Przyczyny, rodzaje, objawy i leczenie epikondylitis łokcia

Epikondylitis łokciowy jest zapaleniem miejsca przyczepienia ścięgien mięśni przedramienia do kości ramiennej. W wyniku działania niekorzystnych czynników, okostna kości ramiennej rozpala się w obszarze nadkłykcia (jeden lub dwa), a następnie tkanka ścięgna i chrząstki zostaje zniszczona.

W 80% przypadków choroba ma podłoże zawodowe (tzn. Ludzie pewnych zawodów są chorzy, którzy stale obciążają swoje ramiona), aw 75% przypadków chwyta się prawej ręki. Z powodu silnego bólu w przedramieniu i łokciu oraz osłabienia mięśni, osoba traci zdolność do pracy i bez terminowego leczenia zanik mięśni.

Leczenie zapalenia nadkłykcia stawu łokciowego jest dość długie (od 3-4 tygodni do kilku miesięcy), ale zazwyczaj choroba jest skutecznie leczona. Głównymi metodami leczenia są fizjoterapia i dostosowanie stylu życia. Ortopeda lub chirurg zajmuje się tą chorobą.

W dalszej części artykułu dowiesz się: dlaczego występuje choroba, jakie są rodzaje zapalenia nadkłykcia, jak odróżnić zapalenie nadkłykci od innych chorób łokcia i jak właściwie leczyć.

Przyczyny rozwoju; co się dzieje, gdy zachorujesz

W dolnej części kości ramiennej znajdują się nadkłykci - miejsca, w których przyczepione są ścięgna mięśniowe i które nie wchodzą bezpośrednio do stawu. Przy stałym przepięciu lub mikrotraumatyzacji tych obszarów w nich występuje zapalenie - zapalenie nadkłykcia.

Przez epikondylitis zwykle rozumie się proces zapalny. Jednak szereg badań wykazało, że częściej w pachach i ścięgnach rozwijają się zmiany zwyrodnieniowe (niszczące): na przykład kolagen ulega zniszczeniu, włókna ścięgna są rozluźnione. Dlatego dokładniej nazwać zapalenie nadkłykcia początkowym etapem choroby, w którym obserwuje się zapalenie okostnej i ścięgien w okolicy nadkłykci. Dalsze procesy, wielu autorów nazywa epikondylosis.

Często powtarzające się ruchy - takie jak przynoszenie i zdejmowanie przedramienia z jednoczesnym zgięciem i wyprostowaniem łokcia - są najczęstszymi przyczynami choroby. Działania te są typowe dla murarzy, tynkarzy, muzyków, sportowców („łokieć tenisisty”). Dlatego epikondylitis stawu łokciowego należy do kategorii chorób zawodowych.

Przyczyniają się również do rozwoju zapalenia nadkłykcia łokciowego:

  • osteochondroza kręgosłupa szyjnego,
  • deformująca artroza stawu łokciowego,
  • zaburzenie przewodzenia (neuropatia) nerwu łokciowego,
  • urazy łokcia.

Dwa rodzaje patologii

Łokciowe zapalenie nadkłykcia może być zewnętrzne (boczne) i wewnętrzne (przyśrodkowe). Outdoor rozwija się 15 razy częściej, jest bardziej długotrwały i trudny.

(jeśli tabela nie jest w pełni widoczna - przewiń ją w prawo)

Zapalenie stawu łokciowego: przyczyny, objawy, rodzaje i leczenie

Epikondylitis łokciowy jest chorobą zapalną strefy, w której ścięgna przyczepiają się do kości. Prawie zawsze ma charakter degeneracyjny: po pierwsze następuje zniszczenie tkanek i dopiero wtedy proces zapalny zaczyna się rozprzestrzeniać. Podzielone przez lokalizację procesów naruszenia. Forma jest wewnętrzna i zewnętrzna. Bardziej popularny drugi typ.

Kod choroby ICD-10:

  • M 77,1 - boczny.
  • M 77,0 - przyśrodkowa.

Epikondylitis przyśrodkowy występuje u golfistów. Gdy powtarzają się te same ruchy, w łokciu pojawia się stan zapalny. Pacjenci to także mistrzowie, preferujący narzędzia ręczne, sportowcy.

Boczna, czyli zewnętrzna forma, obejmuje proces zapalny, który wpływa na włókna mięśniowe, które są przyczepione do namyschelku. Choroba występuje u pacjentów w wieku 30-50 lat, sportowców, osób, których zawód związany jest z monotonną pracą.

Przyczyny zapalenia nadkłykcia

W przypadku chorób stawu łokciowego zawsze zwraca się uwagę na zawód pacjenta. W przeważającej liczbie pacjentów choroba jest jednostronna. Dotyka dłoni prowadzącej. W zależności od bólu można przyjąć stan zapalny: mięśniowy, ścięgno, ścięgno-okostnowy. Jednym z powodów jest zwykły niezdarny ruch kończyny, ostre podnoszenie ciężkich przedmiotów.

Prowokujące czynniki rozwoju obejmują:

  • praca główna;
  • urazy;
  • przeciążenie stawów;
  • zaburzony przepływ krwi w okolicy łokcia.

Patologia rozwija się nawet w zaawansowanych stadiach osteochondrozy regionu szyjnego, piersiowego. Oprócz sportowców, grupa ryzyka obejmuje pracowników rolnych, budowniczych, lekarzy, muzyków, fryzjerów, operatorów maszyn. Same te zajęcia nie prowadzą do zniszczenia tkanki. Dlatego jednym z czynników stymulujących rozwój choroby jest przeciążenie włókien mięśniowych.

U młodych ludzi i dzieci epikondylitis łokciowy może rozwinąć się z powodu dysplazji tkanki łącznej lub wrodzonego osłabienia więzadeł.

Rodzaje epikondylitis łokciowych

Oprócz typu bocznego i przyśrodkowego, choroba jest ostra i przewlekła. Ten ostatni jest bardziej popularny. Po zakończeniu ostrej formy problem najczęściej nie ustępuje całkowicie. Stopniowo ból ustępuje, staje się bolesny. Mięśnie tracą swoją siłę. Jeśli nie zostanie podjęte żadne działanie, dystrofia staje się tak silna, że ​​pacjent traci zdolność pisania lub trzymania przedmiotu ręką.

Są jeszcze dwa typy:

  • Traumatyczne. Pojawia się, gdy wykonujesz wiele monotonnych operacji.
  • Pourazowy. Zazwyczaj związane z wcześniej uzyskanymi zwichnięciami stawów i zwichnięć. Czasami jest to wynik nieodpowiedzialnego podejścia pacjenta w okresie rehabilitacji, kiedy następuje zbyt szybkie przejście do dużych obciążeń.

Objawy zapalenia nadkłykcia

W epikondylitisie stawu łokciowego objawy i leczenie są ze sobą powiązane, w zależności od postaci choroby. Oznaki infekcji i cechy kursu:

Objawy zapalenia nadkłykci zależą od formy i stadium. W okresie podostrym ból występuje tylko wtedy, gdy obciążenie szczotki. Ból powyżej może pojawić się za miesiąc. Jest uczucie „słabej ręki”.

W ostrej fazie prawie bez dyskomfortu. Zaczynają się rozprzestrzeniać na wszystkie przedramiona. Kiedy próbujesz zebrać palce w pięść, jest silny dyskomfort. Utrzymanie obiektu przy niewielkiej wadze staje się niemożliwe.

W przewlekłej postaci bólu panuje noc, gdy zmienia się pogoda. Ból jest nudny, rzadko mija. Poważne zmiany zwyrodnieniowe zaczynają się w mięśniach.

Mogą wystąpić inne objawy, takie jak zaczerwienienie skóry, gorączka, skurcze naczyń. Czasami pacjenci zauważają, że w dotkniętej chorobą kończynie występuje uczucie drętwienia, mrowienie.

Diagnoza stawu łokciowego

Przed podjęciem decyzji o leczeniu zapalenia nadkłykci lekarz podejmuje działania diagnostyczne. Najpierw przeprowadzana jest inspekcja, historia jest badana. Ortopeda będzie wiedział, kiedy choroba się zaczęła, jak objawy się nasiliły. Dzięki tym informacjom lekarz określa obecność jednej lub więcej patologii.

Test Thomsona. Bolesne ramię jest umieszczane pionowo na płaskiej powierzchni, tak że łokieć wystaje. Pięść jest cofnięta w przeciwnym kierunku. Pacjent musi przywrócić go do pozycji wyjściowej, pokonując opór lekarza. W rezultacie ból jest zlokalizowany w okolicy stawu łokciowego.

Aby uzyskać pełny obraz, zaleca się przeprowadzenie testu Welt. W tej sytuacji musisz rozszerzyć dłoń z wyciągniętym ramieniem. Nie jest to możliwe w przypadku epicondylitis z powodu bólu.

Inne manipulacje diagnostyczne dla tej choroby nie są przeprowadzane. W rzadkich przypadkach do diagnostyki różnicowej zaleca się prześwietlenie w celu wykluczenia złamań. Jeśli podejrzewa się zapalenie, wykonuje się badanie krwi.

Leczenie zapalenia nadkłykcia

Choroba wymaga długotrwałej ekspozycji. Jest wyznaczany przez traumatologa lub ortopedę. Metody są wybierane po zbadaniu ciężkości zaburzeń czynnościowych, czasu trwania ostrej fazy i zmian w mięśniach i ścięgnach. Leczenie zapalenia nadkłykcia łokciowego powinno rozwiązać kilka problemów:

  • złagodzić ból
  • przywrócić normalne krążenie krwi
  • odzyskać mobilność ramienia
  • przywrócić procesy zaniku mięśni.

Skutki narkotykowe

Ta metoda ekspozycji jest najbardziej skuteczna.

Największy efekt uzyskuje się przez wstrzykiwanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Leczenie zapalenia nadkłykci w stawie łokciowym wymaga kompleksowego leczenia.

Jeśli stosuje się zastrzyki hormonalne, wykonuje się je w miejscu urazu. Często pojedyncze środki znieczulające są zawarte w jednej strzykawce. Taka ekspozycja jest przeprowadzana 1 raz na początku leczenia. Jeśli ból nie zniknie w ciągu tygodnia, powtarza się. Nie można wykonać więcej niż dwóch wstrzyknięć na kurs, ponieważ możliwe są procesy atroficzne i martwica tkanek.

Fizjoterapia

Są one możliwe tak jak w przypadku zewnętrznego zapalenia nadkłykcia i wewnętrznego. Ultrafonoforez ma wysoką wydajność. Metoda jest podobna z ultradźwiękami, ale jest bardziej skuteczna, ponieważ zapewnia przepływ leków. Wahania wpływają na obszar dotknięty chorobą, co prowadzi do szybszego dostarczania leków do organizmu.

  • Prądy dynamiczne. Optymalizuj procesy troficzne i popraw krążenie krwi. Metoda promuje gojenie się ran, eliminuje obrzęki.
  • Magnetoterapia. Droga dobrze łagodzi ból. Impulsy niskiej częstotliwości wpływają na uszkodzony obszar, w wyniku czego objawy są całkowicie zatrzymane. Metoda jest odpowiednia dla osób starszych i obywateli z osłabioną odpornością.
  • Metoda fali uderzeniowej. Fale zmniejszają i usuwają kryształy soli, zwiększają prędkość przepływu krwi. Ta metoda leczenia jest skuteczna na etapie zdrowienia.

