Torbiel ogonowa

Torbiel kości ogonowej jest zmianą patologiczną w tkance podskórnej kości ogonowej, która tworzy połączenie ze środowiskiem poprzez tworzenie przebiegu nabłonkowego. Torbiel na kości ogonowej jest bolesną chorobą, która znacznie obniża standard życia pacjenta. Gdy torbiel tworzy ECH - nabłonkowy kanał kostny. Choroba częściej występuje u mężczyzn i pojawia się w silniejszym seksie kilka razy częściej. Nabłonkowa torbiel kostna należy do proktologii, ponieważ tworzy się w regionie odbytu. Często lokalizacja jest możliwa w pobliżu odbytu, co oznacza niebezpieczeństwo zakażenia krwi materiałem kałowym. Objawy i leczenie różnią się znacznie między etapami, dlatego pożądane jest leczenie udaru nabłonkowego tylko od dobrego specjalisty, bez uciekania się do środków ludowych.

Przyczyny

W przypadku torbieli ogonowej istnieją różne przyczyny występowania, w zależności od tego, która nazwa może się zmienić. Zaczyna się od rozwoju torbieli w tkance tłuszczowej obok kości ogonowej. Torbiel jest pustym patologicznym nowotworem o cienkich ścianach, zwykle wypełnionym płynem międzykomórkowym. Rozmiary są różne i zależą od pochodzenia torbieli.

Często prawie wszystkie przyczyny są jedynie wtórne, prowadząc jedynie do ostrego przebiegu cytozy. Torbiel może tworzyć się nawet w okresie prenatalnym rozwoju płodu, jednak pozostaje nieznaczny do momentu zaostrzenia i aktywnego wzrostu. Jego rozwój może służyć jako uraz, stres, spadek odporności.

  • Torbiel nabłonka kości ogonowej i objawy są spowodowane:
  • Urazy w kości krzyżowej;
  • Pocenie w kości krzyżowej i kości ogonowej;
  • Hipotermia;
  • Zmniejszona odporność;
  • Siedzący tryb życia;
  • Słaba higiena.

Urazy kości krzyżowej, kości ogonowej i stawu krzyżowo-ogonowego powodują guzy w uszkodzonych tkankach, w tym przypadku dochodzi do uszkodzeń tkanki tłuszczowej podskórnej, co powoduje powstawanie nowych tkanek. Często takie obrażenia występują w zimie, co w połączeniu z osłabionym układem odpornościowym i hipotermią powoduje powstawanie patologicznych tkanek. Normalnie układ odpornościowy niszczy formacje patologiczne, które nie odpowiadają normalnym komórkom organizmu. Ten sam proces zachodzi w komórkach nowotworowych, dlatego przy osłabionym układzie odpornościowym mogą pojawić się guzy.

Torbiel zaczyna się niepostrzeżenie dla osoby, ponieważ edukacja rozwija się powoli.

Pocenie się zwiększa uszkodzenia tkanek powierzchownych, a zaniedbana higiena może powodować ropienie, które przyspieszy proces, zwiększając nabłonkowy przewód kostny. Po rozrzedzeniu ściany następuje proces otwierania torbieli, któremu towarzyszy krwawienie, oddzielenie ropy i bólu. Objawy zapalenia będą zauważalne w kości ogonowej.

Hipotermia może powodować martwicę tkanki tłuszczowej. Duża ilość wody osadza się w tkance tłuszczowej, która jest dobrym przewodnikiem ciepła. Prowadzi to do przechłodzenia tkanki tłuszczowej, jej zniszczenia. Gdy zlokalizowana jest na poziomie kości ogonowej, martwica podskórna przebiega bez istotnych zmian, ponieważ są one dalekie od narządów. Zniszczenie pustej przestrzeni jest wypełnione płynem pozakomórkowym.

Jeśli zmiany są dostatecznie duże, obszar jest zamknięty tkanką nabłonkową, która tworzy ściany torbieli. Nabłonkowy gruczoł kostny rozwija się, jeśli ten proces nie zostanie zatrzymany.

Zmniejszona odporność często prowadzi do powstawania różnych formacji. Jedną z funkcji leukocytów jest niszczenie komórek, które mają zmutowany zestaw DNA i RNA. W przypadku osłabienia leukocyt staje się niewystarczający do zniszczenia komórek. Po pewnym czasie proces staje się niemożliwy ze względu na modyfikację urządzenia do rozpoznawania leukocytów, która zaczyna postrzegać chore komórki nowotworowe jako zdrowe.

Na ogół siedzący tryb życia negatywnie wpływa na kręgosłup - rozwija się osteochondroza, pogarszają się krążki międzykręgowe, korzenie nerwów i otaczające tkanki kręgowe zostają zaciśnięte. Te tkanki obejmują tkankę tłuszczową. Proces przebiega podobnie do martwicy podczas przechłodzenia. Tworzy się pęcherzyk pęcherzykowy, który rozszerza się i wypełnia płynem. Nabłonkowy ogon olejowy w tym przypadku jest spowodowany przerzedzeniem tkanek nabłonkowych.

Etap choroby

Istnieją dwa etapy - torbiele i torbiele dermoidalne. Pierwszym jest tylko tworzenie się torbieli w tkance tłuszczowej. Może nie dawać widocznych objawów przez wiele lat i może być odkryta przypadkowo tylko w ogólnym obrazowaniu rezonansu magnetycznego. Torbiel skórna charakteryzuje się tworzeniem się przetoki. Ten stan jest ostry, wrzody tworzą, a organy leżące w pobliżu rozpalają się. Warunek ten wymaga natychmiastowego leczenia.

Objawy

Ponieważ choroba może być bezobjawowa przez długi czas, główne objawy są izolowane na etapie silnego wzrostu wielkości torbieli i tworzenia torbieli dermoidalnej. Na etapie wzrostu cysty emitują:

  • Ból pośladków;
  • Powstawanie fok na fałdzie pośladkowym;
  • Zaczerwienienie i obrzęk;
  • Wrastanie włosów w skórę;
  • Intoksykacja.

Ból pośladków jest związany z naruszeniem tkanek nerwowych leżących w kości ogonowej i splocie krzyżowym. Ból może być szarpiący, niestabilny. Będą to objawy powstawania ropień w torbieli, które okresowo uwalniają ropę. Z ropą zauważalne będą również objawy zatrucia - bezsenność, gorączka, ból głowy, aw skrajnych przypadkach wymioty.

Ból może się zwiększyć, gdy zmienisz pozycję - podczas chodzenia lub siedzenia. W takim przypadku należy natychmiast skonsultować się z lekarzem, ponieważ oprócz cytozy możliwe jest uszkodzenie kości ogonowej, jej skręcenie lub początkowe stadia osteochondrozy. Torbiel będzie wyczuwalna jako pieczęć, bolesna pod naciskiem. W swojej strukturze będzie przypominał gęstą infiltrację. Ważne jest, aby nie naciskać mocno na uszczelkę, ponieważ możliwe jest sprowokowanie pęknięcia torbieli i wyjście zawartości do tkanki. Wysiłek może również spowodować pęknięcie tkanki powierzchniowej.

Następujące objawy są charakterystyczne dla torbieli dermoidalnych i udaru kości ogonowej:

  • Przetoka;
  • Ropień w kości ogonowej;
  • Zapalenie kości i szpiku;
  • Paraproctitis and prtentitis;
  • Wyprysk skóry.

