Najczęściej w osteochondrozie i innych chorobach zwyrodnieniowych kręgosłupa zaleca się następujące metody:

  • Elektro- i fonoforeza leków.
  • Magnetoterapia.
  • Terapia UHF.
  • Leczenie laserowe.
  • Leczenie parafiną i błotem.
  • Hirudoterapia.
  • Baroterapia
  • Refleksologia.
  • Balneoterapia

Wiele procedur ma szeroki pozytywny wpływ na organizm, nie ogranicza się do tkanki kostnej. Dzięki fizjoterapii normalizuje się przebieg procesów metabolicznych i poprawia się ogólne samopoczucie pacjentów.

Aby osiągnąć najlepszy wynik, musisz ukończyć cały cykl procedur zalecanych przez lekarza.

Fizjoterapia

Nie jest tajemnicą, że aktywność fizyczna jest uważana za podstawę pełnego życia. Dlatego w chorobach układu mięśniowo-szkieletowego szczególne znaczenie ma gimnastyka medyczna. Dzięki odpowiednio dobranemu indywidualnemu zestawowi ćwiczeń każdy pacjent wkrótce odczuje radość poruszania się bez bólu. W celu skutecznego szkolenia konieczne jest przestrzeganie pewnych zasad:

  1. Stopniowy wzrost siły i amplitudy ruchów.
  2. Zgodność z możliwościami aktywności fizycznej ciała.
  3. Wykonywanie ćwiczeń w wolnym i płynnym tempie.
  4. Nie można prowadzić gimnastyki przez ból.
  5. Jeśli ruch przynosi dyskomfort, należy go tymczasowo porzucić.
  6. Przejście od prostych do trudniejszych ćwiczeń.
  7. Regularnie i codziennie wykonuj gimnastykę.

Jakich metod gimnastycznych użyć iw jakim stopniu - decyduje lekarz prowadzący wraz z instruktorem terapii ruchowej.

Przywrócenie normalnej aktywności ruchowej jest głównym zadaniem terapii fizycznej.

Masaż i terapia manualna

Leczenie chorób kręgosłupa nie jest kompletne bez masażu. Jednocześnie mogą korzystać z różnych technik, a nie tylko klasycznych. Ale podstawowe elementy będą takie same - głaskanie, pocieranie, ugniatanie - mające wpływ na powierzchowne i głębokie tkanki. Różne ruchy masażu sprzyjają rozluźnieniu mięśni, poprawiają przepływ krwi i mają ogólny efekt tonizujący.

Ostatnio popularna i manualna terapia. Ta technika pozwala wyeliminować bloki mięśni, podwichnięcia stawów, przemieszczenie poszczególnych kręgów. Aby to zrobić, użyj elementów trakcji, skręcania, zginania lub przedłużania kręgosłupa. W tym momencie można poczuć kryzys w różnych działach.

Jeśli przez długi czas leczenie zachowawcze nie jest wystarczająco skuteczne, a zmiany strukturalne są tak wyraźne, konieczna jest interwencja chirurgiczna. Jego zadaniem jest wyeliminowanie głównych czynników ograniczających aktywność ruchową i stworzenie warunków do rozwoju powikłań. W zależności od choroby użyj następujących metod:

Niedawno wykorzystano nisko traumatyczne techniki oparte na stosowaniu mikronarzędzi i sprzętu endoskopowego. Jednocześnie ryzyko pooperacyjne jest zminimalizowane, a powrót do zdrowia przebiega znacznie szybciej.

Patologię zwyrodnieniowo-dystroficzną kręgosłupa należy wykryć jak najszybciej. Następnie istnieje możliwość pełnej terapii, która będzie miała dobry efekt, a dzięki powtarzanym kursom pozwoli uniknąć powikłań.

Dorsopatia kręgosłupa szyjnego

Dorsopatia kręgosłupa szyjnego jest przewlekłą zmianą zwyrodnieniową, opartą na postępującej zmianie kształtu i przedwczesnego zużycia krążka międzykręgowego z następczą zmianą stawów międzykręgowych, kręgów i więzadeł.