Poprawę gimnastyki można wykonać w klinice lub w domu. W tym drugim przypadku użyj zdjęć, zdjęć i filmów. Z ich pomocą możesz przywrócić wydajność ręki. Ćwiczenia zaczynają się w remisji. Najpierw podejmowane są działania mające na celu rozciągnięcie chorych mięśni. Użyj dobrej ręki, aby powoli zgiąć pędzel od dotkniętej strony. Przytrzymaj w tym stanie pędzel nie powinien być dłuższy niż 10 sekund. Procedura jest powtarzana 10 razy w trzech podejściach.

Dodatkowo, w przypadku śródkłykcia przyśrodkowego, stosuje się techniki masażu w stawie łokciowym. Poprawiają krążenie krwi, stymulują siłę własnego ciała.

Ta choroba łokcia jest rzadko leczona chirurgicznie. Według zeznań może wyznaczyć operację Goman. Ma na celu wycięcie obszaru ścięgna. Aby to zrobić, użyj technologii laserowej, która pozwala zmniejszyć uraz otaczającej tkanki, jeśli to konieczne, zabija czynnik wywołujący stan zapalny.

Wybór maści na zapalenie nadkłykcia stawu łokciowego

Ludzka wolność zależy od zdrowia układu mięśniowo-szkieletowego. Choroby, które zaczynają się od słabych zespołów bólowych, bez odpowiedniego leczenia, mogą stać się poważnym problemem, który często wymaga interwencji chirurgicznej. Epikondylitis stawu łokciowego jest patologią występującą na tle ciągłego przeciążenia, rozciągania i urazów, która najczęściej objawia się u osób powyżej 35 roku życia i wymaga terminowego leczenia.

Wybór maści na zapalenie nadkłykcia stawu łokciowego

W zależności od lokalizacji bólu choroba dzieli się na 2 główne typy:

  • boczny (zewnętrzny) epikonditol stawu łokciowego, który objawia się w zespołach bólowych podczas uścisku dłoni, obracając dłoń w górę, przedłużając przedramię;
  • przyśrodkowe (wewnętrzne) zapalenie nadkłykcia, którego objawami są ból wzdłuż wewnętrznej krawędzi przedramienia, spowodowany jego zgięciem i pronacją.

W zależności od przyczyn występowania istnieją 3 rodzaje chorób:

  1. traumatyczne: rozwija się na tle systematycznych drobnych urazów spowodowanych wykonaniem tego samego rodzaju akcji. Choroby współistniejące to deformacja choroby zwyrodnieniowej stawów, osteochondroza szyjki macicy i uszkodzenie nerwu łokciowego:
  2. pourazowe: jest konsekwencją niepowodzenia programu rehabilitacji po ciężkich obrażeniach i skręceniach stawu łokciowego;
  3. przewlekłe: najbardziej charakterystyczny typ zapalenia nadkłykcia, podczas którego zaostrzenia występują na przemian z nawrotami. Z biegiem czasu ból staje się stałym bólem natury, mięśnie osłabiają się do tego stopnia, że ​​niemożliwe jest zabranie nawet najlżejszego przedmiotu do ręki.

Aby zapobiec rozwojowi przewlekłej postaci choroby, przy pierwszych objawach konieczne jest rozpoczęcie leczenia stawu łokciowego. Na wczesnym etapie zaleca się zwykle, aby pacjent zmniejszył obciążenie i starał się wykonywać jak najmniej ruchów powodujących dyskomfort. Z silnym zespołem bólowym zalecają noszenie opatrunku mocującego - ortezy.

Środki przeciwbólowe i maści przeciwzapalne na zapalenie nadkłykcia stawu łokciowego są jednym ze składników złożonej terapii. Główne cele leczenia to łagodzenie bólu, przywracanie prawidłowego krążenia krwi i zapobieganie zanikowi mięśni. Maści do leczenia epicrndility łokciowej na podstawie NLPZ (niesteroidowych leków przeciwzapalnych) zajmują wiodącą pozycję w rankingu zalecanych leków.

Jednak leki z tej grupy mają wiele przeciwwskazań, w których ich cel staje się niemożliwy:

  • zwiększone ryzyko krwawienia związanego ze słabym krzepnięciem krwi i chorobą wrzodową;
  • naruszenie nerek i wątroby;
  • niska zawartość ciałek krwi: erytrocyty, leukocyty;
  • ciąża i laktacja.

Ograniczenia w użyciu są zalecane dla osób starszych, a także dla pacjentów z astmą oskrzelową, niewydolnością serca lub nadciśnieniem.

Oprócz powyższych przeciwwskazań i ograniczeń, należy wziąć pod uwagę indywidualną nietolerancję jakichkolwiek składników składających się na preparaty.

Uwaga. Przed kursem zaleca się sprawdzenie wrażliwości skóry. W tym celu nałóż niewielką ilość maści na tył nadgarstka i poczekaj 10-15 minut. Jeśli nie wystąpią reakcje alergiczne, leczenie można rozpocząć.

Najbardziej skuteczne leki

W epicondylitis stawu łokciowego, kompleksowe leczenie składające się z leków i fizjoterapii jest uzupełniane maściami. Firmy farmaceutyczne w różnych krajach opracowały wiele maści do leczenia stawów łokciowych. Aby wybrać najbardziej skuteczny i bezpieczny lek, lepiej skonsultować się z lekarzem.

Czołowe pozycje na liście najpopularniejszych maści NLPZ w leczeniu epikondylitis łokciowych są następujące leki:

Ibuprofen

Aktywny składnik aktywny - ibuprofen 5%. Lek jest silnym lekiem przeciwbólowym o działaniu przeciwzapalnym. Szybko łagodzi ból i obrzęk. Tłumi proces zapalny. Częstotliwość stosowania powinna wynosić co najmniej 3 razy dziennie w odstępie od 4 do 5 godzin. Maść należy nakładać lekkimi ruchami, starając się uniknąć nacisku na staw.

Indometacyna

Aktywny składnik aktywny - indometacyna 10%. Lek przeciwzapalny i przeciwobrzękowy produkcji rosyjskiej. Używany do użytku zewnętrznego. Łagodzi ból, a efekt utrzymuje się nawet podczas ruchu. Stosowanie indometacyny na kursie pomaga usunąć poranny obrzęk stawu łokciowego i zwiększyć jego mobilność. Wielokrotność stosowania maści z 10% substancji czynnej wynosi 2-3 razy dziennie.

Diklofenak

Aktywnym składnikiem aktywnym maści jest 1% diklofenak (w żelu - 5%). Działanie przeciwzapalne jest wzmacniane przez substancje pomocnicze. Maść jest stosowana nie tylko do bólu stawu łokciowego, ale także do reumatyzmu i urazów. Lek stosuje się na obszarze zapalenia 3 razy dziennie. Maksymalny czas trwania kursu to 2 tygodnie.

Piroksykam

Aktywny składnik aktywny - piroksykam 1%. Jest stosowany w procesach zapalnych, prowadząc do zniszczenia kości. Skutecznie łagodzi ból mięśni, ścięgien i stawów. Zmniejsza obrzęki, zwiększa mobilność. Jest zalecany do stosowania z uszkodzeniem nerwów obwodowych i podczas okresu rehabilitacji po urazie. Regularne stosowanie 3 razy dziennie. Dawkowanie - 1 gr.

To jest ważne. Czas trwania leczenia maściami na ból stawu łokciowego wynosi maksymalnie 2 tygodnie. Dłuższe używanie jest niepraktyczne, ponieważ istnieje uzależnienie, a skuteczność leku jest zmniejszona.

Wskazania do użycia

Wszystkie powyższe leki mają podobny efekt terapeutyczny, ale różnią się składem i stężeniem substancji pomocniczych. Wskazania do stosowania maści NLPZ są następujące:

  1. choroby reumatyczne;
  2. ostry ból mięśniowo-szkieletowy;
  3. dna;
  4. nerwoból

Zaleca się łączenie leczenia farmakologicznego stawu łokciowego z zabiegami fizjoterapeutycznymi:

  • elektroforeza z nowokainą;
  • krioterapia (leczenie na zimno);
  • ultradźwięki;
  • okłady z błota;
  • elektrostymulacja.

Aby osiągnąć maksymalny efekt w leczeniu zapalenia nadkłykci stawu łokciowego, możliwe jest tylko przy złożonej terapii.

Powiązane artykuły

Wielu zaczęło angażować się w tatuaże. Nawet ci, którzy niegdyś potrząsali głowami z wyrzutem, już mają na sobie...

Wyprysk jest powszechną chorobą skóry, która charakteryzuje się świądem, pieczeniem, obrzękiem i stanem zapalnym powierzchni. Choroba...

Czyraki (czyraki) pojawiają się, jeśli bakteryjne, w większości przypadków, zakażenie gronkowcowe występuje w mieszku włosowym. Ropne zapalenie...

Zapalenie nadkłykcia łokcia: przyczyny, diagnoza, leczenie, profilaktyka

Zapalenie stawu łokciowego objawia się bólem i osłabieniem mięśni przedramienia. Zazwyczaj patologia pojawia się, gdy napięte mięśnie, zginając się lub wydłużając szczotkę. Czasami zapalenie pojawia się na tle artrozy lub wrodzonej niestabilności stawu łokciowego. Epikondylitis jest często obserwowany u sportowców, dlatego dolegliwość nazywa się „łokciem tenisisty” i jest klasyfikowana jako choroba zawodowa.

Co to jest zapalenie nadkłykcia?

Epikondylitis jest procesem zapalnym w okolicy stawu łokciowego. Choroba obejmuje wyrostki kostne kości ramiennej - nadkłykci, która po łacinie brzmi jak „epicondiulys” (stąd nazwa choroby). Należy zauważyć, że ścięgno i aparat mięśniowy są również zaangażowane w proces patologiczny.

Anatomicznie, nadkłykcia barku nie uczestniczą w tworzeniu stawu łokciowego. Znajdują się one na jej krawędziach z jedną funkcją - mocowaniem włókien mięśniowych zginaczy lub prostowników ręki. W oparciu o cel nadkłykcia można zidentyfikować główną przyczynę ich urazu - są to stałe i nadmierne obciążenia mięśni przedramienia.

Jak wspomniano powyżej, epicondylitis oznacza zapalenie. Jednak wielu badaczy zauważa, że ​​proces zapalny jest tylko początkowym etapem zniszczenia zapalenia epikondiolozy - nadkłykcia.

Odmiany patologii

Na końcu kości łokciowej kości ramiennej znajdują się nadmini zewnętrzne i wewnętrzne, umieszczone po obu stronach łokcia:

  • Zewnętrzne zapalenie nadkłykcia jest diagnozowane dziesięć razy częściej niż wewnętrzne. Zapalenie pojawia się przy dużych obciążeniach i wpływa na mięsień prostownika ręki. W tym przypadku patologia częściej występuje u mężczyzn ze względu na skłonność do aktywności fizycznej.
  • Wewnętrzne zapalenie nadkłykcia jest stosunkowo rzadkim zjawiskiem związanym ze stanem zapalnym mięśni zginaczy ręki. Choroba rozwija się na skutek pracy fizycznej o niskiej amplitudzie, a zatem obserwuje się ją głównie u kobiet.

Warto zauważyć, że zapalenie nadkłykcia barku może dotyczyć zarówno jednego ramienia, jak i obu. Jednak zapalenie najczęściej obserwuje się na ramieniu prowadzącym (roboczym): prawe (w 87% przypadków) lub lewe (w 12%). Jeden procent pacjentów to osoby obce - ludzie z równie rozwiniętymi prawymi i lewymi rękami.

Jak rozwija się zapalenie nadkłykcia?