Przetoka - patologiczna i nienaturalna komunikacja między środowiskiem a wewnętrznymi częściami ciała. Zewnętrznie będzie wyglądać jak dziura na poziomie kości ogonowej, która kończy się w tkance tłuszczowej, kości lub, w najcięższych przypadkach, w odbytnicy. W wyniku przetoki mogą wystąpić różne uszkodzenia tkanki.

Zapalenie kości i szpiku jest ropną zmianą kości. Ropa, która tworzy się w torbieli, zatruwa otaczające tkanki.

Najcięższa będzie sakralne zapalenie kości i szpiku, które powoduje uszkodzenie tkanek rdzenia kręgowego iw rezultacie może prowadzić do utraty aktywności kończyn dolnych i, jeśli choroba się rozwija, śmierci. Paraproctitis i proctitis to choroby odbytnicy i otaczających tkanek, charakteryzujące się uszkodzeniem tkanki i rozwojem procesów zapalnych. Torbiel kości ogonowej i kości krzyżowej u mężczyzn może również wpływać na prostatę, powodując ropne zapalenie gruczołu krokowego.

Wyprysk jest przewlekłym zapaleniem tkanek, w tym przypadku górnych warstw skóry. Powodują stany zapalne, bolesność i obrzęk.

Leczenie

Najczęstszym zabiegiem jest operacja wycięcia torbieli i zszycia skóry. Techniki są różne, ale istotą operacji w jednym jest to, że torbiel jest całkowicie usuwana z tkanki tłuszczowej, a miejsce przycinania jest zszywane, tworząc szew. Lekarze wyróżniają następujące metody:

  • Metoda otwartej rany;
  • Metoda zamkniętej rany;
  • Metoda baskijska;
  • Metoda Caridakis.

Metody otwartych i zamkniętych ran są podobne. Operacja rozpoczyna się od wycięcia skóry wokół torbieli, miejsce określa się za pomocą MRI lub prześwietlenia. Po tym cała zawartość cysty jest usuwana, ruchy są czyszczone. Dzięki metodzie otwartej rany krawędzie są zawinięte do dołu rany. Zwiększa to czas gojenia do 4-8 tygodni, ale zapobiega rozwojowi nawrotów i nawrotów torbieli.

Gdy rana jest zamknięta, pozostaje mały otwór drenażowy, w który wkładana jest rura drenażowa ropy. Reszta rany jest zszyta, tworząc szew. Metoda gwarantuje szybszy powrót do zdrowia - około 2-3 tygodni, ale zwiększa się prawdopodobieństwo powstawania powtórzeń i powstawania wtórnej torbieli.

Metoda baskijska to wycięcie z usunięciem torbieli, w której przetoka jest następnie wykorzystywana do odsączania.

Pozwala to przyspieszyć proces gojenia, ponieważ metoda wymaga mniejszego obszaru nacięcia. Torbiel ogonowa jest doskonale leczona tą metodą, aw obecności przetok wtórnych jest stosowana zgodnie z zaleceniami. Metoda Karidakisa to przemieszczenie przekroju poprzecznego w kierunku linii środkowej między pośladkami. Pozwala to na poprawę szybkości gojenia i prawie nie pozostawia nienaturalnych blizn na ciele, ponieważ szew chirurgiczny zmniejsza się szybko z czasem i staje się niewidoczny na linii pośladkowej.

Niemal zawsze operacje usuwania wykonuje się w znieczuleniu miejscowym, ponieważ na tym poziomie nie ma dużej liczby ważnych splotów nerwowych lub naczyń. Ogólnie rokowanie w chirurgii jest pozytywne, powikłania są rzadkie. Trudność pojawia się w przypadku, gdy patologia komplikuje trwające ropne procesy narządów miednicy i kości. Pomimo pozornej nieistotności choroby nie należy wahać się skontaktować z lekarzem. Warto opisać swoje działania, ponieważ spowalniając i konfrontując proces leczenia, możesz zadawać więcej obrażeń ciału.

Torbiel ogonowa (pasaż nabłonkowy)

Problem delikatny i trudny

W przypadku powikłania torbieli nabłonkowej kości ogonowej (ropień, ropienie, nawrót) osoba w większości przypadków jest pozbawiona możliwości utrzymania zwykłego sposobu i jakości życia. Drażniący ból, rozdzierający dyskomfort, surowicze lub ropne wydzieliny, nieprzyjemny zapach, pranie się brudzi, konieczne stają się dodatkowe procedury higieniczne. Często niemożliwe jest normalne siedzenie. I to nie jest cała lista niedogodności.

Wielu w tej sytuacji jest zmuszonych porzucić zwykłe czynności, sport, a nawet życie intymne. Wszystko to jest przygnębiające. Delikatność dodaje fakt, że torbiel kości ogonowej objawia się częściej w okresie dojrzewania lub dojrzewania. Młodzież, jak wiecie, jest szczególnie wrażliwa na takie problemy, chociaż będą próbować z całych sił nie pokazywać tego. Dla nich szczególnie ważna jest mądra rada, zrozumienie, pomoc i terminowe konsultacje z lekarzem chirurga.

Złożoność tej patologii polega na tym, że bardzo często pojawiają się nawroty (powtórzenia) po niewłaściwym przygotowaniu do interwencji chirurgicznej, niewystarczająco radykalna operacja (niepełne usunięcie torbieli, przetoka i przeciek), nieuważne postępowanie w okresie pooperacyjnym, nieprzestrzeganie zaleceń lekarza, ignorowanie podstawowych środków higienicznych procedury i inne powody. Niektórzy muszą przejść operację cysty kości ogonowej nie raz, nie dwa razy, ale wielokrotnie. Nie uwierzysz, ale wciąż są ludzie, którzy cierpią przez całe życie z powodu nawrotów. Zmniejsza to jakość życia i jest to z pewnością tragedia. Więc tak nie powinno być.

Początkowo należy poważnie potraktować chorobę i pierwotną operację. Zgadzam się, nikt nie chce być wielokrotnie obsługiwany. Jednak nie mniej poważnie, a może i więcej, trzeba leczyć powtarzające się zabiegi chirurgiczne, jeśli sytuacja kliniczna powtarza się. Bardzo ważne jest, aby nie dopuszczać do chronizacji i kontynuacji powolnego procesu. Torbiel kości ogonowej nie jest zwykłym i dość zwyczajnym problemem. Wybór kliniki i lekarza jest niezwykle ważny, aby zminimalizować ryzyko nawrotu. Wymagana jest konsultacja i operacja od wykwalifikowanego chirurga specjalisty, który ma doświadczenie w leczeniu tej patologii.

Wizyty u lekarza chirurga: tel. +7 (495) 755-79-18

Torbiel ogonowa. Co to jest? Jaka jest przyczyna? Klasyfikacja

Torbiel kości ogonowej (torbiel nabłonkowa, torbiel pilonidalna, EKG) to zamknięta mała wnęka (rurka w postaci rurki), która znajduje się podskórnie w górnej części fałdu złożonego. Nie ma bezpośredniego związku z kości ogonowej i kości krzyżowej. Wnęka torbieli jest pokryta specjalną wyściółką nabłonkową, w której znajdują się normalne mieszki włosowe, włosy, pot i gruczoły łojowe.