Często choroba powoduje patologię obwodowego i autonomicznego układu nerwowego, rdzenia kręgowego, zaburzeń krążenia mózgu. Neurologiczne objawy dorsopatii kręgosłupa często powodują utrzymującą się niepełnosprawność.

Zwyrodnienie kręgów szyjnych może spowodować zwichnięcie podczas rozciągania, któremu towarzyszy ucisk tętnicy kręgowej przez proces stawowy. Odkształcenie kręgów wyraża się we wzroście powierzchni stawowych w tych miejscach, gdzie kręgosłup jest poddawany największemu obciążeniu. Chrząstka stawowa kręgu zaczyna nabierać nieregularnego kształtu i staje się cieńsza. W ciężkich przypadkach powierzchnia stawowa pokryta jest stwardniałą tkanką, nabiera szorstkiej powierzchni z naroślami. Na krawędziach kręgów pojawiają się ostre zęby kości - osteofity.

Występują starcze zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa i zmiany patologiczne. Linia między nimi jest zamazana. Wśród pacjentów dominują osoby, których praca wiąże się ze stałym napięciem mięśni szyi i ramion lub długim przechyleniem głowy.

W przypadku dorsopatii szyjnej pacjenci skarżą się na ból szyi, jednej lub obu rąk i przedniej części klatki piersiowej. Ból obustronny występuje w 10% wszystkich przypadków. U niektórych pacjentów ból jest zlokalizowany w plecach między łopatkami. Często ból jest płonący, bolesny, mrożący krew w żyłach. Czasami trudno jest znieść, że pacjenci mylą swój stan z dławicą.

Wraz z porażką kręgosłupa szyjnego zwiększył się ból podczas ruchu głowy. Zwłaszcza przy obracaniu i przechylaniu głowy. Często pacjenci skarżą się, że w nocy z powodu bólu nie mogą spać. Przy ruchach dłoni objawy nieznacznie ustępują.

Zespół bólowy powoduje wymuszoną pozycję głowy. Gdy dorsopatia szyjki macicy z obciążeniem głowy, pochylona w stronę dotkniętą chorobą, pojawia się ból i parestezja w obszarze unerwienia korzenia nerwu, który poddawany jest ściskaniu w otworze międzykręgowym. Ta patologia nazywana jest objawem otworu międzykręgowego.

W przypadku dorsopatii szyjnej i piersiowej występuje osłabienie ręki, zanik mięśni i drętwienie skóry rąk. W zależności od ciężkości zmiany, niektórzy pacjenci mają ograniczony ruch, bolesność stawu barkowego. Czasem drgają mięśnie klatki piersiowej i obręczy barkowej.

W obszarze korzeni szyi występuje naruszenie wrażliwości, które objawia się przeczuleniem. Występuje spadek lub wzrost odruchów ścięgien na ramieniu. Prawie wszyscy pacjenci mają zaburzenia wegetatywno-naczyniowe: zimne dłonie, drętwienie, obrzęk dłoni, skurcz, bladość skóry.

Wszystkie te zmiany są wynikiem kompresji korzeni nerwowych wzrostu kości lub wtórnych zmian w tkankach: przekrwienie żylne, zapalenie, obrzęk. W niektórych przypadkach tętnica kręgowa jest również ściśnięta. Prowadzi to do dysogennej mielopatii.

Neurologiczne objawy dorsopatii

Zespół nerwu rdzeniowego

Główny zarzut pacjentów - ból głowy, który jest zlokalizowany głównie w szyi. Rzadziej ból występuje w okolicach skroniowych i ciemieniowych oraz w połowie twarzy. U większości pacjentów ból jest stały i napadowy. Podczas ataku ból zaczyna się w tylnej części głowy i przechodzi do obszaru czołowego, skroniowego i gałek ocznych. Towarzyszą temu zawroty głowy, hałas w uszach, głowa, oszałamiająca. Przy ruchach głowy objawy nasilają się.