Głównym czynnikiem w rozwoju epikondylitis łokciowych jest stałe przeciążenie mięśni przedramienia. Powtarzające się nadmierne napięcie linek mięśniowych prowadzi do mikroskopijnego uszkodzenia włókien ścięgien. Takie uszkodzenia wywołują stan zapalny, który z kolei aktywuje procesy zwyrodnieniowe w tkankach. Innymi słowy, blizny powstają w miejscu urazu.

Należy rozumieć, że zmiany bliznowate to przede wszystkim foki, które charakteryzują się niską elastycznością. Dlatego wszystkim kolejnym obciążeniom ścięgien towarzyszą nowe mikrourazy i blizny. Rozwija się tzw. „Błędne koło” szkód.

Ponadto każda z odmian zapalenia nadkłykci stawu łokciowego ma swoje własne czynniki rozwoju:

  1. Zatem zewnętrzne zapalenie nadkłykcia nazywane jest „łokciem tenisisty”. Powodem tego jest aktywność zawodowa sportowców: częste ruchy jednolite w zależności od rodzaju stereotypów: wydłużenie (huśtawka) i obrót przedramion. Chorobę często spotyka się także u masażystów, tragarzy, kierowców ciągników i dojarkarek.
  2. Wewnętrzne zapalenie nadkłykcia nazywane jest „łokciem golfisty”, ponieważ pojawia się, gdy monotonny ruch o niskiej intensywności. Zwykle taka choroba występuje u osób zaangażowanych w lekką pracę fizyczną: sekretarki, pracownicy biurowi, szwaczki.

Czasami rozwój zapalenia nadkłykci może powodować bezpośrednie obrażenia w okolicy stawu. W takich przypadkach czynnikami prowokującymi są wrodzone osłabienie więzadeł (niestabilność łokcia), zapalenie nerwu łokciowego, osteochondroza szyi lub patologia stawu łokciowego.

Symptomatologia

Zapalenie nadkłykcia może mieć kilka postaci choroby:

  • podostre, charakteryzujące się występowaniem bólu przy przeciążeniu mięśni przedramienia, a także zmniejszeniem siły mięśniowej. Zazwyczaj ta forma jest pierwszym etapem choroby;
  • ostry, któremu towarzyszy intensywny ból (promieniujący do całego przedramienia) i niemożność utrzymania ładunku w dłoni;
  • przewlekły, który charakteryzuje się słabym, ale uporczywym bólem, który jest gorszy w nocy. Pacjenci często skarżą się na meteosensitivity i osłabienie mięśni.

Wraz z pokonaniem zewnętrznego namyschelka ból pojawia się podczas przedłużania pędzla lub jego obracania na zewnątrz. Często ból zwiększa się wraz z omacywaniem dotkniętego obszaru. Jednocześnie siła mięśni maleje dzięki możliwości chwytania przedmiotów za pomocą pędzla. Cechą charakterystyczną jest również test filiżanki kawy, gdy pacjent nie może podnieść kubka wypełnionego wodą ze stołu.

Jeśli proces patologiczny dotyka wewnętrznego nadkłykcia, pacjenci skarżą się na ból podczas ruchów chwytających. Często występuje objaw Thompsona: pojawienie się bólu przy próbie ucisku wydłużonego pędzla w pięść. Zazwyczaj ból pogarsza się, zginając szczotkę lub obracając ją do wewnątrz. Zespół bólowy pogarsza się również podczas testowej oceny dojenia - naśladując ruchy podczas dojenia krów.

W niektórych przypadkach chorobie może towarzyszyć zaczerwienienie i ocieplenie skóry nad dotkniętym nadkłykiem (przekrwienie). Czasami występuje skurcz naczyń krwionośnych (blanszowanie ręki) lub naruszenie pocenia się na dotkniętej chorobą kończynie.

Diagnoza choroby

Z reguły diagnoza jest ustawiona bez trudności. W tym celu ocenia się dolegliwości pacjenta, przeprowadza się badanie i omacywanie (badanie dotykowe) dotkniętego obszaru. Zwykle pacjent nie potrzebuje pomocniczych metod badawczych.

W niektórych przypadkach konieczne może być wykluczenie możliwych patologii: choroby zwyrodnieniowej stawów, zespołu tunelowego, zapalenia mięśni lub zapalenia kaletki. Jeśli choroba rozwinęła się w młodym wieku, konieczne jest zapewnienie braku nadmiernej ruchliwości (zwiększonej mobilności) stawu łokciowego. W tym celu należy wykonać kliniczne badanie krwi, radiogram, diagnostykę ultrasonograficzną lub rezonans magnetyczny.

Leczenie zapalenia nadkłykcia

Leczenie zapalenia nadkłykcia łokciowego opiera się na trybie ochronnym - wykluczeniu ruchów powodujących ból u pacjenta. Sportowcy lub pracownicy muszą ograniczyć swoją aktywność zawodową na okres leczenia (1-2 tygodnie).

Leczenie zachowawcze

W przypadku silnego zespołu bólowego zaleca się, aby pacjenci stosowali oponę gipsową lub plastikową (klamrę) na tydzień. W tym przypadku dłoń w sznurku jest przymocowana do łuku łokciowego i zawieszona na bandażu szalika. Przewlekłe zapalenie nadkłykcia wymaga mocnego, elastycznego bandażowania łokcia przez cały dzień. W tym samym czasie bandaż jest usuwany na noc.

Łagodny ból z reguły jest zatrzymywany przez zimne okłady (20 minut co 4 godziny w ciągu pierwszych dwóch dni po urazie) i niesteroidowe leki przeciwzapalne stosowane na dotkniętym obszarze (diklofenak, woltaren). Leki przepisywane przez lekarza mogą być tylko lekarzami.

Bądź uważny! Współczesne badania wykazały, że powoływanie niesteroidowych i steroidowych leków przeciwzapalnych systemowo (dożylnie) w zapaleniu nadkłykcia jest nieuzasadnione. Takie leczenie ma niską skuteczność, ale towarzyszy mu ryzyko wystąpienia działań niepożądanych (obrzęk, nadciśnienie, wrzody żołądka, cukrzyca steroidowa, osteoporoza, otyłość i przerwy w pracy serca).

Jeśli zespół bólowy w zapaleniu nadkłykci jest wyraźny i trwa dłużej niż dwa tygodnie, może być wymagana blokada medyczna za pomocą środków znieczulających i preparatów hormonalnych. Powszechnie stosuje się połączenie lidokainy i metipredu.

Interwencja chirurgiczna

Leczenie chirurgiczne jest zalecane u pacjentów z przetrwałym (stałym) zapaleniem nadkłykci przez ponad sześć miesięcy. Zwykle operacja jest zredukowana do częściowego wycięcia uszkodzonych nici ścięgna w miejsce ich przywiązania do epikameralnej - tenotomii. W niektórych przypadkach może być konieczne usunięcie części okostnej, jednak skuteczność takiej procedury chirurgicznej jest dziś kwestionowana.

Rehabilitacja

Leczenie naprawcze zapalenia nadkłykcia obejmuje przebieg procedur fali uderzeniowej w oparciu o fale akustyczne. Można również wyznaczyć fonoforezę z nowokainą, kąpielami parafinowymi, krioterapią lub prądami Bernarda. Jednocześnie pełne przywrócenie aktywności ruchowej odbywa się poprzez masaże i gimnastykę terapeutyczną.

Jak zapobiegać?

Profilaktyka zapalenia nadkłykcia łokcia obejmuje:

  • dozowane obciążenie mięśni, zginanie i wydłużanie szczotki;
  • samo-masaż przedramienia;
  • wybór wygodnego miejsca pracy;
  • terminowe leczenie patologii kręgosłupa, stawów i innych chorób, które mogą przyczyniać się do zapalenia nadkłykcia.

Pacjenci zagrożeni (sportowcy, szwaczki, robotnicy, mleczarki itp.) Muszą okresowo wykonywać zestaw ćwiczeń na ręce. Tenisistom i golfistom zaleca się stosowanie specjalnej ochrony (ochraniacze na łokcie itp.). Wymaga to również regularnych wizyt w badaniach profilaktycznych w celu wykluczenia przewlekłego przebiegu zapalenia nadkłykcia.

Zapalenie nadkłykcia kości ramiennej uważa się za chorobę sprzyjającą prognostycznie. Należy jednak pamiętać, że zapalenie nadkłykcia stawu łokciowego jest pierwszym etapem nadkłykcia. To ostatnie prowadzi do nieodwracalnych zmian w strukturze kości, ścięgien i mięśni. Dlatego każda patologia nanokomputera wymaga diagnozy i leczenia!

Epikondylitis łokciowy (staw łokciowy)

Czym jest zapalenie nadkłykcia

Epikondylitis jest zmianą tkanek w okolicy stawu łokciowego, która jest zapalna i zwyrodnieniowa. Choroba zaczyna się rozwijać w miejscach przyczepienia ścięgien przedramienia do nadkłykci kości ramiennej, na zewnętrznej lub wewnętrznej powierzchni stawu. Jego główną przyczyną jest przewlekłe przeciążenie mięśni przedramienia.

W zapaleniu nadkłykci proces patologiczny dotyka kości, okostnej, ścięgna przyczepionego do nadkłykcia i jego pochwy. Oprócz kłykcia zewnętrznego i wewnętrznego wpływa na proces rylcowy kości promieniowej, co prowadzi do rozwoju zapalenia styloidów i pojawienia się bólu w miejscu przyczepienia ścięgien mięśni, które wydłużają i wydłużają kciuk.

Epikondylitis stawu łokciowego jest bardzo częstą chorobą układu mięśniowo-szkieletowego, ale nie ma dokładnych statystyk częstości występowania, ponieważ choroba często występuje w raczej łagodnej postaci, a większość potencjalnych pacjentów nie trafia do instytucji medycznych.

Według lokalizacji epicondylitis dzieli się na zewnętrzne (boczne) i wewnętrzne (przyśrodkowe). Boczne epikondylitis występuje 8-10 razy częściej niż przyśrodkowy, a głównie u mężczyzn. Jednocześnie osoby praworęczne cierpią najczęściej z prawej strony, podczas gdy osoby leworęczne cierpią z lewej strony.

Przedział wiekowy, w którym choroba ta występuje, wynosi 40-60 lat. Grupa ryzyka obejmuje osoby, których działalność wiąże się z ciągłym powtarzaniem tych samych monotonnych ruchów (kierowcy, sportowcy, pianiści itp.).

Przyczyny zapalenia nadkłykcia

W rozwoju choroby zmiany zwyrodnieniowe stawu poprzedzają proces zapalny.

Czynnikami prowokującymi w tym przypadku są:

Charakter głównej pracy;

Regularne mikrourazy lub bezpośrednie urazy stawu łokciowego;

Chroniczne przeciążenie stawów;

Zaburzenia lokalnego krążenia krwi;

Obecność osteochondrozy kręgosłupa szyjnego lub piersiowego, zapalenie okołostawowe barku-łopatki, osteoporoza.

Epicondylitis jest często diagnozowane u osób, których główna aktywność związana jest z powtarzającymi się ruchami ramion: pronacja (obracanie przedramienia do wewnątrz i dłoń w dół) oraz supinacja (obracanie dłoni w górę).

Grupa ryzyka obejmuje:

pracownicy rolni (kierowcy ciągników, mleczarki);

budowniczowie (murarze, malarze tynkarscy);

sportowcy (bokserzy, ciężarowcy);

lekarze (chirurdzy, masażyści);

muzycy (pianiści, skrzypkowie);

pracownicy usług (fryzjerzy, prasownicy, maszynistki) itp.