Zgodnie z główną ogólnie przyjętą wersją torbiel kości ogonowej jest rodzajem wrodzonej nieprawidłowości. Niezwykła wada (anomalia) w obszarze krotności rocznej powstaje w okresie prenatalnym. W rezultacie osoba ma jamę (kanał lub przejście) ze specjalną wewnętrzną wyściółką nabłonkową pod skórą w górnej części międzyrocznej fałdy w obszarze kości ogonowej. Według innej wersji, torbiel (proces nabłonkowy) powstaje w wyniku wrastania włosów w skórę z powodu nieprawidłowego wzrostu do wewnątrz z inwazją (zanurzeniem). Często pojawienie się wykształcenia wiąże się z urazem okolicy krzyżowo-ogonowej lub długotrwałym siedzeniem (często doświadczeni zawodowi kierowcy). Powodem ropienia, najczęściej jest przystąpienie do konkretnej infekcji (obecnej w odbycie).

W dzieciństwie torbiel kostna praktycznie nie daje o sobie znać, ponieważ w jamie formacji nie ma infekcji, nie ma aktywnego wzrostu włosów i wydzieliny gruczołów. Objawy kliniczne choroby zwykle występują w ciągu 13-30 lat. Z reguły w tych latach życia wzrasta wzrost włosów, aktywne wydzielanie potu i gruczołów łojowych, w tym wewnątrz torbieli. Włosy w torbieli rosną, a gruczoły wydzielają swój sekret wewnątrz formacji. Wszystko to gromadzi się. W przypadku przepełnienia ubytku pojawia się nieprzyjemny dyskomfort, rozdzierający ból, płacz, swędzenie i inne objawy mogą się pojawić. Następnie między pośladkami w kości ogonowej otwiera się jeden lub więcej pierwotnych otworów surowiczych (przetoki surowicze). Zawartość formacji (wydzielina surowicza, kępki włosów) jest przydzielana na zewnątrz. Kiedy pojawiają się dziury, mikroorganizmy aktywnie kolonizują jamę (infekcję), w której wcześniej nie istniały. Jeśli z jakiegoś powodu komunikat z otoczeniem zewnętrznym jest zamknięty, następuje opóźnienie w ewakuacji (usunięciu) wypływu z formacji. Występuje przepełnienie, napięcie, ostre zapalenie i powstawanie ropnia (ropienie).

Tak się złożyło, że ta patologia ma wiele różnych nazw. Czasami jest to mylące lub może być mylące. Jeśli nie ma zapalenia, formacja nazywana jest niepowikłaną torbielą kości ogonowej, torbielą dermoidalną lub nabłonkowym przewodem kostnym. W literaturze anglojęzycznej cysty pilonidalne lub zatoki pilonidalne (torbiel pylonidalna, zatok pylonowa, włosy lub cysty owłosione, „gniazdo włosów”) są bardziej powszechne z powodu obecności włosów w środku. Otwory lub dziury, które występują głównie lub wtórnie, nazywane są przetokami obszaru kości ogonowej. W przypadku ostrego zapalenia i zaostrzenia przewlekłego ropienia pojawia się ropień, a rozpoznanie brzmi jak ropień, ropiejąca torbiel kości ogonowej lub ropiejący nabłonek kości ogonowej. Wszystkie te nazwy opisują różne etapy lub cechy tego samego procesu.

Jednak w praktyce klinicznej najczęściej stosowana jest następująca klasyfikacja: ·

Nieskomplikowane zapalenie kości ogonowej kości ogonowej (bez objawów klinicznych)

Ostre lub zaostrzenie przewlekłego zapalenia torbieli kości ogonowej

Przewlekłe zapalenie (powolny proces) torbieli kości ogonowej

Zapobieganie. Jak można uniknąć komplikacji i nawrotów?

Jeśli masz nieskomplikowaną torbiel, musisz zrobić wszystko, aby uniknąć zapalenia, ropienia i nie dopuścić do rozwoju objawów klinicznych.

Główne środki zapobiegawcze:

Przestrzegaj wszystkich zasad higieny osobistej i intymnej.

Opłucz składany fałd

Noś luźną, czystą, ekologiczną odzież (unikaj ciasnych, wąskich, syntetycznych ubrań)

Wyklucz uraz w okolicy kości ogonowej

Wyeliminuj przedłużoną pozycję siedzącą

Depilacja i (lub) depilacja w okolicy kości ogonowej

Terminowe przetwarzanie i dezynfekcja pierwotnych otworów, ran i mikrourazów w okolicy kości ogonowej.

Natychmiast skontaktuj się z chirurgiem, gdy pojawią się pierwsze oznaki dyskomfortu i zapalenia.

Jeśli wystąpią objawy kliniczne lub nawrót, jedynym prawidłowym środkiem zapobiegawczym będzie leczenie chirurgiczne.

Co martwi się o cystę kości ogonowej? Objawy

Jeśli torbiel kości ogonowej nie jest skomplikowana lub znajduje się w „zimnym okresie” po zapaleniu, to w przeważającej większości przypadków nie objawia się i nie ma objawów. Okresowo, pewien dyskomfort może pojawić się w okolicy kości ogonowej, wydzielinie surowiczej lub wilgoci powyżej i pomiędzy pośladkami. Czasami może powodować swędzenie odbytu. Niewielkie punkty (skurcze) skóry w okolicy kości ogonowej i międzyroczne fałdy są określone wizualnie.

Po wstrzyknięciu w jamę infekcyjną, dyskomfort znacznie wzrasta, występuje zapalenie, ból kości ogonowej i kości krzyżowej. Mogą być pierwotne otwory (otwory, przetoka), z których uwalniane są surowicze, surowicze lub ropne wydzieliny. Podczas ropienia i tworzenia ropnia mogą powstawać przetoki wtórnie ropne.

W przypadku braku lub opóźnienia wypływu z torbieli przez otwory, pojawia się bolesny naciek (obrzęk, obrzęk, obrzęk, guzek) z wyraźnymi konturami w obszarze kości ogonowej i fałdą między-roczną, która zakłóca ruchy i chodzenie. Gdy zawartość torbieli jest zakażona, rozwija się ostre zapalenie. W okolicy nacieku występuje ból, obrzęk, zaczerwienienie. Temperatura ciała wzrasta (gorączka). Pojawia się ropień (tworzenie się jamy z ropieniem).

Raz sam lub w wyniku operacji ropień torbieli kości ogonowej zostaje odsączony (odpływ ropy), przychodzi ulga. Ból, obrzęk i zaczerwienienie przechodzą, ustępuje zapalenie. Przetoka stopniowo zamyka się, a pooperacyjna rana pooperacyjna goi się. Nadchodzi okres wyimaginowanego samopoczucia (zimny okres). Nie warto czekać na pełne wyleczenie, ponieważ utrzymuje się skupienie uśpionego przewlekłego zakażenia (substratu przewlekłego zapalenia), które jest zaostrzone lub ponownie zaognione w pewnych sprzyjających warunkach.