Czasami atakowi mogą towarzyszyć kołatanie serca, osłabienie, pocenie się, zaburzenia widzenia (siatka, mgła, fuzja liter). Często ból głowy łączy się z bólem szyi, klatki piersiowej, ramienia. U niektórych pacjentów dochodzi do zmniejszenia słuchu, naruszenia wrażliwości na twarzy.

Kompresja tętnic kręgowych

Z naruszeniem krążenia krwi w tętnicach kręgowych może wystąpić miażdżyca naczyń mózgowych lub nadciśnienie. Pogorszenie pulsacji tętnic kręgowych powoduje przyspieszony wzrost osteofitów. Z kolei osteofity ściskają tętnicę kręgową i utrudniają przepływ krwi.

Może się to zdarzyć, gdy silny obrót głowy lub przedłużająca się niewygodna pozycja leżąca, znaczny wysiłek fizyczny. Dla dokładnej diagnozy pacjentów przepisanych na badania angiograficzne.

W niektórych przypadkach niedokrwienne udary mózgu są wynikiem kompresji tętnicy kręgowej. Objawy zaburzeń krążenia często pojawiają się rano po przebudzeniu. Pacjenci na ogół skarżą się na zawroty głowy, ogólne osłabienie, zaburzenia połykania. Czasami może wystąpić krótkotrwała utrata przytomności, gdy głowa jest przechylona z powodu zwężenia tętnicy kręgowej.

U pacjentów z ciężką kompresją tętnicy mogą wystąpić uszkodzenia nerwów okołomotorycznych, twarzy, nerwu trójdzielnego lub hipogossal. Występują zaburzenia widzenia i okulomotoryczne, brak koordynacji, zmiany patologiczne w dnie.

Diagnostyka

Zaburzenie wrażliwości, ograniczenie ruchu, zmiana odruchów pozwalają nam zidentyfikować procesy patologiczne w poszczególnych kręgach szyjnych, a także uszkodzenia poszczególnych korzeni nerwowych i zalecić odpowiednie leczenie. Ogromne znaczenie w diagnostyce dorsopatii szyjnej odgrywa badanie rentgenowskie kręgosłupa.

Aby wykluczyć zawał serca, dane EKG, anamneza choroby, czas trwania bólu, nieskuteczność leków nasercowych (nitrogliceryna), a także charakterystyczne położenie głowy, pozwalają. W niektórych przypadkach możliwe jest połączenie objawów neurologicznych i chorób serca. Następnie zespół bólowy, spowodowany zmianami dystroficznymi w okolicy szyjki macicy, może wywołać atak dławicy piersiowej, aw niektórych przypadkach zawał mięśnia sercowego.

Leczenie dorsopatii powinno być wszechstronne. Pacjentom przepisuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne, leki przeciwbólowe, leki neurotropowe, witaminy z grupy B, chondroprotektory. W ostrych zaburzeniach (zespół korzeniowy) wskazane jest przeprowadzenie blokady nowocainowej.

Przypisz kompleks procedur fizjoterapeutycznych:

  • Prąd diadynamiczny
  • Amplipulse
  • USG
  • Elektroforeza Novocain
  • Masaż
  • Terapia wysiłkowa.

Skutecznym leczeniem jest przedłużenie odcinka szyjnego kręgosłupa, co powoduje dekompresję korzenia nerwu, zwiększenie średnicy otworu międzykręgowego, zmniejszenie obrzęku. Trakcja nie powinna być długa.

Przeciwwskazaniami do tej metody są objawy kompresji kręgosłupa, które mogą być obserwowane powikłania (zakrzepica tętnicy podstawnej, uszkodzenie trzonu rdzenia kręgowego, krwotok w mózgu). Noszenie gorsetu szyjnego jest skuteczne, zwłaszcza w przypadku zaburzeń krążenia w układzie kręgowo-podstawnym.

Zalecenia dla pacjentów

Przeciwwskazana praca, która wiąże się ze stresem fizycznym, pochyleniem głowy, wymagającym stresu emocjonalnego. Gorące i głośne pokoje, nocne zmiany mogą również pogorszyć stan pacjenta.