Te zawody same w sobie nie powodują zapalenia nadkłykci. Choroba występuje, gdy mięśnie przedramienia są nadmiernie przeciążone, gdy na ich tle pojawiają się systematyczne mikrourazy tkanek stawowych. W rezultacie zaczyna się rozwijać proces zapalny, pojawiają się małe blizny, co dodatkowo zmniejsza odporność ścięgien na stres i wysokie napięcie mięśniowe i prowadzi do zwiększenia liczby mikrourazów.

W niektórych przypadkach zapalenie nadkłykcia występuje z powodu:

Bezpośrednie obrażenia;

Wrodzone osłabienie aparatu więzadłowego w okolicy stawu łokciowego;

Pojedyncze intensywne przeciążenie mięśni.

Jak wspomniano powyżej, połączenie zapalenia nadkłykcia z chorobami takimi jak:

Osteochondroza kręgosłupa szyjnego lub piersiowego;

Często zdiagnozowany obustronny charakter zmiany i powolny, stopniowy postęp choroby wskazują na rolę zaburzeń lokalnego krążenia krwi i zdarzeń zwyrodnieniowych na początku choroby.

Objawy zapalenia nadkłykcia

Typowe objawy zapalenia nadkłykcia obejmują:

Spontaniczne intensywne, czasem palące bóle w okolicy stawu łokciowego, które z czasem mogą stać się tępe, bolesne z natury;

Zwiększony ból podczas wysiłku fizycznego na łokciu lub napięcie mięśni przedramienia;

Stopniowa utrata siły mięśniowej w ramieniu.

W bocznym zapaleniu nadkłykci ból rozprzestrzenia się na zewnętrznej powierzchni stawu łokciowego. Wzmacnia się go poprzez przedłużenie nadgarstka, jednocześnie opierając się jego biernemu zgięciu i obracaniu szczotki na zewnątrz. W tym drugim przypadku występuje również osłabienie mięśni na zewnętrznej stronie łokcia. Test „filiżanka kawy” daje wynik pozytywny (ból nasila się, gdy próbujesz podnieść kubek wypełniony płynem ze stołu). Intensywność bólu wzrasta wraz z supinacją (wykręceniem) przedramienia od skrajnego punktu pronacji.

W przypadku przyśrodkowego zapalenia stawu nadgarstkowego ból jest zlokalizowany na wewnętrznej powierzchni stawu łokciowego, pogłębia się przez zginanie przedramienia i opieranie się biernemu przedłużeniu nadgarstka. Ból może ustąpić wzdłuż wewnętrznych mięśni przedramienia do boku dłoni. Istnieje ostre ograniczenie zakresu ruchu w stawie.

Występują ostre, podostre i przewlekłe stadia choroby. Po pierwsze, zespół bólu towarzyszy ostremu lub długotrwałemu napięciu mięśni, a następnie bóle stają się trwałe, pojawia się szybkie zmęczenie mięśni ramion. W fazie podostrej intensywność odczuwania bólu ponownie się zmniejsza, w spoczynku znikają. O przewlekłym przebiegu choroby mówi się, gdy okresowa przemiana remisji i nawrotów trwa od 3 do 6 miesięcy.

Rodzaje zapalenia nadkłykciowego

W zależności od umiejscowienia zapalenia nadkłykcia dzieli się na dwa główne typy: zewnętrzny lub zewnętrzny, który wpływa na ścięgna przyczepione do zewnętrznego nadkłykcia i wewnętrzny, w którym rozpalają się ścięgna pochodzące z wewnętrznego nadkłykcia.

Boczne (zewnętrzne) zapalenie nadkłykcia

W tym przypadku, stan przyczepienia ścięgien mięśniowych do nadkłykcia bocznego kości jest stanem zapalnym. Zewnętrzne epikondylitis jest często nazywane „łokciem tenisisty”, ponieważ problem ten jest typowy dla osób lubiących ten sport. Podczas gry w tenisa mięśnie prostowników są napięte na zewnętrznej stronie przedramienia. Takie nadmierne obciążenie określonych mięśni i ścięgien obserwuje się również podczas takiej monotonnej pracy jak piłowanie drewna opałowego, malowanie ścian itp.

Boczne zapalenie nadkłykcia jest wykrywane podczas testu weryfikacyjnego, który nazywa się „objawem uścisku dłoni”. Zwykły uścisk dłoni powodujący ból. Ponadto ból może pojawić się, gdy dłoń jest podniesiona, dłoń do góry, podczas gdy przedramię jest wysunięte.

Przyśrodkowe (wewnętrzne) zapalenie nadkłykcia

W przypadku wewnętrznego zapalenia nadkłykci wpływa na miejsce przyczepu ścięgien mięśniowych do nadkłykcia przyśrodkowego kości. Inne nazwy tego typu chorób to zapalenie nabłonka i „łokieć golfisty”, co wskazuje na jego rozpowszechnienie wśród golfistów. Również sporty takie jak rzucanie i rzucanie jądra prowadzą do przyśrodkowego zapalenia nadkłykcia.

W przeciwieństwie do bocznego, ten typ epicondylitis jest bardziej powszechny przy lżejszych obciążeniach, dlatego obserwuje się go głównie u kobiet (maszynistki, krawcowe itp.). Monotonne stereotypowe ruchy, które wykonują, są wykonywane przez zginacze mięśni nadgarstka, które są przymocowane ścięgienami do przyśrodkowego namyschelku humerus.

Zazwyczaj, w tym przypadku, ból pojawia się, gdy naciska się na wewnętrzną kość, zwiększa się wraz z wygięciem i pronacją przedramienia, a także promieniuje wzdłuż jego wewnętrznej krawędzi. W większości przypadków pacjent może dokładnie określić lokalizację bólu. W przypadku wewnętrznego zapalenia nadkłykcia szczególnie charakterystyczny jest przewlekły przebieg, jak również zaangażowanie nerwu łokciowego.

Urazowe zapalenie nadkłykcia

Urazowe zapalenie nadkłykcia jest systematycznym drobnym urazem w procesie ciągłego wykonywania tego samego rodzaju czynności. Zwykle towarzyszy mu deformacja stawu łokciowego, uszkodzenie nerwu łokciowego i osteochondroza szyjki macicy. W wieku ponad 40 lat zmniejsza się zdolność tkanek do regeneracji, a uszkodzone struktury są stopniowo zastępowane przez tkankę łączną.

Pourazowe zapalenie nadkłykcia

Ten typ zapalenia nadkłykcia rozwija się w wyniku powstałych skręceń lub zwichnięć stawu, przy słabym przestrzeganiu zaleceń lekarskich w okresie rehabilitacji i zbyt pośpiesznym przejściu do intensywnej wspólnej pracy.

Przewlekłe zapalenie nadkłykcia

Przewlekły przebieg jest bardzo charakterystyczny dla choroby, takiej jak zapalenie nadkłykcia. Przez długi czas, gdy zaostrzenia są zastępowane nawrotami, ból stopniowo staje się słaby, boli w naturze, a mięśnie tracą swoją siłę, do tego stopnia, że ​​człowiek nie może czasami pisać lub po prostu wziąć coś w rękę.

Diagnoza zapalenia nadkłykcia

Diagnoza jest dokonywana na podstawie badania pacjenta, danych wywiadu i badania wzrokowego. Różnica między zapaleniem nadkłykcia a innymi destrukcyjnymi zmianami stawu łokciowego zależy od specyfiki zespołu bólowego. W tej chorobie ból stawu pojawia się tylko przy aktywności fizycznej. Jeśli sam lekarz wykonuje różne ruchy ręką pacjenta bez udziału mięśni (bierne zgięcie i wyprost), ból nie występuje. Jest to różnica między zapaleniem nadkłykci a zapaleniem stawów lub artrozą.

Dodatkowo przeprowadzane są testy dla objawów Thomson i Welt. Test Thomsona jest następujący: pacjent musi wykonać szczotkę pięściową w tylnej pozycji. Jednak szybko się obraca, przesuwając się do pozycji dłoni w górę. Kiedy rozpoznajesz symptom Welt, musisz trzymać przedramię na poziomie podbródka, a jednocześnie zginać i wyginać ramiona. Obie czynności wykonywane przez bolącą rękę zauważalnie pozostają w tyle za działaniami wykonywanymi przez zdrową rękę. Przeprowadzaniu tych testów towarzyszy silny ból. Ponadto choroba ta charakteryzuje się bólem w okolicy ścięgien stawowych, gdy ramię jest przesuwane do dolnej części pleców.

Zapalenie nadkłykcia należy odróżnić od:

Zespół hipermobilności stawów;

Proces pęknięć styloidu;

Zespół tunelowy (szczypanie nerwu łokciowego lub pośrodkowego);

Objawy osteochondrozy szyjki macicy.

Na przełomie nadkłykcia występuje obrzęk tkanek miękkich w okolicy stawu, co nie ma miejsca w przypadku zapalenia nadkłykcia. W przypadku zapalenia stawów ból pojawia się w samym stawie, a nie w nadkłykci, podczas gdy jest on bardziej niejasny i nie jest wyraźnie zlokalizowany.

Przy naruszeniu nerwów obserwuje się charakterystyczne objawy neurologiczne - naruszenie wrażliwości w strefie unerwienia.

Zespół hipermobilności stawów (jeśli mówimy o pacjentach w młodym wieku) jest spowodowany wrodzoną słabością tkanki łącznej. Aby go zidentyfikować, analizujemy częstotliwość zwichnięcia, obecność nadmiernej ruchomości stawów i płaskostopia.

Dodatkowe metody badań w diagnostyce zapalenia nadkłykcia zwykle nie są stosowane. W przypadku różnicowania ze złamaniem nadkłykcia wykonywane są zdjęcia rentgenowskie, z zespołami tunelowymi rezonansu magnetycznego, z ostrym procesem zapalnym, biochemiczną analizą krwi.

Radiografia z zapaleniem nadkłykcia ma charakter informacyjny tylko w przypadku długotrwałego przewlekłego przebiegu choroby. W tym przypadku wykryto ogniska osteoporozy, wzrostów osteofitycznych, zagęszczenia końców ścięgien i tkanki kostnej.

Jak leczyć zapalenie nadkłykcia?

Leczenie odbywa się w warunkach ambulatoryjnych. Taktyki terapeutyczne są określane w zależności od czasu trwania choroby, stopnia zaburzeń funkcjonalnych w stawie oraz zmian patologicznych mięśni i ścięgien.

Główne zadania to:

Zakończenie bólu w uszkodzeniu;

Przywrócenie lokalnego krążenia krwi;

Przywrócenie pełnego zakresu ruchów w stawie łokciowym;

W przypadku słabych bólów zaleca się obserwowanie trybu strzeżenia i próbę wykluczenia ruchów powodujących pojawienie się bólu. Jeśli praca lub sport są związane z dużym obciążeniem mięśni przedramienia, należy tymczasowo zapewnić reszcie stawu łokciowego, a także dowiedzieć się i wyeliminować przyczyny przeciążenia: zmienić technikę wykonywania określonych ruchów itp. Po zniknięciu bólu należy zacząć od minimalnego obciążenia i zwiększyć go.

W przypadku przewlekłego przebiegu choroby i częstych nawrotów zaleca się zmianę rodzaju aktywności lub zaprzestanie uprawiania tego sportu.

W przypadku silnego bólu w ostrej fazie, przez około tydzień wykonuje się krótkotrwałe unieruchomienie stawu za pomocą szyn gipsowych lub plastikowych. Po usunięciu szyn można wykonać rozgrzewające okłady alkoholem kamforowym lub wódką. W fazie przewlekłej zaleca się mocowanie stawu i przedramienia po południu za pomocą elastycznego bandaża, usuwając go w nocy.