Jeśli nie wykonasz radykalnej operacji, okresy zaostrzeń i remisji (odstęp między zaostrzeniami) mogą się zmieniać przez miesiące, a czasem lata. Kiedy remisja obrzęku i przekrwienia, z reguły nie. Okresowy tępy ból lub dyskomfort w okolicy kości ogonowej może być niepokojący. Wady występują podczas siedzenia i w obecności skąpego wypływu z otworów, przetok. Przetoki mogą działać, otwierać i zamykać. Przy długotrwałej remisji pojawiają się wokół otworów dziury pigmentacja i zmiany tkanki bliznowatej.

Leczenie torbieli kości ogonowej (badanie przedoperacyjne, przygotowanie, operacja)

Gdy torbiel ropnia kości ogonowej (proces ropnego nabłonka kości ogonowej), ostry stan zapalny lub zaostrzenie przewlekłego procesu, pierwszy etap powinien pozwolić na osuszenie ropnej zawartości torbieli (otwartej, drenażowej). Ropień jest pilnie otwierany przez małe nacięcie w znieczuleniu miejscowym. Wnęka jest opróżniana, odkażana roztworami antyseptycznymi i osuszana. Po odpływie ropy pojawia się ulga. Zastosuj opatrunki z maściami na bazie rozpuszczalnej w wodzie (Levomekol). Ból mija, zapalenie ustępuje, gojenie się rany pooperacyjnej. Nadchodzi okres wyimaginowanego samopoczucia (pełne wyzdrowienie nie występuje). Pozostaje centrum uśpionej przewlekłej infekcji. Bez drugiego etapu - radykalnej operacji (całkowite wycięcie lub usunięcie torbieli kości ogonowej), ropienie powtarza się co do zasady. Przy przedłużającym się opóźnieniu radykalnej interwencji zapalenie może przekształcić się w przewlekłą fazę z tworzeniem nowych nacieków i przetok wtórnych.

Pierwotny zabieg radykalny (niepowikłana torbiel kośćca) lub drugi etap leczenia po ustąpieniu ostrych zdarzeń zapalnych w okresie remisji („zimny okres”) przeprowadzany jest w sposób planowany. Operację wykonuje się w miejscowym nacieku, znieczuleniu rdzeniowym lub w znieczuleniu dożylnym. Interwencja chirurgiczna polega na usunięciu (wycięciu) patologicznej formacji (torbieli, kanału, przejścia) wraz z wyściółką wewnętrzną, zawartością jamy, zmienioną po powtarzających się procesach zapalnych przez otaczające tkanki aż do powięzi. Wszystkie pierwotne i wtórne otwory (otwory, przetoki) są również wycinane. Aby zmaksymalizować ryzyko nawrotu, wszystkie ruchy, przetoki są koniecznie barwione specjalnym barwnikiem. Po wycięciu torbieli kości ogonowej rana pooperacyjna jest zwykle zszywana ściśle. Stosuje się ściegi Donati, które zapewniają dobre zatrzymanie krwawienia i dokładne dopasowanie krawędzi rany.

W wielu klinikach rana pooperacyjna pozostaje otwarta lub krawędzie rany są zawinięte do dołu w celu wtórnego gojenia (marsupilization). Naszym zdaniem ta taktyka postępowania z raną pooperacyjną ma wiele wad:

obniżona jakość życia pacjentów

możliwa wtórna infekcja

wysokie prawdopodobieństwo nawrotu

przewrotne blizny pooperacyjne po wtórnym gojeniu

Okres pooperacyjny. Opatrunki po zabiegu

W okresie pooperacyjnym w pierwszych dniach po zabiegu należy obserwować odpoczynek w łóżku. Możesz wstać i chodzić dzień po zabiegu. Możesz usiąść przez 5-6-7 dni. W pełni siedzieć przez 8-9 dni. Bardzo ważne jest wyeliminowanie obciążenia szwów. Należy unikać urazu rany pooperacyjnej i dalszej blizny. W okresie pooperacyjnym przepisuje się antybiotykoterapię, jeśli procesowi towarzyszy ostry stan zapalny i ropień. Środki przeciwbólowe są stosowane w obecności bólu. Na szwy nakładany jest nowoczesny oddychający aseptyczny opatrunek z chłonną podkładką. Opatrunki wykonywane są codziennie. W ciągu 4-5 dni w przypadku braku wydzieliny z rany można zabandażować co drugi dzień. Podczas początkowego gojenia szwy są usuwane przez 12-14 dni po zabiegu.

Jeśli rana pooperacyjna jest otwarta, to wtórne gojenie trwa dość długo. W takiej sytuacji do opatrunku i pielęgnacji najlepiej stosować nowoczesne opatrunki medyczne i urządzenia mocujące. W okresie pooperacyjnym jakość życia pacjenta nie powinna cierpieć. Możemy odebrać specjalne opatrunki do pielęgnacji otwartej rany, nawet jeśli operowano cię w innej klinice.

Rehabilitacja. Zapobieganie nawrotom. Prognoza

W celu zapobiegania nawrotom po zabiegu konieczna jest obserwacja lekarza chirurga i okresowa depilacja włosów w obszarze rany pooperacyjnej. Sposób usuwania włosów powinien wyjaśnić chirurg. Bardzo ważne jest ścisłe przestrzeganie głównych środków zapobiegawczych (patrz wyżej). Rokowanie po radykalnym leczeniu chirurgicznym torbieli kości ogonowej jest korzystne. Zdolność do pracy zostaje całkowicie przywrócona.

Komplikacje i konsekwencje

W ciężkim procesie mogą wystąpić następujące komplikacje:

zapalenie kości i szpiku kości ogonowej (ropne uszkodzenie kości)

ropne zapalenie skóry (ropna zmiana skórna)

wielorakie przetoki ropne komunikujące się i pasaże patologiczne z wyściółką nabłonkową (obszar krzyżowo-ogonowy, krocze, moszna, fałdy pachwinowe, przednia ściana brzucha, odbyt)

Powikłania wymagają skrupulatnego, długotrwałego, często wieloetapowego leczenia. Kompetentna profilaktyka, właściwy wybór kliniki i lekarza, terminowe leczenie, radykalna chirurgia, przestrzeganie wszystkich zaleceń pomoże Ci uniknąć takich problemów.

Umów się na spotkanie telefonicznie: +7 (495) 755-79-18

Objawy i leczenie torbieli kości ogonowej u mężczyzn i kobiet

Torbiel kości ogonowej (guzkowate) jest łagodną anomalią struktury nabłonka wrodzonej natury, która powstaje podczas wzrostu zarodka i układania warstw skóry właściwej. Uważany za wadę rozwojową tkanki w zarodku.

Z tą patologią powstaje wąski kanał w podskórnej fałdzie międzygałkowej, wyłożony przez nabłonek, jak normalna skóra, niezwiązany ze strukturą kości kości ogonowej. W kanale olejowym znajdują się mieszki włosowe i przewody gruczołów łojowych. Rurka nabłonkowa wychodzi na powierzchnię, tworząc jedno lub więcej pierwotnych wyjść w postaci małych otworów w skórze. Ta anomalia występuje u pacjentów cierpiących na choroby odbytnicy. Patologia występuje u 2 pacjentów na tysiąc, a szczególnie często u mężczyzn poniżej 30 - 35 lat. Torbiel na kości ogonowej u kobiet występuje 4 razy mniej.

Torbiel kości udowej nie jest w stanie rozwiązać ani przez leczenie medyczne, ani samodzielnie.