Czynniki zwiększające ciśnienie krwi i ucisk tętnicy kręgowej powinny być wykluczone. Jest przeciwwskazany do pracy na wysokości, na ruchomych mechanizmach. W profilaktyce zaburzeń układu nerwowego należy uwzględnić środki wzmacniające mięśnie szyi: masaż, fizykoterapia.

Pacjentom z dorsopatią szyjną zaleca się unikanie nagłego zginania ruchów głowy i szyi. Ciężkie objawy choroby (zespół korzeniowy, niewydolność kręgowo-podstawna, zespół nerwu rdzeniowego) wymagają obowiązkowej obserwacji.

Ćwiczenia terapeutyczne w zapobieganiu i leczeniu osteochondrozy

Fizjoterapia zajmuje silne miejsce wśród pomocniczych metod leczenia wielu chorób układu mięśniowo-szkieletowego. Osteochondroza nie jest wyjątkiem. Odpowiednio dobrany zestaw ćwiczeń do osteochondrozy, wykonywanych regularnie iw odstępach czasu zalecanych przez lekarza, może być poważną pomocą w walce z chorobą.
Treść artykułu:
Wskazania do stosowania fizykoterapii
Przeciwwskazania do gimnastyki z osteochondrozą
Środki ostrożności podczas ćwiczeń
Zasady fizjoterapii
Kompleks ćwiczeń terapeutycznych dla osteochondrozy

Wskazania do terapii wysiłkowej

Osteochondroza to choroba spowodowana starzeniem się i stopniowym niszczeniem tkanek ciała. Dlatego gimnastyka z osteochondrozą jest pokazana nie tylko w leczeniu tej choroby, ale także jako środek zapobiegawczy. Mięśniowy gorset, stworzony i wzmocniony za pomocą terapii wysiłkowej, zapobiega skrzywieniu kręgosłupa, pomaga prawidłowo i równomiernie rozłożyć obciążenie na kręgi i odpowiednio spowolnić starzenie się i zużycie chrząstki i tkanki kostnej.

Gimnastyka z osteochondrozą ma te same wskazania, co profilaktyka. Ale ta metoda leczenia ma jedną cechę, która pozwala osiągnąć doskonałe wyniki przy jednoczesnym stosowaniu leków z lekami fizykoterapii.

Podczas aktywności fizycznej krążenie krwi jest aktywowane w tkankach ciała. Światło naczyń krwionośnych rozszerza się, a przepływ krwi przyspiesza. Substancje lecznicze we krwi i wchodzące do niego we wstrzyknięciach, tabletkach, maściach itp. Wnikają do kręgosłupa i jego struktur w wyższych stężeniach niż w przypadku braku aktywności fizycznej.

Przeciwwskazania

Ćwiczenia i ćwiczenia w osteochondrozie są surowo zabronione w ostrym okresie choroby, gdy występuje wyraźny ból kręgosłupa.

Również gimnastyka w osteochondrozie jest przeciwwskazana w przypadkach, gdy towarzyszy temu choroba:

  • nowotwór w tkankach kręgosłupa (łagodny lub złośliwy);
  • ściskanie rdzenia kręgowego;
  • krytyczna niestabilność kręgów;
  • obecność krwiaka lub ropnia w kręgosłupie lub sąsiadujących tkankach.

Środki ostrożności

Wykonując terapię wysiłkową w osteochondrozie, należy starannie kontrolować swoje zdrowie, ponieważ to, choć czynnik subiektywny, jest jedynym wskaźnikiem skuteczności i nieszkodliwości ćwiczeń.

Niewielki wzrost bólu podczas terapii wysiłkowej jest normalny, ale ból nie powinien być silniejszy niż zwykle podczas chodzenia, siedzenia lub wykonywania prostych prac domowych. Jakikolwiek dyskomfort lub silny ból podczas wykonywania określonego ćwiczenia w osteochondrozie jest znakiem ostrzegającym, że to ćwiczenie powinno być wykluczone z kompleksu.