Stosowanie NLPZ

Ponieważ przyczyną bólu w epicondylitis jest proces zapalny, przepisywane są niesteroidowe przeciwzapalne preparaty miejscowe w postaci maści: Diklofenak, Nurofen, Indometacyna, Nimesil, Ketonal, Nise itd. Doustne podawanie NLPZ nie jest w tym przypadku uzasadnione.

Z bardzo silnym, nieubłaganym bólem wykonuje się blokady za pomocą kortykosteroidów wstrzykiwanych w obszar zapalny: hydrokortyzon lub metiprednizolon. Należy jednak pamiętać, że w pierwszym dniu spowoduje to zwiększony ból. Glukokortykosteroid jest mieszany ze środkiem znieczulającym (Lidocaine, Novocain). Zazwyczaj 2-4 wstrzyknięcia wykonuje się w odstępie 3-7 dni.

W przypadku leczenia zachowawczego bez stosowania glikokortykosteroidów zespół bólowy zwykle ustępuje w ciągu 2-3 tygodni, a podczas blokowania leków - w ciągu 1-3 dni.

Dodatkowo można podawać Nikoshpan, Aspirin, Butadion. Aby zmienić trofizm tkanek, blokady mogą być przeprowadzane za pomocą wody podwójnie destylowanej, są dość bolesne, ale skuteczne. W przewlekłym przebiegu choroby przepisywane są zastrzyki Milgamma.

Fizjoterapia

Do leczenia zapalenia nadkłykcia stosuje się prawie całą możliwą listę fizjoterapii.

W ostrym okresie można przeprowadzić:

Kurs intensywnej terapii magnetycznej w 5-8 sesjach;

Terapia diadynamiczna, kurs 6-7 sesji;

Promieniowanie laserowe w podczerwieni, czas trwania ekspozycji 5-8 minut, przebieg 10-15 procedur;

Na końcu ostrego etapu wyznacz:

Terapia pozaustrojowej fali uderzeniowej;

Fonoforeza z mieszaniny hydrokortyzonu i środka znieczulającego;

Elektroforeza z nowokainą, acetylocholiną lub jodkiem potasu;

Zastosowania parafinowo-ozokerytowe i naftolonowe;

Krioterapia suchym powietrzem.

Aplikacje parafinowe można wykonać około 3-4 tygodnie po unieruchomieniu blokady stawu i prokainy. W przypadku terapii falą uderzeniową fala akustyczna powinna być skierowana na obszar stawu i nie rozprzestrzeniać się na kości łokciowe, środkowe, promieniowe i naczynia krwionośne.

Aby zapobiec zanikowi mięśni i przywrócić funkcje stawowe, zaleca się masaż, terapię błotem, kąpiele na mokro i sucho oraz terapię wysiłkową. Dobre recenzje są dostępne na temat akupunktury.

W rzadkich przypadkach, z przewlekłym obustronnym zapaleniem nadkłykcia, z częstymi zaostrzeniami, postępująca atrofia mięśni lub ucisk korzeni nerwowych nawet nie pomagają we wstrzyknięciu leków glikokortykosteroidowych. W takiej sytuacji wskazana jest interwencja chirurgiczna.

Interwencja operacyjna

Jeśli przy leczeniu zachowawczym ból nie ustaje w ciągu 3-4 miesięcy, jest to wskazanie do chirurgicznego wycięcia ścięgien w miejscach ich przywiązania do kości.

Tak zwana operacja Gokhman jest przeprowadzana w zaplanowany sposób za pomocą znieczulenia przewodzącego lub w znieczuleniu ogólnym. W oryginalnej wersji ścięgna wycięto w miejscach ich połączenia z mięśniami prostowników.

Obecnie wycięcie przeprowadza się w obszarze przyczepu ścięgna do samej kości. W tym samym czasie wykonuje się małe nacięcie w kształcie podkowy o powierzchni około 3 cm w okolicy nadkłykcia zewnętrznego, kłykć jest odsłonięty, a przed nim wykonuje się nacięcie włókien ścięgna o średnicy 1-2 cm, bez wpływu na kość. Wszystkie przywiązania prostowników nie są osłabione, ale źródło bólu na przedniej powierzchni namyschalka jest uwalniane z pociągnięcia mięśni. Ryzyko uszkodzenia naczyń krwionośnych i kanałów nerwowych jest wykluczone. Po operacji nakłada się szwy powierzchowne i gipsowe, szwy usuwa się po 10-14 dniach.

Ćwiczenia na zapalenie nadkłykcia

Gimnastyka medyczna pomaga przywrócić funkcjonalność stawu. Można go rozpocząć dopiero po wygaśnięciu ostrego stadium choroby. Złożona terapia wysiłkowa musi zostać opracowana przez lekarza prowadzącego. Podstawowe ćwiczenia mają na celu rozciąganie i relaksację mięśni i ścięgien.

Wykonując gimnastykę, musisz przestrzegać następujących zasad:

Stopniowo zwiększaj obciążenie i czas trwania zajęć;

Przestań ćwiczyć, gdy tylko pojawi się ostry ból, ponieważ nie powinny powodować bólu;

Ćwicz codziennie.

Ćwiczenia z fizjoterapii poprawiają krążenie krwi, stymulują przepływ limfy i uwalnianie płynu maziowego, zwiększają elastyczność więzadeł i wzmacniają mięśnie, co generalnie zwiększa wytrzymałość stawu łokciowego.

Ćwiczenia zalecane dla zapalenia nadkłykcia są podzielone na ruchy aktywne i pasywne, wykonywane za pomocą innej, zdrowej ręki.

Aby złapać dłoń drugiej ręki zdrową ręką i powoli ją zginać, aż w obszarze łokcia pojawi się uczucie napięcia, starając się, aby kąt między ręką a przedramieniem wynosił 90 stopni. Pozostań w skrajnym punkcie przez 10-15 sekund. Zrób dwa zestawy po 7-10 razy. Powtórz to samo ćwiczenie, odwijając pędzel (czyli pociągając go w górę).

Stojąc połóż obie ręce przed sobą na stole. Lekko pochyl się do przodu, aby dłonie tworzyły kąt prosty z przedramionami.

Połóż dłonie na stole tylną powierzchnią (dłonie do góry), z palcami skierowanymi do siebie, łokcie są lekko zgięte. Spróbuj także stworzyć kąt prosty między rękami i przedramionami, nieznacznie odbiegając od stołu.

Po ćwiczeniach rozciągających nie powodują już żadnego dyskomfortu, możesz przejść do ćwiczeń mających na celu wzmocnienie mięśni i więzadeł.

Na przemian przenieś wolną rękę do pozycji pronacji i supinacji, z dłonią najpierw patrzącą w dół, potem w górę;

Konsekwentnie zginaj i rozluźniaj przedramię, podczas gdy ramię pozostaje nieruchome;

Zegnij ramię w łokciu, na przemian ściśnij i rozprostuj pięść;

Połącz dłonie w zamek, zgnij i odkręć obie ręce w łokciach;

Obróć ramiona w przód iw tył, a następnie wykonaj ruchy okrężne przedramionami;

Podnieś przed siebie proste ramiona i zacznij kolejno od siebie („nożyczki”).

Weź gruby gumowy sznur i zawiń jego końce na dłoniach. Połóż dłoń zdrowej ręki na stole, połóż nad nią dłoń bolesnej dłoni, dłonią w dół. Wytwarzaj powolne przedłużanie i zginanie dłoni bolącej ręki, podczas rozciągania sznurka, który będzie się opierał. Następnie rozłóż dłoń w górę i powtórz ćwiczenie.

Stań prosto, stopy rozstawione na szerokość ramion, plecy proste, kij gimnastyczny w wyciągniętym ramieniu przed nim, umieszczony pionowo. Powoli obracaj drążkiem, aby ustawić go równolegle do podłogi (dłoń opada w dół), a także powoli cofnij rękę do pierwotnego położenia. Następnie ponownie ustaw drążek w pozycji poziomej, tylko dłoń patrzy w górę. Kontynuuj skręcanie drążka, zatrzymując się w skrajnych pozycjach. Wykonaj 2-3 podejścia 20 razy.

Następnie możesz przejść do ćwiczeń siłowych z minimalnym obciążeniem, na przykład do pracy z ekspanderem nadgarstkowym, ale unikając przeciążenia mięśni.

Weź młotek lub inny ciężki przedmiot, który jest wygodny do trzymania; pędzel jest odwrócony do góry nogami, kąt w stawie łokciowym wynosi 90-120 stopni. Supinuj (wyprostuj) pędzel i wróć do jego poprzedniej pozycji. Zrób 2 zestawy po 10 powtórzeń, z przerwą 2-3 minuty.

Weź młotek w ten sam sposób, tylko pędzel jest obrócony w dół z tylną powierzchnią (dłoń do góry). Zgiąć i rozpiąć nadgarstek. Zrób 2 zestawy po 10 powtórzeń, z przerwą 2-3 minuty.

Zapobieganie i prognozowanie zapalenia nadkłykci

Zapobieganie dzieli się na pierwotne (zapobieganie chorobie) i wtórne (zapobieganie zaostrzeniom). W rzeczywistości, w innym przypadku, musisz przestrzegać ustalonego reżimu pracy i odpoczynku.

Wśród konkretnych zaleceń są następujące:

Podczas uprawiania sportu powinieneś postępować zgodnie z właściwą techniką wykonywania ćwiczeń i prawidłowo dobierać sprzęt sportowy;

Staraj się unikać stereotypowych monotonnych ruchów obciążających staw;

Przed jakąkolwiek aktywnością fizyczną rozgrzewaj stawy, rozgrzewaj mięśnie i ścięgna;

Podczas zaostrzeń i ciężkiego wysiłku fizycznego, napraw stawy łokciowe za pomocą elastycznego bandaża lub łokci;

Przy długotrwałych monotonnych ruchach do robienia przerw w pracy.

Profilaktyka narkotykowa to regularne przyjmowanie preparatów witaminowych, a także terminowe leczenie wszelkich ognisk zapalenia w organizmie.

Rokowanie zapalenia nadkłykcia jest korzystne, przy zachowaniu środków zapobiegawczych można osiągnąć stabilną remisję.

Edukacja: Dyplom w „medycynie ogólnej” otrzymał w 2009 r. W Akademii Medycznej. I. Sechenov. W 2012 r. Ukończył studia podyplomowe w specjalności „Traumatologia i ortopedia” w Miejskim Szpitalu Klinicznym. Botkin w Katedrze Traumatologii, Ortopedii i Chirurgii Katastrof.

Łokieć epikondylitis: jak leczyć łokieć tenisisty

Epikondylitis łokciowy jest procesem zwyrodnieniowym, znanym również jako łokieć tenisisty. Nie daj się zwieść nazwie. Badania wykazały, że na przykład stolarze są bardziej podatni na tę chorobę niż tenisiści. Powodem tej niezwykłej nazwy jest następująca - pierwszy poważny opis choroby został opracowany na przykładzie tenisistów.

Istnieje wiele cywilnych zawodów, które nie są związane ze sportem zawodowym, ale mają jedną wspólną cechę - stereotypowe monotonne ruchy - wspomnianego cieśli, ogrodnika pracującego z motyką, operatora komputera, spędzającego cały dzień wpisując tekst. Chociaż patologia ta jest uważana za bezpieczną, należy wcześniej dbać o swoje stawy, lepiej jest zapobiegać chorobie niż ją leczyć.

Co to jest zapalenie nadkłykcia?

Epikondylitis (łokieć tenisisty, łokieć tenisisty) jest chorobą, która opiera się na uszkodzeniach zwyrodnieniowych mięśni, w których są one przyczepione do kości. Epikondylitis jest chorobą przewlekłą, która, jeśli jest niewłaściwie leczona, może postępować i coraz częściej powodować bolesne objawy zaostrzenia.