Lekarze klasyfikują chorobę według typu:

  1. Nabłonkowy kanał kostny. Jest to kanał śródskórny o długości 5–7 do 15 mm, który na powierzchni ma wyjścia w postaci małych otworów lub wgłębień - korytarzy pierwotnych, usytuowanych nie dokładnie w linii środkowej, ale nieco w bok. Mogą być wyczuwalne, ale są też prawie niewidoczne - wtedy są brane za pory skóry. Przez taki kanał kości ogonowej często wydalany jest przezroczysty białawy wysięk - wydzielina nabłonka wewnętrznego.
  2. Torbiel dermoidalna kości ogonowej (zatoki dermoidalnej). Ten typ anomalii określa się jako łagodny potworniak. Różnica zatoki dermoidalnej od udaru kości ogonowej polega na tym, że tworzy ona kapsułkę ze skorupą w grubości skóry właściwej. Potworniak kości ogonowej rozwija się wewnątrz płodu i zawiera nierozwinięte mieszki włosowe, fragmenty tkanki kostnej, tłuszcz i skórę. Noworodek dermoid wygląda jak guzek na kości ogonowej.
  3. Torbiel pilonidalna (lub zatokowa). Jest to struktura wnękowa, w której rosną włosy. Zlokalizowany między pośladkami powyżej odbytu. Zewnętrznie, torbiel pilonidalna kości ogonowej objawia się w postaci jednego lub kilku drobnych otworów w skórze, z których wystają pojedyncze włosy lub nawet kępki.
  4. Przetoka kości ogonowej jest patologicznie ukształtowanym przejściem prowadzącym na zewnątrz. Uważany za ropny etap choroby. Czasami przetoka jest głęboka, a wejście do niej przypomina lejek.

Powody

Do końca nie rozpoznaje się przyczyn torbieli torbielowatej. Ale lekarze uważają, że wrodzony śródskórny przebieg sakrococcygeus występuje z powodu naruszenia procesu tkania tkanek ze wzrostem zarodka. Z tego powodu w tkankach między pośladkami powstaje patologiczna wnęka, która jest następnie wypełniana wydzielaniem płynu.

Fragmenty nabłonka i cząsteczki cebulek włosowych wnikające do jamy, wydzieliny tłuszczu, potu gromadzą się i są wyciskane na powierzchnię przez główne kanały.

Nie wrodzone przyczyny powstawania torbieli to:

  • Obfity wzrost włosów między pośladkami (wraz z ich późniejszym wprowadzeniem w głąb naskórka);
  • uszkodzenie stawów i skóry właściwej w strefie krzyżowo-ogonowej;
  • zapalenie i niedrożność potu i przewodów łojowych, ropne procesy wokół mieszków włosowych między pośladkami;
  • choroby zakaźne, niska odporność, częsta lub długotrwała hipotermia;
  • niska mobilność, długi pobyt siedząc.

Objawy

Torbiel kości ogonowej może nie wykazywać objawów przez wiele lat przed wystąpieniem zapalenia w strefie kanału kości ogonowej. Pacjent zauważa tylko dyskomfort podczas siedzenia i wybrzuszenie między pośladkami, które czasem stają się mokre z powodu wyładowania. Okresowo osoba skarży się, że boli go plecy.

Gdy przewody łojowe są zablokowane wewnątrz przewodu nabłonkowego, wydzieliny organiczne przelewają się i zaczynają gnić, prowadząc do zapalenia. To samo dzieje się, gdy patogeny wchodzą z zewnątrz. W tym samym czasie zwiększa się wielkość tworzenia kości ogonowej, a stan zapalny przechodzi do sąsiadujących tkanek.

Wraz z rozwojem ropienia, wśród głównych objawów torbieli kości ogonowej, obserwuje się:

  1. Guz na kości ogonowej boli coraz bardziej, powodując trudności w zginaniu, siedząc.
  2. Ból w kości krzyżowej wzrasta, zwłaszcza przy długim siedzeniu.
  3. Bolesny obrzęk zwiększa objętość, pojawia się asymetryczny obrzęk i wyraźne zaczerwienienie, rozciągające się na bok linii środkowej fałdu międzypalcowego.
  4. W przypadku ropiejącej torbieli pacjent odczuwa bolesne pulsowanie w kości ogonowej.
  5. Temperatura wzrasta do 39 - 40 stopni. Osoba staje się słaba, skarży się na ból głowy i bóle mięśni, nudności. Objawy te tłumaczy się ogólnym zatruciem organizmu truciznami bakterii i toksycznych produktów uwalnianych podczas zapalenia.
  6. Powstają dodatkowe (wtórne) wyloty, rozszerzając kanał kości ogonowej, przez który ropa zaczyna wyciekać.
  7. Siedzenie i kłamstwo staje się niemożliwe ze względu na ostre bolesne odczucia.
  8. Wraz ze wzrostem objętości ropnych mas i klęską sąsiednich tkanek, w strefie kości ogonowej rozwija się ogromny ropień - ropień.
  9. Gdy wtórny wylot kanału kości ogonowej zostaje złamany, powstaje ropna przetoka.

Domowe leczenie torbieli na kości ogonowej podczas ropienia często prowadzi do przełomu nowotworu i zmniejszenia intensywności bólu. W miejscu pęknięcia skóry powstaje blizna. Ale wewnętrzna jama torbieli i kanał nabłonkowy pozostają nienaruszone. Po pewnym czasie ropienie pojawia się ponownie w strefie kości ogonowej.

Oprócz ostrego zapalenia, przewlekły proces często rozwija się, gdy okresowo pojawia się wydzielina z kanału nabłonkowego, której towarzyszy ból i zaczerwienienie skóry. Powstają nowe przejścia, a stare otwory są bliznowate, tworząc grube obszary uszczelnień. Tak więc choroba staje się powolna z okresowymi zaostrzeniami obserwowanymi od wielu lat.

Co to jest niebezpieczna torbiel ogonowa

Jeśli stan zapalny cysty na kości ogonowej nie jest leczony przez specjalistę, mogą wystąpić poważne konsekwencje:

  • stale odnawiane stany zapalne;
  • rozwój wielu wtórnych kanałów i przetok bocznych z powodu rozprzestrzeniania się procesu patologicznego na zdrowe tkanki;
  • rozwój egzemy, zakażenia grzybiczego i ropnego zapalenia skóry (rozprzestrzenianie się wrzodów);
  • naruszenie jelit i narządów rozrodczych z powodu ich ucisku i infekcji;
  • powstawanie ropnia i ropowicy (rozlanego zapalenia) w rejonie krzyżowo-ogonowym;
  • przełom w przejściowych pasażach z wydalaniem ropy w mosznie, odbytnicy, moczowodzie, powodujący wielorakie zwiększenie ryzyka poważnych powikłań, aż do zapalenia otrzewnej i posocznicy;
  • zapalenie kości (zapalenie szpiku);
  • degeneracja komórek zaawansowanej torbieli do guza nowotworowego - nabłoniak (8–9%).

Dlatego, gdy pojawiają się pierwsze objawy choroby, nie należy czekać na ropienie lub przejście do postaci przewlekłej, konieczne jest pilne skontaktowanie się z proktologiem.