Ale może być użyty jako rodzaj testu i powrócić do tego ćwiczenia po chwili, kiedy mięśnie pleców staną się silniejsze. „Bolesne” ćwiczenie doskonale zademonstruje postęp lub brak leczenia. Ale jeśli nawet po kilku miesiącach ćwiczeń z terapią wysiłkową powoduje ból, taktykę ćwiczeń należy zmienić, ponieważ specyficzny kompleks terapii ruchowej nie wykonuje swoich funkcji wzmacniania mięśni pleców.

W przypadku osób z osteochondrozą, w połączeniu z nadmierną ruchliwością kręgów, wszystkie ćwiczenia zalecane przez lekarza w przypadku osteochondrozy powinny być wykonywane w specjalnym gorsecie, który mocuje kręgosłup w fizjologicznie prawidłowej pozycji i nie pozwala kręgom poruszać się względem siebie.

Zalecenia dotyczące ćwiczenia

Właściwy dobór ćwiczeń do gimnastyki terapeutycznej w osteochondrozie i regularność treningu to tylko połowa sukcesu w leczeniu. Zestaw prostych zasad stosowanych przy wykonywaniu kompleksu fizykoterapii jest głównym warunkiem, w którym efekt terapii wysiłkowej nie trwa długo:

  • Przed wykonaniem ćwiczeń musisz rozgrzać mięśnie pleców. Może być gładka (bez skręcania!) Obraca się i / lub przechyla ciało, pocierając plecy suchym miękkim ręcznikiem lub krótkim masażem;
  • podczas zajęć nie można wykonywać ostrych ruchów: każde ćwiczenie wykonywane jest płynnie, powoli;
  • Kompleks terapii ćwiczeń na plecy w osteochondrozie nie jest ćwiczeniem „nastrojowym”, które można wykonywać przez 2 dni, a następnie porzucić na tydzień. Tylko codzienna terapia wysiłkowa może dać pozytywny wynik.

Zalecany: bezpłatny kurs ćwiczeń w leczeniu osteochondrozy bez operacji i leków!

Terapeutyczny trening fizyczny w osteochondrozie

Następujące ćwiczenia na plecy w osteochondrozie z taką samą skutecznością pomogą zapobiec tej chorobie, a także staną się najlepszą metodą leczenia pomocniczego.

1. I.p. siedząc na krześle, z powrotem prosto. Połóż dłonie na czole i naciśnij głowę. W tym samym czasie „popchnij” dłonią głowę z oporem. Powtórz 5-7 razy. Wykonaj to samo ćwiczenie, kładąc dłonie na grzbiecie głowy i na skroniach.

2. I.p. stojąc, stopy rozstawione na szerokość ramion. Obróć głowę w lewo, starając się dotrzeć jak najdalej do lewego ramienia. Zatrzymaj się w skrajnym punkcie i stań w tej pozycji przez 7-10 sekund. Powoli wróć do pozycji wyjściowej, a następnie powtórz ruch do prawego ramienia. Liczba powtórzeń w każdym kierunku - 2-3 razy.

3. I.p. stojąc, stopy rozstawione na szerokość ramion. Lekko uginając kolana, połóż dłonie na biodrach, kładąc na nie nacisk. Ramiona zgięte w łokciach. Zegnij głowę tak, aby podbródek rozciągał się do klatki piersiowej, rozkładając łokcie na boki i zaokrąglając plecy. Pozostań w tej pozycji przez 10 sekund, a następnie wróć do pozycji wyjściowej. To ćwiczenie powinno być wykonywane powoli, przechylaj głowę, aż poczujesz napięcie w kręgosłupie. Liczba powtórzeń - 5-7 razy.

4. I.p. na podłodze nacisk na kolana i dłonie, głowa opuszczona. Powoli podnieś głowę, podnieś podbródek i, przynosząc łopatki do siebie, zgnij w dolnej części pleców. W skrajnym punkcie zatrzymaj się na 10 sekund, pozostając w tej pozycji. Wróć do pozycji wyjściowej, odpocznij przez kilka sekund i powtórz ćwiczenie. Liczba powtórzeń - 5-7 razy.