W obszarze stawu łokciowego na kości ramiennej występują wypukłości nazywane nadkłykciami lub epikondyluzami. Nie uczestniczą w pracy stawu, ale służą do mocowania mięśni i ścięgien. W pewnych okolicznościach zapalenie ścięgien rozwija się w okolicy nadkłykcia. Choroba ta nazywana jest epikondylitis łokcia, chociaż zapalenie nie wpływa zwykle na sam staw.

Mięśnie i ścięgna są zaangażowane w proces patologiczny w miejscu, w którym są przymocowane do kości. Ta choroba jest dość powszechna, zwłaszcza ludzie po 35 latach cierpią na nią. Ale wielu pacjentów nie idzie do lekarza, ponieważ stan zapalny jest łagodny i zwykle szybko mija. Według statystyk, ten stan zapalny dotyczy mężczyzn i kobiet. Co więcej, najczęstsze epicondylitis prawego łokcia, ponieważ jest więcej praworęcznych niż leworęcznych, a choroba rozwija się ze zwiększonego stresu.

W istocie epikondylitis łokciowy jest mikrourazem. Niewielkie zerwanie ścięgna występuje w okolicy łokcia, która następnie ulega zapaleniu. Najczęściej dzieje się tak z powodu nieudanych lub nagłych ruchów dłoni, a także z powodu stałego obciążenia tej grupy mięśni. Pacjent może nawet nie zauważyć samego urazu, czasami w tym momencie nie ma nawet bólu. Ale z czasem zwiększa się obrzęk, to miejsce staje się zapalne. Tak rozwija się zapalenie nadkłykcia.

Ale nie wszyscy lekarze uznają, że choroba pojawia się w wyniku urazów mięśni i ścięgien. Wielu uważa, że ​​takie zapalenie może być spowodowane osteochondrozą. Ale w każdym razie choroba ta nigdy nie rozwija się sama, zapalenie jest zawsze wtórne, dlatego dla skutecznego leczenia ważne jest, aby zrozumieć, co go spowodowało. Po wyeliminowaniu czynników prowokujących choroba przechodzi szybciej.

Przyczyny zapalenia nadkłykcia łokcia

Najczęściej zapalenie rozwija się z powodu zwiększonego stresu, na przykład ze stałym zgięciem i wydłużeniem łokcia lub ręki. Dlatego istnieje pewna grupa ryzyka, ludzie, z których najczęściej cierpią na tę chorobę. Są to sportowcy, którzy podnoszą ciężary lub bar, uprawiają sporty tenisowe, wioślarstwo, zapasy.

Malarze, murarze, mleczarki, masażyści, skrzypkowie, fryzjerzy i maszynistki są również podatni na tę chorobę. Często zapalenie rozwija się z powodu ciągłego przenoszenia ciężarów, na przykład toreb. Dlatego patologia może występować u gospodyń domowych. Istnieją również inne przyczyny zapalenia nadkłykcia łokcia:

  • Urazy tkanki miękkiej lub uraz łokcia;
  • Wrodzone osłabienie aparatu więzadłowego;
  • Zaburzenia krążenia lub metaboliczne;
  • Osteochondroza kręgosłupa, osteoporoza lub periarthritis barkowe.

Sport Jak już zauważyliśmy, najczęstszą przyczyną bocznego zapalenia nadkłykcia jest przeciążenie mięśni przymocowanych do nadkłykcia bocznego (krótki promieniowy prostownik ręki, prostownik palców, prostownik małego palca i prostownik łokciowy ręki są połączone wspólnym ścięgnem do dolnej części nadkłykcia; nieco wyżej i oddzielone od nich do kości ramiennej dołączona szczotka prostownika długiego promienia).

W badaniach naukowych wykazano, że wśród wszystkich tych mięśni szczególnie ważną rolę przypisuje się krótkiemu rozszerzaczowi promieniowemu ręki, który stabilizuje całą rękę w pozycji wysuniętej z wyprostowanym łokciem. Ta stabilizacja jest szczególnie ważna podczas uprawiania sportu. Gdy ten mięsień jest przeciążony, w obszarze przylegania do nadkłykcia kości ramiennej pojawiają się mikropęknięcia, pojawiają się w nim mikropęknięcia, co z kolei prowadzi do stanu zapalnego i bólu.

W każdym razie trener powinien odgrywać ważną rolę w zapobieganiu bocznemu zapaleniu nadkłykci u sportowców, ponieważ niewłaściwa technika uderzenia znacznie zwiększa ryzyko tej choroby, ponadto krótki promieniowy prostownik ręki jest tak ustawiony, że podczas zginania i rozciągania na stawie łokciowym górna część mięśnia może zostać zraniona co również doprowadzi do stanu zapalnego i bólu.

Aktywność zawodowa. Błędem jest sądzić, że boczne zapalenie nadkłykcia może występować tylko u tenisistów lub ogólnie u sportowców. Ruchy monotoniczne, zwłaszcza, gdy trzeba prowadzić lekcję wystarczająco długo, aby utrzymać wagę, mogą również spowodować uszkodzenie mięśni, które przyczepiają się do bocznego namyschelka. Artyści, malarze, ogrodnicy, stolarze... lista jest długa.

Naukowcy badali nawet częstość występowania tej choroby i okazało się, że była ona statystycznie istotnie częstsza wśród mechaników samochodowych, kucharzy i rzeźników w porównaniu z osobami z innych zawodów. We wszystkich tych przypadkach zawód jest jedną cechą wspólną - koniecznością wielokrotnego podnoszenia czegoś za pomocą wyprostowanej szczotki.

Wiek Inną przyczyną zapalenia w obszarze przywiązania do mięśni są związane z wiekiem zmiany w mięśniach i ścięgnach, czasami choroba może rozwinąć się bez widocznego powodu, w którym to przypadku mówią o „nagłym” bocznym zapaleniu nadkłykci.

Objawy zapalenia nadkłykcia

Z reguły choroba rozwija się stopniowo. Początkowo ból jest mały i niestabilny, ale przez kilka tygodni lub miesięcy stopniowo się rozwija i może stać się trwały. Często początek bólu nie jest poprzedzony żadnym urazem. Najczęstszymi objawami zapalenia nadkłykcia bocznego są:

  • Ból lub uczucie pieczenia na zewnątrz łokcia;
  • Zmniejszenie siły mięśni przedramienia, przedłużenie dłoni i palców.

Objawy te nasilają się na skutek obciążenia mięśni, które przyczepiają się do nadkłykcia bocznego kości ramiennej (przytrzymując rakietę, dokręcając śruby śrubokrętem itp.). Częściej ból występuje po stronie prowadzącej (praworęczny praworęczny i leworęczny leworęczny), ale choroba może wystąpić po obu stronach.

Przeciążenie mięśni i ścięgien w okolicy łokcia jest główną przyczyną rozwoju zapalenia nadkłykci. Powtarzające się ruchy siły w stawie łokciowym mogą przyczyniać się do nadmiernego rozciągania ścięgien łokcia. To niekoniecznie musi być wygórowanym obciążeniem w profesjonalnym tenisie. Przybijanie gwoździ, noszenie wiader wody w kraju, przecinanie krzaków może doprowadzić do rozwoju łokcia tenisisty.

Gdy uszkodzenie tkanki rozwija się stan zapalny, który jest ochronną reakcją organizmu. Leukocyty migrują do ogniska zapalenia, oczyszczając je z uszkodzonych tkanek i promując gojenie. W terminologii medycznej choroby, którym towarzyszy stan zapalny, mają koniec - to. Na przykład zapalenie ścięgna nazywa się zapaleniem ścięgna. Odpowiednio, zapalenie tkanki w pobliżu nadkłykcia bocznego nazywa się bocznym zapaleniem nadkłykcia.

Należy zauważyć, że łokieć tenisisty nie zawsze towarzyszy stan zapalny tkanki. W przypadku braku zmian zapalnych w ścięgnach, chorobę nazywa się tendinozą. W przypadku tendinozy rozciąganie i mikropęknięcia prowadzą do zmian zwyrodnieniowych ścięgna.

W takim ścięgnie układ włókien kolagenowych jest zaburzony. Komórki ścięgna zaczynają być zastępowane przez fibroblasty - komórki, które wytwarzają nieco inny rodzaj kolagenu, nie tak silny i bez uporządkowanego rozmieszczenia włókien. Zwyrodnienie ścięgna następuje stopniowo: staje się grubsze z powodu wzrostu wadliwej tkanki łącznej. Oczywiście takie ścięgno może zostać uszkodzone nawet przy drobnych obrażeniach.

Dokładny mechanizm rozwoju zapalenia nadkłykcia nadal nie jest znany. Zgodnie z jedną wspólną hipotezą, mikrodęki pojawiają się w ścięgnie przymocowanym do bocznego epikameru, z powodu przeciążenia. Ciągłe obciążenia uniemożliwiają zakłócenie integralności ścięgna, co może również prowadzić do nowych uszkodzeń. Proliferacja tkanki łącznej w miejscu uszkodzenia prowadzi do osłabienia ścięgna i wystąpienia bólu.

Niewielu ludzi wie, czym jest epikondylitis, chociaż wielu ludzi ma do czynienia z tą patologią. Ale niektóre same łagodzą ból w łokciu, nie idąc do lekarza. Taka postawa może prowadzić do komplikacji i utraty mobilności ręki. Dlatego ważne jest, aby znać główne objawy, aby leczenie nadkłykcia stawu łokciowego rozpoczęło się na czas.

Głównym objawem choroby jest ból. Zwykle jest bolesny, umiejscowiony w okolicy łokcia, ale może nadawać się do barku lub przedramienia. Ból staje się ostry, nawet palący się podczas wykonywania aktywnych ruchów ręką. Szczególnie silna reakcja polega na zginaniu i odkształcaniu łokcia, nadgarstka, zaciskaniu dłoni w pięść. Początkowo ból pojawia się tylko podczas ruchu, a wraz z rozwojem stanu zapalnego staje się trwały.

Obrzęk stawu łokciowego i zaczerwienienie zwykle występuje, gdy zapalenie nadkłykcia jest skomplikowane przez zapalenie stawów. Wraz z rozwojem stanu zapalnego ruchliwość stawu jest poważnie ograniczona. Z czasem rozwija się osłabienie mięśni, zmęczenie rąk. W przypadku zewnętrznego zapalenia nadkłykcia pacjent nie może nawet podnieść filiżanki herbaty ze stołu. Ta forma choroby może być również zidentyfikowana przez ból podczas uścisku dłoni. Środkowe zapalenie nadkłykcia charakteryzuje się osłabieniem i bólem podczas zginania przedramienia lub poruszania ręką.

Rodzaje zapalenia nadkłykciowego

Choroba ta jest dwojakiego rodzaju: przyśrodkowe i boczne zapalenie nadkłykcia. Klasyfikacja ta uwzględnia miejsce przyłączenia dotkniętych mięśni i ścięgien. Boczne zapalenie nadkłykcia stawu łokciowego występuje najczęściej u sportowców. Dlatego ta patologia nazywana jest również „łokciem tenisisty”. Przecież zapalenie rozwija się z zewnątrz, w miejscu przywiązania mięśni do kości ramiennej.

Choroba może wynikać z jakiejkolwiek monotonnej pracy ręką, na przykład piłowania drewna opałowego, malowania ściany lub nagłego podnoszenia ciężarów. Zewnętrzne zapalenie nadkłykcia występuje około 10-15 razy częściej niż drugi gatunek. Przyśrodkowe lub wewnętrzne zapalenie nadkłykcia rozwija się rzadziej i łatwiej płynie. W tym przypadku ścięgna rozpalają się od wewnątrz stawu łokciowego w miejscu mocowania do kości przedramienia. Najczęściej jest to spowodowane monotonnymi ruchami pędzla. Dlatego ostatnio ludzie, którzy pracują na komputerze przez długi czas, cierpią na taką patologię.