Diagnoza torbieli nabłonkowej

Diagnoza objawów torbieli na kości ogonowej zwykle nie jest trudna, ale dokładna diagnoza może być dokonana tylko przez specjalistę, który potrafi odróżnić objawy torbielowatości od objawów innych chorób (zapalenie szpiku, ropień, przetoka odbytnicza, ostre zapalenie paraproctitis).

Podstawowe testy diagnostyczne:

  • USG kości krzyżowej i kości ogonowej;
  • prostoromanoskopia (metoda badania jelita grubego za pomocą endoskopu);
  • sondowanie (badanie wewnętrzne za pomocą specjalnej sondy) przetok przetokowych.

Jeśli ból w kości ogonowej łączy się z bólem w różnych częściach kręgosłupa, patologii stawu biodrowego, stawów kolanowych, bólów głowy i zawrotów głowy, osłabieniu wrażliwości nóg i ramion, lekarz, aby wykluczyć przepukliny kręgowe krążków międzykręgowych, wyznaczy prześwietlenie kręgosłupa, artroskopię, MRI i Tomografia komputerowa, mielografia.

Leczenie

Leczenie torbieli kości ogonowej, nieskomplikowane przez ropienie, można przeprowadzić bez operacji.

Zazwyczaj eksperci zalecają:

  1. Leki, które łagodzą stany zapalne i mają działanie przeciwbólowe (Ksefokam, Diclofenac zastrzyki, Ketonal, Analgin).
  2. Kremy do usuwania włosów, które są potrzebne do oczyszczenia nadmiaru włosów w fałdach pośladków, zapobiegając ich wrastaniu i łagodząc bolesne objawy.
  3. Dezynfekujące czynniki zewnętrzne, które dezynfekują obszar stanu zapalnego, zapobiegając dalszej agresji mikrobów (chlorheksydyna, nitrofural, nadtlenek wodoru, Miramistin).
  4. Leki antybiotykowe. Aby stłumić proces zapalny, najczęściej przepisywane są leki działające na większość drobnoustrojów chorobotwórczych (Amoxiclav, Roxithromycin, Azithromycin, Cefotaxime, Cefepime, Ceftriaxon). Ale ich użycie nie zawsze wystarcza do ropnego procesu. W tym przypadku konieczne jest rozwiązanie problemu leczenia chirurgicznego.

Terapia obejmuje również:

  • dokładne środki higieny - częste mycie i suszenie obszaru między pośladkami;
  • cotygodniowe golenie z interglacjalnym napadem fałdu 2 cm - od odcinka lędźwiowego do kanału odbytu.

Niestety, leczenie farmakologiczne torbieli kości ogonowej zwykle tylko tymczasowo pomaga złagodzić bolesne objawy. Z zablokowaną kością ogonową lub przetoką, w której pozostają nagromadzenia materiałów biologicznych, metody terapeutyczne nie zwalniają osoby z nieprawidłowej formacji.

W przypadku ropnia, rozlanego zapalenia tkanek miękkich wymagana jest natychmiastowa interwencja chirurgiczna. Farmakoterapia w takiej sytuacji może tylko opóźnić proces i doprowadzić sytuację do zagrożenia życia.

Rodzaje operacji usuwania torbieli torbieli

Pożądane jest, aby operację usunąć cystę kości ogonowej tak wcześnie, jak to możliwe - aż do rozpoczęcia aktywnego procesu zapalenia i ropienia, podczas którego interwencja jest wykonywana w kilku etapach. Jeśli nie ma stanu zapalnego w obrębie zatoki pilonidalnej lub udaru ogonowego, operacja przebiega szybko, a prawdopodobieństwo nawrotu i jakichkolwiek powikłań zmierza do zera.

Ważne jest, aby zrozumieć, że leczenie chirurgiczne jest możliwe tylko po wyeliminowaniu zapalenia w obszarze planowanej interwencji. Dla tego pacjenta należy leczyć antybiotykami i dopiero wtedy przystąpić do usunięcia nieprawidłowej formacji.

W przypadku komplikacji lekarz musi skorzystać z operacji ratunkowej.

Operacja usuwania ma na celu całkowitą eliminację kanału nabłonkowego, jako źródła zapalenia, pierwotnych i wtórnych otworów i dotkniętych zapaleniem sąsiednich tkanek.

Laserowe usuwanie

Współczesna proktologia rozważa możliwość leczenia torbieli kości ogonowej u mężczyzn i kobiet za pomocą wiązki laserowej, która zastępuje tradycyjny skalpel.

Chirurg rozcina warstwy skóry i tkanki tłuszczowej po warstwie, a następnie wycina torbiel wiązką laserową, w tym wszystkie gałęzie i wyloty.

Cechy metody usuwania laserowego pozwalają chirurgowi wykonywać precyzyjne manipulacje, ponieważ pole chirurgiczne nie jest wypełnione krwią. Wynika to z natychmiastowego uszczelnienia (koagulacji) naczyń krwionośnych po ekspozycji na laser.

Metoda fal radiowych

Usuwanie fal radiowych torbieli na kości ogonowej zapewnia precyzyjne wycięcie zaatakowanych tkanek za pomocą noża fal radiowych odparowujących nieprawidłowe komórki edukacyjne. Jednocześnie uszkodzone naczynia koagulują, a pole operacyjne jest całkowicie odkażone. Nie ma „nożowego” kontaktu z tkankami, co również minimalizuje ryzyko obrażeń i skraca czas regeneracji.

Zalety laserowego i radiowego usuwania torbieli kości ogonowej obejmują:

  • interwencja jest przeprowadzana w znieczuleniu miejscowym w dniu leczenia;
  • krwawienie, ból, obrażenia tkanek miękkich są nieobecne;
  • ryzyko wtórnego zapalenia i ponownego tworzenia się torbieli kości ogonowej jest minimalne;
  • procedura może być przeprowadzona bez szycia;
  • skraca się okres regeneracji i gojenia, a ruch jest dozwolony 2 godziny po interwencji.

Po zabiegu usunięcia torbieli laserowej i radiowej:

  • nie wolno siedzieć przez co najmniej 10 dni;
  • 2 dni na odpoczynek w łóżku, leżące na boku (aby wyeliminować obciążenie obszaru pośladkowego);
  • po 2 dniach można chodzić po pokoju, po dniu - na krótkie spacery.

Pełne wyleczenie tkanek w normalnym okresie pooperacyjnym następuje po 4-5 tygodniach.

Radykalna chirurgia

Radykalne leczenie zatoki pilonidalnej lub udaru kości udowej jest możliwe tylko chirurgicznie, ponieważ całkowicie usuwa wszystkie wtórne kanały, przetoki i kapsułkę węzłową wraz z błoną. Usunięcie torbieli kości ogonowej wykonuje chirurg proktolog w fazie ustąpienia objawów zapalenia. Interwencja jest uważana za prostą i trwa 30 - 60 minut. Stosuje się znieczulenie rdzeniowe, w którym pacjent jest przytomny lub znieczulenie dożylne zależy od złożoności i czasu trwania operacji.

Operacja usunięcia torbieli kości ogonowej jest wykonywana przy użyciu różnych technik chirurgicznych.

Dwustopniowa operacja na tle procesów ropnych

Leczenie ropienia lub przetok, które włamały się do jelit i moczowodów, zapewnia wieloetapową operację.