5. I.p. stojąc, nogi są rozstawione na szerokość ramion. Trzymaj plecy prosto, nie głaszcz. Z kolei podnieś każde ramię tak wysoko, jak to możliwe, jakby próbując wyciągnąć rękę do ucha. Nie przechylaj głowy, „pomagając” ramieniu skrócić dystans. Zrób 5 ćwiczeń na każde ramię.

6. I.p. na podłodze, opierając się na dłoniach i kolanach. Trzymaj plecy prosto, równolegle do podłogi. Przesuwając ręce w lewo, przesuń ciało w kierunku talii. Biodra i miednica powinny pozostać bez ruchu. Wróć do pozycji wyjściowej i powtórz „kroki” rękami w prawo. Powtórz 2-3 razy w każdym kierunku.

7. I.p. leżąc na podłodze, na brzuchu. Napinając mięśnie pośladków i dolnej części pleców, spróbuj maksymalnie podnieść ramiona i górną część ciała nad podłogą. W najwyższym punkcie przytrzymaj przez 3-4 sekundy, a następnie wróć do pozycji wyjściowej. Powtórz ćwiczenie 3 razy.

8. I.p. leżąc na podłodze, na brzuchu. Skoncentruj się na dłoni (podobnej do pozycji przy podnoszeniu z podłogi), powoli prostując ramiona w łokciach i opierając się na dłoni, podnieś ciało. Upewnij się, że miednica i uda są dociśnięte do podłogi. W najwyższym punkcie pozostaw na 10 sekund Powoli powróć do pozycji wyjściowej. Liczba powtórzeń - 5 razy.

9. I.p. leżąc na podłodze, z tyłu, nogi zgięte w kolanach, przyciśnięte do siebie. Powoli przesuwaj kolana na bok, aby znalazły się na podłodze. Uważaj, aby plecy były przyciśnięte do podłogi. Powtórz ćwiczenie 3-4 razy, zginając kolana w prawo i lewo.

Ważne: terapia wysiłkowa w osteochondrozie może się znacznie różnić w zależności od lokalizacji osteochondrozy (szyjki macicy, klatki piersiowej, lędźwiowej), a także ciężkości choroby. Powyższe ćwiczenia są wspólne dla celów profilaktycznych i terapeutycznych, a niezależna terapia wysiłkowa z wykorzystaniem powyższego kompleksu musi być skoordynowana z lekarzem.

Leczyć artrozę bez leków? To możliwe!

Zdobądź bezpłatną książkę „Plan krok po kroku przywracania ruchomości stawów kolanowych i biodrowych w przypadku choroby zwyrodnieniowej stawów” i zacznij się regenerować bez kosztownego leczenia i operacji!

Ludzki kręgosłup piersiowy jest rzadko zaburzony. Ale nie dlatego, że nigdy nie ma problemu. Zmiany degeneracyjno-dystroficzne w kręgosłupie piersiowym nie są tak rzadkim zjawiskiem, często są często „milczące” i nie zachowują się zbyt gorliwie.

Co to jest kręgosłup piersiowy?

Są to 12 kręgów, które łączą się z żebrami. Żebra z kolei są połączone z przodu, tworząc dość mocną ramę, w której ukryte są narządy wewnętrzne klatki piersiowej. Oczywiste jest, że taka rama musi być wystarczająco sztywna ze wszystkich stron. Dlatego ten odcinek kręgosłupa jest bardzo ograniczony w mobilności.

To ograniczenie jest narzucone przez dwa czynniki:

  • stosunkowo mała wysokość krążków międzykręgowych;
  • specyficzność wyrostków kolczystych kręgów, które są nieco dłuższe niż w pozostałych częściach, i które są „kafelkowane”.

Ze względu na prawie całkowity brak mobilności w tym dziale krążki międzykręgowe prawie nigdy nie doświadczają nadmiernych obciążeń, którym regularnie poddawane są oddziały lędźwiowe i szyjne.

Jak rozwijają się zmiany degeneracyjno-dystroficzne w okolicy klatki piersiowej?