Środkowe zapalenie nadkłykcia bardzo często nabiera przewlekłego przebiegu, ponieważ bóle nie są tak intensywne i nie każdy pacjent decyduje się na konsultację z lekarzem. Czasami wyróżniają się również pourazowe zapalenie nadkłykcia, które rozwija się z powodu nieprzestrzegania zaleceń lekarza podczas okresu rehabilitacji po urazie. Przewlekła postać choroby jest bardzo powszechna, ponieważ można ją całkowicie wyleczyć tylko wtedy, gdy skonsultujesz się z lekarzem na czas i wykonasz wszystkie jego zalecenia.

Diagnostyka

Aby szybciej wyzdrowieć, musisz wiedzieć, który lekarz leczy zapalenie nadkłykcia. Pacjenci zwykle konsultują się z traumatologiem lub chirurgiem w celu uzyskania bólu w łokciu. Specjalista może postawić diagnozę tylko na podstawie rozmowy i egzaminu zewnętrznego.

Diagnoza choroby jest uproszczona ze względu na jej specyfikę. W końcu ból występuje tylko przy aktywnych ruchach ręki. A przy biernych ruchach, gdy lekarz pochyla rękę pacjenta, nie ma bólu. W tym przypadku zapalenie nadkłykcia różni się od zapalenia stawów, choroby zwyrodnieniowej stawów i różnych urazów. Charakterystycznym objawem choroby jest również fakt, że tkanki miękkie w okolicy łokcia są bardzo bolesne przy badaniu dotykowym.

Podczas diagnozy lekarz może poprosić pacjenta o przeprowadzenie kilku testów. Test Thompsona przechodzi tak: musisz położyć rękę na stole, podnieść rękę i spróbować zacisnąć pięść. U pacjenta z zapaleniem nadkłykci palma szybko się rozwija. Aby przetestować Welta, musisz podnieść ręce do poziomu podbródka, zgiąć je i rozprostować w łokciu. W tym przypadku chora ręka zauważalnie pozostanie w tyle za zdrową. Możliwe jest określenie choroby zgodnie z tą cechą: jeśli pacjent próbuje trzymać rękę za sobą, kładąc ją na dolnej części pleców, ból wzrośnie.

Dodatkowe metody diagnostyczne zwykle nie są stosowane. Tylko jeśli lekarz podejrzewa inną chorobę, może skierować pacjenta na badanie. Badanie rentgenowskie wykonuje się, jeśli istnieje podejrzenie złamania lub osteoporozy, badanie MRI w celu wykluczenia zespołu tunelowego. Jeśli podejrzewa się ostre zapalenie stawów lub zapalenie kaletki, można wykonać biochemiczne badanie krwi.

Powiedz swojemu lekarzowi, jak rozwinęła się choroba, jak to się zaczęło, jak szybko postępował ból lub inne objawy. Zwróć szczególną uwagę na cechy swojej aktywności fizycznej - w kim pracujesz, jaki rodzaj sportu i jak często ćwiczysz.

Aby zdiagnozować boczne zapalenie nadkłykci, lekarz poprosi Cię o wykonanie specjalnych ruchów ręki (testy diagnostyczne). Zazwyczaj te specjalne testy pozwalają na postawienie diagnozy bez wątpienia, ale w niektórych przypadkach może być konieczne wykonanie USG, radiografii lub nawet rezonansu magnetycznego.

Leczenie zapalenia nadkłykcia

Leczenie zapalenia nadkłykcia występuje w kompleksie, na podstawie czasu trwania choroby, poziomu dysfunkcji stawu, a także zmian w ścięgnach i mięśniach w okolicy dłoni i przedramienia. Główne cele leczenia zapalenia nadkłykci stawu łokciowego można sformułować w określony sposób:

  • Wyeliminuj ból w miejscu urazu;
  • Przywrócić lub poprawić krążenie krwi w regionie;
  • Przywróć pełny zakres ruchu w stawie łokciowym;
  • Zapobiegaj zanikowi mięśni przedramienia.

Rozwiązanie pierwszego problemu w leczeniu zapalenia nadkłykcia wykonuje się metodami tradycyjnymi i chirurgicznymi. Leczenie bocznego zapalenia nadkłykcia w ostrej fazie występuje w taki sposób, jak unieruchomienie kończyny górnej na okres 7-8 dni z przedramieniem zgiętym w stawie (o 80 stopni), a staw nadgarstkowy - z małym przedłużeniem grzbietowym. W przypadku przewlekłego przebiegu lekarze zalecają bandażowanie przedramienia i stawu łokciowego bandażem elastycznym, ale zdejmują go w nocy.

Wstrzyknięcie leków kortykosteroidowych. Lokalne pojedyncze (rzadziej - podwójne) podawanie takich leków jak diprospan, kenalog lub hydrokortyzon pozwala na bardzo skuteczne usunięcie bólu, ale trzeba zrozumieć, że leczenie kortykosteroidami bez modyfikowania obciążeń i ustalania przyczyn bólu nie jest najlepszym sposobem.

Ponadto, naszym zdaniem, leczenie zapalenia nadkłykcia bocznego powinno rozpocząć się od modyfikacji obciążenia, ćwiczeń, ortez, tapingu, i tylko z niewystarczającym efektem, przejść do wstrzyknięcia kortykosteroidów.

Terapia pozaustrojowej fali uderzeniowej. Istotą tej metody jest to, że wibracje dźwiękowe powodują mikrourazy, co z kolei stymuluje proces gojenia. W pewnym sensie zasada działania jest podobna do podejścia homeopatycznego - podobnie jak jest traktowana przez.

Niestety w chwili obecnej technika ta nadal ma status eksperymentalny, a większość badań ma charakter reklamowy lub generalnie ma poważne wady. Z drugiej strony istnieje szereg poważnych badań naukowych, w których terapia falami uderzeniowymi okazała się skuteczna. W każdym razie obecnie nie można go uznać za leczenie pierwszego rzutu.

Ultradźwięki mają dobre działanie przeciwbólowe w leczeniu epikondylitis łokcia, ale fonoforeza (tak zwane USG hydrokortyzonu) jest jeszcze lepsza. Powszechnie stosowane są prądy Bernarda, ozokeryty i kąpiele parafinowe. W celu znieczulenia miejsca i poprawy lokalnego trofizmu, blokady są utrzymywane w miejscu przyłączenia prostowników palców i dłoni za pomocą nowokainy lub lidokainy, które często są łączone z hydrokortyzonem.

Przez cały okres leczenia zapalenia nadkłykcia łokcia wykonuje się 4-6 blokad (w odstępie kilku dni). Gdy szyna gipsowa zostanie usunięta, użyj okładów rozgrzewających z wazeliny, spirytusu kamforowego lub zwykłych opakowań wódki. Aby poprawić krążenie krwi w regionie dotkniętym chorobą, stosuje się terapię UHF, elektroforezę z acetylocholiną, nowokainą lub jodkiem potasu. Ponadto leki, takie jak nikoshpan i aspiryna, są przepisywane w leczeniu przyśrodkowego nadkłykcia stawu łokciowego.

Aby zmienić trofizm tkanek w miejscu mocowania ścięgna, stosuje się blokadę przy użyciu wody podwójnie destylowanej. Chociaż takie blokady mają dobry efekt, należy powiedzieć, że sam proces podawania leku jest dość bolesny. W przypadku przewlekłego przebiegu choroby przepisywane są zastrzyki witamin, takich jak B1, B2, B12.

W celu zapobiegania i leczenia zaniku mięśni i przywracania funkcji stawów stosuje się masaż mięśni przedramienia i ramion, terapię błotem, terapię wysiłkową i kąpiele powietrzno-suche. Ponadto dobrze pomagają specjalne ćwiczenia na zapalenie nadkłykcia stawu łokciowego.

W przypadku przewlekłego przebiegu choroby z częstymi zaostrzeniami i nieskutecznym leczeniem pacjenci powinni zmienić charakter pracy. W większości przypadków możliwe leczenie zachowawcze (niechirurgiczne). Jest skuteczny w 80-95% przypadków.

Interwencja chirurgiczna

W tych przypadkach, w których nie ma akceptowalnego efektu leczenia zachowawczego przez 6-12 miesięcy, wyniki są widoczne w leczeniu chirurgicznym. Praktycznie wszystkie metody leczenia łokcia tenisisty są zredukowane do tego, że mięśnie są oddzielone od obszaru przywiązania do kłykcia kości ramiennej, przewlekle zapalone i zmienione tkanki są usuwane, a mięśnie są ponownie przyczepiane do kości.

Leczenie chirurgiczne środkowego nadkłykcia stawu łokciowego stosuje się przy nieskutecznym leczeniu zachowawczym przez 3-4 miesiące. Tak zwana operacja Gomana jest szeroko stosowana. W 1926 r. Zaproponował usunięcie niektórych ścięgien prostowników palców i dłoni.

Do tej pory takie wycięcie nie jest dokonywane w punkcie przejścia do mięśnia, jak pierwotnie proponowano, ale w pobliżu strefy przywiązania ścięgna do samej kości. Po takiej operacji regeneracja trwa trochę czasu, aby przeprowadzić odpowiednie procedury i wykonać specjalne ćwiczenia dla zapalenia nadkłykci stawu łokciowego.

Operację można wykonać w tradycyjny, otwarty sposób (przez nacięcie o długości 4-6 cm) lub artroskopowo (po dwóch nakłuciach o długości 1 cm). Porównywanie tych technik ze sobą jest raczej trudne, ale warto zauważyć, że otwarta operacja prawdopodobnie pozwala dokładniej zobaczyć wszystkie zmiany w obszarze przylegania mięśni do kości. W każdym razie operacje nieuchronnie niosą ze sobą ryzyko powikłań, które, choć rzadkie, mogą wystąpić pomimo mistrzostwa chirurga:

  1. Powikłania infekcyjne (konieczność wielokrotnych operacji)
  2. Uszkodzenie naczyń krwionośnych i nerwów
  3. Powolny wzrost mięśni do kości, w rezultacie - długi okres rehabilitacji
  4. Niższa siła przedramienia
  5. Zmniejszenie „elastyczności” ruchów

Po operacji ramię jest unieruchomione (unieruchomione) za pomocą ortezy przez 1-2 tygodnie, co zmniejsza napięcie mięśni. Następnie przejdź do ćwiczeń fizycznych, które wybiera lekarz indywidualnie. Ćwiczenia rozciągające rozpoczynają się nie wcześniej niż 2 miesiące po zabiegu. Powrót do ładunków sportowych odbywa się z reguły 4-6 miesięcy po zabiegu. Na szczęście w większości przypadków siła mięśni przedramienia jest w pełni przywracana.

Pomimo faktu, że choroba nie jest uważana za ciężką i nie prowadzi do utraty skuteczności, osoby z grupy ryzyka muszą wiedzieć, jak leczyć zapalenie nadkłykci stawu łokciowego. W przeciwnym razie nieuwaga do takiej patologii może prowadzić do rozwoju przewlekłej postaci choroby, z której trudniej będzie się później pozbyć.

Celem leczenia powinno być nie tylko złagodzenie bólu. Konieczne jest stosowanie takich metod, które poprawiłyby procesy metaboliczne i krążenie krwi w tkankach, pomogłyby zmniejszyć stan zapalny. Ale najważniejsze jest przywrócenie ruchomości stawów. W tym celu musisz zapobiegać zanikowi mięśni i przywrócić ich pracę.