Wynika to z faktu, że podczas procesów ropnych tkanki są spuchnięte, objęte stanem zapalnym, nasycone wysiękiem, co wymaga wycięcia dużej ilości tkanki podskórnej wraz z ropniem. Po tym pozostaje poważna rozległa i otwarta rana, której nie można zszyć z powodu trwającego procesu zapalnego. Przy takiej ranie ryzyko wtórnej infekcji jest bardzo wysokie, a gojenie jest bardzo powolne.

Dlatego przy podobnej procedurze ropa jest najpierw wypompowywana za pomocą strzykawki, a następnie otwiera się ropień, drenaż jest umieszczany w postaci cienkiej gumowej rurki (dla normalnego wycieku ropy) i przepisywane są silne antybiotyki. W etapie 2 (po przejściu zapalenia) wykonuje się operację w celu usunięcia kanałów przetokowych, torbieli kości ogonowej i niewielkiej liczby sąsiadujących tkanek. Dość zadowalające wyniki obserwuje się w 80 - 87% przypadków.

Technika rany zamkniętej

Jest to najprostszy rodzaj wycięcia torbieli kości ogonowej, który można wykonać tylko przy braku procesu zapalnego, gęstych blizn, opuchlizny, deformacji tkanki lub kości. Dlatego ważne jest, aby zgłosić się do proktologa na czas.

Do pierwotnych otworów wstrzykuje się barwnik medyczny, aby odsłonić wszystkie gałęzie procesu nabłonkowego. Za pomocą skalpela (lub elektrokoagulacji) wykonuje się wycięcie torbieli kości ogonowej i kanałów przetokowych ze skórą i błonnikiem.

Następnie chirurg zasysa ranę, pozostawiając otwór na rurkę drenażową, przez którą musi przechodzić serokrwawy płyn. Szwy z tą techniką są usuwane po 10-14 dniach.

Wadą tej metody jest wysokie prawdopodobieństwo nawrotu. Aby zmniejszyć ryzyko ponownego tworzenia się torbieli, technikę tę stosuje się tylko w okresie osiadania wszystkich objawów.

Sinusektomia lub wycięcie podskórne

Metoda jest skuteczna tylko w przypadku braku ropienia i rozgałęzienia z kości ogonowej. Technika ta jest stosowana w przewlekłym procesie lub ropnym kanale przetokowym w fazie ustąpienia objawów. Sonda z elektrokauteryzacją jest wprowadzana do kanału przetokowego, a przez elektrokoagulację wycina się proces nabłonkowy lub torbielowatą z jednoczesną kauteryzacją krwawiących naczyń. Szwy z tą techniką nie narzucają operacji. Metoda jest anemiczna. Pozytywne wyniki obserwuje się u 90-93% pacjentów. Ryzyko powikłań wynosi od 9 do 29%.

Metoda otwartej rany

Ta technika wyróżnia się bardzo niskim odsetkiem nawrotów, ale także najdłuższym gojeniem po zabiegu. Kapsułka z torbielą kości ogonowej wraz ze wszystkimi wtórnymi kanałami i przetokami jest całkowicie wycinana. Rana nie jest zszyta, zapewniając naturalny wypływ krwi i ropnych mas, aby całkowicie wyeliminować wszystkie wydzieliny. Lekarze są stale nadzorowani dla pacjentów po operacji, aby uniknąć wtórnej infekcji.

Po radykalnej otwartej operacji odpoczynek w łóżku obserwuje się przez 2-3 dni, leżąc na boku, przez 3-4 dni można wstać, a następnie chodzić. Wymagane jest ścisłe przestrzeganie zaleceń chirurga, ponieważ rana pozostaje otwarta w okresie pooperacyjnym, dopóki nie zostanie całkowicie oczyszczona i zarośnięta. Pełna rehabilitacja trwa około 4 do 5 tygodni, a następnie pacjent stopniowo powróci do normalnego rytmu życia.

Marsupializacja

Metodę tę stosuje się do głębokich stanów zapalnych torbieli i wielu przetok, które są całkowicie wycinane. Nieprawidłowe tkanki są wycinane za pomocą skalpela lub elektrokoagulacji zgodnie ze specjalnym schematem, zawartość jest usuwana, wnęka jest myta. Krawędzie nacięcia są przyszyte do tkanek strefy krzyżowo-ogonowej, tworząc kanał drenażowy. Pomimo długotrwałej rehabilitacji, powrót do zdrowia następuje w 90 - 93% przypadków.

Istnieją inne schematy działania, na przykład wykorzystujące techniki chirurgii plastycznej w celu przywrócenia objętości usuniętej tkanki.

Komplikacje

Po zabiegu pacjent jest czasowo zaburzony przez bóle w okolicy rany i kręgosłupa, które są usuwane za pomocą środków przeciwbólowych. Ale czasami, zwłaszcza w przypadku późnej operacji, pojawiają się komplikacje:

  1. Reakcja alergiczna na roztwory znieczulające.
  2. Krwawienie z uszkodzeniem naczyń.
  3. Uszkodzenie zwojów.
  4. Długotrwały ból w okolicy krzyżowej.
  5. Zapalenie wtórnej infekcji.
  6. Rany odbytnicy.
  7. Nawrót, jeśli w trakcie operacji fragmenty przetoki i torebka torbielowata zostały tylko częściowo usunięte.
  8. Seroma - nagromadzenie płynu surowiczego w tkankach w miejscu zabiegu chirurgicznego (odbywa się przy odpowiednim drenażu i leczeniu antyseptycznym).

Okres pooperacyjny

W okresie pooperacyjnym, jeśli wykonano radykalną interwencję chirurgiczną, należy przeprowadzić:

  1. Codzienne opatrunki z leczeniem ran betadyną, chlorheksydyną, dioksydyną, nadtlenkiem wodoru, jodopowidonem.
  2. Lokalnie przepisane maści, które przyspieszają gojenie, tłumią stany zapalne i aktywność flory bakteryjnej: Methyluracil, Levosin, Fuzimet.
  3. Zastosuj promieniowanie UV, terapię mikrofalową, sesje UHF.
  4. Z radykalnym chirurgicznym wycięciem torbieli lub udaru kości ogonowej rokowanie jest zawsze korzystne i należy się spodziewać pełnego wyzdrowienia.

Zalecenia po zabiegu:

  1. Nie możesz siedzieć 3-4 tygodnie, podnosić ciężary, w tym artykuły gospodarstwa domowego.
  2. Śpij lepiej na boku w ciągu miesiąca.
  3. Aby wykluczyć gorące kąpiele, można użyć ciepłego prysznica na 4 - 7 dni (za zgodą lekarza). Myjki są zabronione, mydło jest tylko dla dzieci.
  4. W ciągu sześciu miesięcy po wygojeniu się rany obszar między pośladkami musi zostać oczyszczony z włosów.

Najważniejszą rzeczą wymaganą od pacjenta jest zdiagnozowanie torbieli kości ogonowej w odpowiednim czasie i wybranie odpowiedniej kliniki, w której pracują wykwalifikowani lekarze. Najlepszy ze wszystkich - specjalistyczne centrum proktologiczne.