Ze względu na to, że mobilność tego działu jest niewielka, dyski międzykręgowe w tym dziale otrzymują mniej stresu i są mniej narażone na obrażenia. W związku z tym procesy degeneracyjno-dystroficzne rozwijają się tutaj znacznie wolniej. Ponadto naturalna krzywizna grzbietu kręgosłupa piersiowego rozkłada obciążenie w taki sposób, że spada głównie na kręgi boczne i przednie.

Z jednej strony jest to plus, ponieważ ładunek jest usuwany z krążków międzykręgowych, a tym samym zmniejsza się ryzyko wypukłości i przepuklin międzykręgowych. Ale osteochondroza może „rozwinąć się” w pełni - dokładnie w tych miejscach, które mają minimalną mobilność i doświadczają maksymalnych obciążeń, zaczynają tworzyć się osteofity.

W szczególności osteofity są najczęściej tworzone w bocznych i przednich odcinkach kręgów. Z tyłu kręgów osteofity rozwijają się znacznie rzadziej.

Jak przebiegają te procesy w klatce piersiowej?

Interesujące jest również to, że na przykład rozwój osteochondrozy kręgosłupa piersiowego często występuje bez wyraźnych objawów. Dzieje się tak, ponieważ w obszarze bocznych i przednich kręgów nie ma błon rdzenia kręgowego i korzeni nerwowych. Tak więc osteochondroza może wpływać na prawie cały obszar klatki piersiowej, „lutując” ją w jedną stałą formację, a ból nie pojawi się.

To samo można powiedzieć o tak rzadkim zjawisku w kręgosłupie piersiowym jak przepuklina międzykręgowa. Jak już powiedzieliśmy, dyski tutaj cierpią z powodu nadmiernych obciążeń nie tak często, dlatego przepukliny pojawiają się bardzo rzadko. Sama przepuklina międzykręgowa w większości przypadków nie prowadzi do ucisku korzeni nerwowych i dlatego jest prawie bezobjawowa.

Ale w niektórych przypadkach ludzie wciąż muszą radzić sobie z bólem w tym dziale. Najczęściej takie bóle sugerują, że proces degeneracyjno-dystroficzny dotarł do stawów międzykręgowych. Możliwy jest również rozwój spondyloartrozy, a także choroby zwyrodnieniowej stawów w stawach krzyżowo-żebrowych i stawach żebrowo-kręgowych. Podobne problemy prowadzą do zwężenia otworu międzykręgowego. W tym przypadku może wystąpić kompresja zarówno korzeni nerwowych, jak i współczulnych włókien nerwowych.

Jeśli wystąpi ucisk korzeni nerwowych, wówczas zespół bólowy rozwija się w strefie działania nerwu dotkniętego chorobą. Ale z kompresją współczulnych włókien nerwowych sytuacja jest nieco bardziej skomplikowana. Ponieważ to oni regulują pracę niektórych organów wewnętrznych, ich ucisk może prowadzić do nieprawidłowego działania tych narządów.

Ponadto, podrażnienie takich włókien nerwowych może wystąpić bez poważnego bólu, więc istnieje ryzyko, że zostanie postawiona niewłaściwa diagnoza, a zatem leczenie zostanie wykryte źle i po prostu objawowe, co po prostu nie może dać stabilnego pozytywnego efektu.

W każdym razie najczęściej pacjenci skarżą się na ból w okolicy międzyzębowej lub ból rozprzestrzeniający się wzdłuż kręgosłupa piersiowego. Cechą charakterystyczną jest fakt, że te bóle gwałtownie nasilają się wraz z oddychaniem i ruchem. Ponadto w przypadkach, w których występuje ucisk korzenia nerwu, może rozwinąć się nerwoból międzyżebrowy. W tym przypadku ból przyjmuje półpasiec, rozwija się wzdłuż uszkodzonego nerwu międzyżebrowego. Ponadto istnieją naruszenia wrażliwości na dotkniętym obszarze.