Leczenie bocznego nadkłykcia stawu łokciowego, jak również stawu przyśrodkowego, powinno być złożone. Bardzo ważna jest również indywidualna wycieczka. Dlatego lekarz zazwyczaj przeprowadza pełne badanie w celu ustalenia obecności chorób współistniejących lub chorób przewlekłych. Najczęściej wystarczająca terapia zachowawcza. Ale w zaawansowanych przypadkach zalecane może być wycięcie chorej tkanki. Ostatnio operacja jest wykonywana w sposób mało uderzający - za pomocą ablacji laserowej. Do leczenia zapalenia nadkłykci stawu łokciowego konieczne jest zastosowanie kilku metod jednocześnie:

  • NLPZ wewnątrz i na zewnątrz;
  • Przy silnych bólach - blokada nowokainowa;
  • Specjalne ćwiczenia;
  • Immobilizacja;
  • Fizjoterapia;
  • Masaż;
  • Metody ludowe.

Unieruchomienie stawu łokciowego

Leczenie zwykle rozpoczyna się od ograniczenia obciążeń stawu. Odpoczynek jest pokazywany pacjentowi, czasami konieczna jest zmiana rodzaju aktywności. W ostrym okresie choroby zaleca się stosowanie specjalnej ortezy na stawie łokciowym, co ułatwi jej unieruchomienie.

Brak obciążenia sprzyja szybszemu gojeniu i zapobiega bólowi. W ciężkich przypadkach może być konieczne zastosowanie szyn gipsowych lub szyn. Łokieć jest umocowany w połowie wygiętej pozycji, czasami konieczne jest również zamocowanie stawu nadgarstkowego. Takie unieruchomienie trwa do 7 dni.

Czasami zaleca się ciągłe noszenie bandaża w przypadku zapalenia nadkłykci stawu łokciowego, jeśli jego przebieg nabrał postaci przewlekłej. Zamiast specjalnego urządzenia można użyć bandaża elastycznego przed zamierzonym wysiłkiem fizycznym. Pomoże to uniknąć nadmiernego rozciągania i rozciągania mięśni.

Farmakoterapia

Najczęściej pacjent martwi się o ból. Możesz sobie z nimi poradzić przy pomocy środków przeciwbólowych. Jak leczyć zapalenie nadkłykcia, lekarz powinien zalecić. Głównie NSAID, ponieważ pomagają one nie tylko łagodzić ból, ale także stan zapalny. Mogą to być Ibuprofen, Ketorolac, Naproxen, Nimesil, Nise i inne.

Przy nieskuteczności takiego leczenia lub przy silnym bólu lekarz może przepisać zastrzyki. Może być taki sam niesteroidowy środek przeciwzapalny domięśniowo, więc działają bardziej skutecznie. Lub, wykonuje się blokadę nowokainy stawu łokciowego, zwykle 4 razy w odstępie kilku dni. Aby wzmocnić efekt, Novocain miesza się z hydrokortyzonem lub metyloprednizolonem.

Często używane środki zewnętrzne w postaci maści lub roztworów do kompresów. Najlepszy ze wszystkich leków opartych na niesteroidowych lekach przeciwzapalnych - „Voltaren”, „Ketoprofen”, „Indomethacin”, „Diklak” i inne. Muszą wcierać się w dotknięty obszar miękkimi ruchami, aby nie zwiększać bólu. Kompresy z Dimexide są również skuteczne.

Ponadto można stosować inne leki. Aby poprawić krążenie krwi przypisuje się „Aspirin” lub „Nikoshpan”. W przewlekłej postaci choroby pokazano witaminy z grupy B lub lek „Milgamma”.

Fizjoterapia

Po ustąpieniu bólu przypisywane są ćwiczenia fizjoterapeutyczne. Ćwiczenia powinny mieć na celu przede wszystkim rozciągnięcie i rozluźnienie mięśni przedramienia i barku, a następnie ich wzmocnienie. Możesz to zrobić sam, ale lepiej jest skorzystać z kompleksu wybranego przez lekarza. Bardzo ważne jest przestrzeganie pewnych zasad: stopniowo zwiększaj obciążenie, zapobiegaj pojawianiu się bólu, ale najważniejsze jest codzienne wykonywanie ćwiczeń. Na początkowym etapie szkolenia podstawą kompleksu powinny być ruchy pasywne:

  • Zdrową ręką przytrzymaj dłoń za rękę i wygnij ją powoli do kąta 90 stopni;
  • Stań przed stołem i połóż na nim dłonie, pochyl się do przodu, tak aby nadgarstki tworzyły kąt prosty z przedramieniem;
  • Usiądź, połóż dłonie palcami na plecach, lekko odchyl się do tyłu, aby mieć pewność, że twoje ręce są ustawione pod kątem 90 stopni do przedramienia.

Gdy takie pasywne ruchy będą łatwo dawane, oznacza to, że mięśnie są rozciągnięte. Następnie możesz wykonywać ćwiczenia, aby je wzmocnić. Może to być zgięcie i rozciągnięcie ramion w łokciach, zaciśnięcie pięści, obrót ramion, okrągłe ruchy ramion lub nożyczek. Przydatne jest użycie różnych symulatorów Bubnovsky lub prostszych - gumowego sznurka, kijka gimnastycznego, ekspandera.

Masaż i fizjoterapia

Masaż do leczenia zapalenia nadkłykci jest również stosowany po zakończeniu ostrej fazy. Ta metoda poprawia krążenie krwi i procesy metaboliczne. Pomaga złagodzić ból i szybko pozbyć się stanu zapalnego. Masaż pomaga również przywrócić ruchliwość dłoni, ponieważ wzmacnia uszkodzone mięśnie i zapobiega ich zanikowi.

Skuteczne jest również leczenie zapalenia nadkłykcia stawu łokciowego za pomocą terapii manualnej. Prawidłowo wykonana procedura pomoże przywrócić ruchomość stawów i funkcjonowanie mięśni. Różnorodność terapii manualnej to postisometryczna relaksacja - bardziej nowoczesna i skuteczna metoda leczenia.

Takie leczenie zapalenia nadkłykci stawu łokciowego stosuje się na każdym etapie. W ostrym okresie dobrze działa pulsacyjna terapia magnetyczna, promieniowanie laserowe, ultradźwięki, terapia diadynamiczna. Po ustąpieniu bólu w celu przywrócenia tkanki stosuje się ultrafonoforezę, kąpiele parafinowe lub ozokerytowe, krioterapię, prądy Bernarda lub terapię falą uderzeniową.

Takie leczenie poprawia procesy metaboliczne i krążenie krwi w tkankach, łagodzi ból i zmniejsza stan zapalny. Terapia UHF, jak również elektroforeza z jodkiem potasu lub „acetylocholiną” jest przydatna do poprawy krążenia krwi i trofizmu tkanek miękkich.

Skuteczne są również akupunktura, terapia błotna, hirudoterapia, kąpiele regularne i suche. Zazwyczaj można uzyskać pełen zakres takich zabiegów w ramach leczenia uzdrowiskowego.

Metody ludowe i samoleczenie zapalenia nadkłykci

Bardzo często epicondylitis na samym początku jego rozwoju nie jest postrzegany bardzo boleśnie. Dlatego postawa wobec niego jest właściwa, pacjenci nie spieszą się do lekarza, próbując samodzielnie wyleczyć ból stawów. Oczywiście samoleczenie może mieć niebezpieczne konsekwencje, ale jeśli nadal zdecydujesz o tym, powinieneś pamiętać o kilku podstawowych zasadach:

  1. Gdy ból występuje przez kilka dni, całkowicie wyeliminuj ruchy / ćwiczenia, które wywołały ból. Jeśli grasz w tenisa, zwróć uwagę na rozmiar samej rakiety i napięcie strun - po wznowieniu treningu może być konieczna zmiana rakiety. Aby złagodzić ból, zaleca się przyjmowanie leków przeciwzapalnych (na przykład ibuprofenu co 4-6 godzin) aż do całkowitego ustania bólu.
  2. Kiedy ból pojawia się ponownie, stosuj zimno (krioterapia) na obszarze stawu łokciowego z zewnątrz na 15-20 minut kilka razy dziennie. Krioterapia była kontynuowana przez 3-4 dni.
  3. Po znacznym zmniejszeniu bólu miejscowe przeziębienie zmienia się na miejscowe ciepło (kilka razy dziennie), co ostatecznie usuwa ból.
  4. Po uporczywym zniknięciu bólu przejdź do ćwiczeń rozciągających. Pędzlem drugiej ręki powoli wyginaj dłoń bolącej ręki, aż pojawi się uczucie napięcia i lekkiego bólu w łokciu, pozostań w tej pozycji przez 10-15 sekund, powoli potrząsając szczotką. Powtórz trzy zestawy po 10 razy dziennie.
  5. Po ćwiczeniach rozciągających są całkowicie bezbolesne, przejdź do ćwiczeń wzmacniających i rozciągających. Do szczotki wbija się młotek lub inny ciężki przedmiot (pędzel obraca się do góry nogami, zgięcie łokcia wynosi około 100-120 stopni). Dłoń i przedramię Supiniru i wróć do pierwotnej pozycji. 10 podejść, odpoczynek 2-3 minuty, jeszcze 2 razy na 10 podejść (2-3 razy w tygodniu).
  6. Powtórz podobne ćwiczenie, ale szczotka jest obrócona w dół tylnej powierzchni (rysunek). 10 podejść, odpoczynek 2-3 minuty, jeszcze 2 razy na 10 podejść (2-3 razy w tygodniu).

Leczenie epicondylitis łokciowych w domu jest możliwe przy pomocy metod ludowych. Nie powinieneś ograniczać się do nich, skutecznego kompleksowego leczenia. Ponadto tylko specjalista może zdiagnozować, być może ból w łokciu ma zupełnie inne powody. Dlatego przed użyciem jakichkolwiek popularnych metod należy skonsultować się z lekarzem: poniższe przepisy są uważane za najskuteczniejsze i najczęstsze:

  • Użyj maści przygotowanej z korzenia żywokostu i tłuszczu nutrii;
  • Niebieskie gliniane kompresy;
  • Pocieranie lub nakładanie nalewki z korzenia szczawiu na wódkę;
  • Olej z zatoki w postaci kompresów również łagodzi ból;
  • Skuteczne rozgrzewające okłady z wódką lub alkoholem kamforowym;
  • Siatka jodowa na obszarze stawu.

Zapobieganie

Ponieważ choroba ta jest dość powszechna, bardzo ważne jest, aby wiedzieć, jak temu zapobiec. Jest to szczególnie ważne dla sportowców. Podczas uprawiania sportu musisz przestrzegać zasad ćwiczeń i bezpieczeństwa podczas pracy ze sprzętem. Pamiętaj, aby rozgrzać się przed zajęciami. Jeśli istnieje predyspozycja do choroby, musisz użyć tapingu, co pomoże zmniejszyć obciążenie.

Ludzie, którzy wykonują tę samą pracę rękami, musisz robić okresowe przerwy, staraj się unikać przeciążenia. Zmień monotonną pracę na kilka minut i natychmiast poczujesz ulgę

Przy przewlekłym zapaleniu nadkłykcia nie zapominaj o codziennych ćwiczeniach i znaczeniu samo-masażu. Ta patologia wydaje się niepoważna, ale wciąż nie warta samoleczenia. Aby choroba nie stała się przewlekła, nie prowadzi do komplikacji, konieczne jest skonsultowanie się z lekarzem na czas i przestrzeganie wszystkich jego zaleceń.