W szczególności mogą wystąpić uczucie pełzania, drętwienie lub zwiększona wrażliwość, uczucie pieczenia. Nie jest rzadkością i zaburzeniami narządów wewnętrznych. Na przykład mogą wystąpić nieregularności w wątrobie, przewodzie pokarmowym, w niektórych przypadkach nawet zaburzenie funkcji pęcherza.

Szczególnie nieprzyjemne są bóle, które są praktycznie nie do odróżnienia od bólów związanych z dławicą. Jednocześnie „podobieństwo” jest tak duże, że często wykonywane są nieprawidłowe diagnozy, które nie są potwierdzane przez testy laboratoryjne. W rezultacie proces diagnozy jest znacznie opóźniony.

Metody leczenia

Zazwyczaj preferowane są konserwatywne metody leczenia. Interwencja chirurgiczna jest niezwykle rzadka, jest stosowana tylko w przypadkach, gdy powyższe zmiany zaczynają poważnie wpływać na pracę narządów wewnętrznych osoby. Ale nawet w tym przypadku preferowana jest początkowa próba pozbycia się problemu za pomocą konserwatywnych metod leczenia.

Należy również pamiętać, że sama interwencja chirurgiczna w regionie kręgosłupa wiąże się z pewnym ryzykiem nawet w naszych czasach, kiedy opracowuje się i skutecznie stosuje różne metody mikrochirurgiczne.

Leczenie zachowawcze

W tym przypadku pierwszeństwo mają wszystkie możliwe metody leczenia, które pozwalają uniknąć operacji. Ponieważ jednak często ma do czynienia z leczeniem osteochondrozy, rozważymy metodę leczenia zachowawczego tej choroby. Warto również zauważyć, że większość chorób kręgosłupa i stawów jest leczonych w przybliżeniu tymi samymi metodami, różnice występują zwykle w obecności pewnych specyficznych leków. Na przykład, w przypadku chorób stawów, aktywnie stosuje się różne chondroprotektory, a także stałe skurcze mięśni - środki zwiotczające mięśnie.

Leczenie zwykle rozpoczyna się od kilku dni odpoczynku w łóżku. Jednocześnie taki system nie jest natychmiast anulowany, aktywność ruchowa osoby powinna być przywracana stopniowo, zgodnie z poprawą ogólnego stanu pacjenta.

Głównym lekiem stosowanym w tej sytuacji są niesteroidowe leki przeciwzapalne. Umożliwiają one złagodzenie stanu zapalnego i obrzęku, zmniejszając w ten sposób kompresję zakończenia nerwu i odpowiednio - ból ustępuje lub całkowicie ustępuje. Leki te są dość skuteczne, ale lekarz musi wyraźnie zmierzyć oczekiwane od nich korzyści z okresem stosowania i dawkami leku, ponieważ mają one bardzo nieprzyjemne skutki uboczne, które zazwyczaj wpływają głównie na pracę przewodu pokarmowego.

W razie potrzeby można zastosować leki przeciwbólowe i inne środki przeciwbólowe. Ale w tym przypadku pacjent powinien zrozumieć, że brak bólu wcale nie jest oznaką całkowitego wyzdrowienia - jest to tylko tymczasowy efekt działania leków. Są one potrzebne przede wszystkim do poprawy ogólnego stanu pacjenta. Nadmierny ruch w tej sytuacji spowoduje dodatkowe obrażenia.

Po usunięciu bólu lub jego poważnym zmniejszeniu i po ustąpieniu stanu zapalnego i obrzęku rozpoczyna się kolejny etap leczenia. W tym przypadku, aby przywrócić normalne funkcjonowanie gorsetu mięśniowego i więzadeł, a także wyeliminować ból resztkowy, stosuje się różne metody fizjoterapeutyczne, a także masaże i ćwiczenia terapeutyczne.

Należy zauważyć, że tylko dwie ostatnie metody mają długą i pełną skuteczność. Ale jednocześnie należy pamiętać, że masaż powinien wykonywać wykwalifikowany specjalista, a lekarz powinien wybrać terapię wysiłkową w indywidualnym przypadku.