Torbiel ogonowa i jej leczenie

Torbiel kości ogonowej jest patologiczną formacją w podskórnej tkance tłuszczowej, która komunikuje się ze środowiskiem zewnętrznym poprzez proces nabłonkowy. W praktyce medycznej chorobę można znaleźć pod innymi nazwami - torbiel dermoidalna, nabłonkowy przewód kostny (EKG), zatokę pilonidalną, przetokę kości ogonowej. Choroba pojawia się kilkakrotnie częściej u mężczyzn niż u kobiet, występuje w młodym wieku (15-35 lat) i wiąże się z wrodzonym niedorozwojem tkanek miękkich w okolicy stawu krzyżowo-ogonowego. W ICD 10 cystę ogonową przypisano kod L05. Choroba jest leczona chirurgicznie, co zapobiega rozwojowi powikłań i postępowi patologii.

Powody

Choroba ma kilka nazw, które odzwierciedlają lokalizację torbieli, przyczyny patologii i stadium choroby. Pas nabłonkowy kości ogonowej jest zwykle umiejscowiony w warstwach powierzchniowych nabłonka, torbiel dermoidalna kości ogonowej występuje w głębokich obszarach skóry, zatoki pilonoidalne rozwijają się z powodu wrastania włosów, a przetoka ogonowa jest ostrym stadium choroby z ropieniem tkanek miękkich. W tym samym czasie torbiel nie jest połączona z dalszymi częściami jelita grubego, kości ogonowej i innymi strukturami anatomicznymi kości.

Wszystkie nazwy choroby należą do jednego procesu patologicznego, który rozwija się w wyniku naruszenia embrionalnego rozwoju tłuszczu podskórnego. W rezultacie tworzą się cysty w skórze właściwej - struktury patologiczne, które mają owalny kształt, własną kapsułkę i podstawowy nieprawidłowy przebieg komunikacji ze środowiskiem zewnętrznym. Znajdują się powyżej odbytu w fałdzie pośladkowym.

Wewnętrzna torebka torbieli jest wyłożona nabłonkiem skóry. Poprzez lejkowate otwory, martwe komórki naskórka, tajemnica potu i gruczołów tłuszczowych zostaje uwolniona. W przypadku zablokowania nieprawidłowych ruchów rozwija się infekcja, która prowadzi do ropnego zapalenia i pojawienia się objawów choroby.

Występowanie klinicznych objawów choroby zależy od następujących niekorzystnych czynników:

  • urazy stawu krzyżowo-krzyżowego;
  • przegrzanie ciała, któremu towarzyszy nadmierne pocenie się;
  • hipotermia;
  • siedzący tryb życia (praca siedząca);
  • zmniejszenie sił odpornościowych organizmu;
  • choroby zakaźne z gorączką;
  • naruszenie higieny ciała;
  • dobrze rozwinięte włosy w fałdzie pośladkowym.

W wyniku wystąpienia stanu zapalnego choroba przyjmuje przewlekły przebieg z okresami remisji (remisji) i zaostrzeniem procesu patologicznego. Gdy cysty ropieją, powstaje wtórny otwór (przetoka), przez który wydostaje się ropa, co ułatwia stan pacjenta.

Obraz kliniczny

Zatoka pilonowa tworzy się w okolicy kości ogonowej w okresie rozwoju embrionalnego i jest zlokalizowana w podskórnej tkance tłuszczowej od momentu urodzenia dziecka. Choroba jest bezobjawowa przez długi czas i może charakteryzować się niewielkim świądem i dyskomfortem w fałdzie pośladkowym. W przypadku narażenia na niekorzystne czynniki środowiska zewnętrznego lub wewnętrznego, nabłonkowy przewód kostny staje się zablokowany, co powoduje tworzenie się ropiejącej torbieli. Etapowi ostrego zapalenia towarzyszą żywe objawy kliniczne i zmuszają pacjentów do poszukiwania pomocy medycznej.

Charakterystyczne objawy torbieli kości ogonowej:

  • ból w okolicy stawu krzyżowo-ogonowego powyżej odbytu;
  • zwiększony ból podczas chodzenia i siedzenia;
  • w przypadku ropienia bolesne doznania przybierają ciągły szarpiący charakter;
  • tworzenie się zaokrąglonego nacieku w fałdzie pośladkowym, bolesne przy omacywaniu;
  • obrzęk i zaczerwienienie tkanek w obszarze zapalenia;
  • wysięk śluzowo-ropny jest wydzielany z pierwotnego lub wtórnego otworu;
  • wrastanie włosów w skórę powyżej powierzchni torbieli;
  • objawy zatrucia (ból głowy, senność, gorączka).

Powikłania ostrej fazy torbieli dermoidalnej:

  • tworzenie przetoki;
  • cellulitis lub ropień w okolicy stawu krzyżowo-krzyżowego;
  • wyprysk ze skóry;
  • zapalenie kości i szpiku (ropne uszkodzenie kości miednicy);
  • paraproctitis (zapalenie włókna wokół odbytnicy);
  • zapalenie odbytnicy (zapalenie odbytnicy);
  • rak płaskonabłonkowy.

Gdy ropiejąca cysta kości ogonowej, choroba może się rozwiązać. Wydobywa się ropa przez przetokę, rana jest czyszczona, a proces zapalny ustępuje. Należy pamiętać, że poprawa ogólnego stanu bez leczenia nie prowadzi do pełnego wyzdrowienia. Nawrót choroby może nastąpić po ekspozycji na niekorzystne czynniki, a patologia przyjmuje przewlekły przebieg.

Diagnostyka

Zatoka pylionowa ma stale postępujący przewlekły przebieg ze stopniowym zaangażowaniem dużej ilości tkanek miękkich w obszarze kości ogonowej w procesie patologicznym. Dlatego ważne jest, aby korzystać z opieki medycznej w początkowych stadiach choroby, gdy wystąpią pierwsze objawy kliniczne. Powstaje pytanie, jakiego lekarza należy skonsultować, jeśli podejrzewa się torbiel skórną? Możesz umówić się na spotkanie z lekarzem, który po zbadaniu i zidentyfikowaniu skarg skieruje Cię do specjalisty. Proktolog zajmuje się diagnozą i leczeniem choroby.

Objawy kliniczne torbieli kości ogonowej i badanie miejsca patologii w większości przypadków nie budzą wątpliwości w diagnozie. Czasami wymagana jest diagnostyka różnicowa patologii z zapaleniem szpiku kości krzyżowej i kości ogonowej, przetoka z zapaleniem odbytnicy. Aby to zrobić, wyznacz radiografię miednicy w dwóch projekcjach. Przeprowadzać sigmoidoskopię - badanie endoskopowe odbytnicy. Po postawieniu diagnozy decyduje się o wyznaczeniu chirurgii nagłej lub planowej w zależności od ciężkości i etapu procesu patologicznego.

Taktyka medyczna

W celu skutecznego leczenia torbieli kości ogonowej zaleca się radykalną metodę leczenia - wykonywanie operacji przy użyciu różnych metod usuwania patologicznej formacji. Bez operacji można osiągnąć jedynie tymczasową poprawę stanu pacjenta, ale nie można całkowicie wykluczyć postępu choroby i rozwoju nawrotu. Im wcześniejsza interwencja chirurgiczna, tym mniejsze prawdopodobieństwo powikłań, im łatwiej techniczna część operacji, tym korzystniejszy jest okres pooperacyjny. Usunięcie torbieli kości ogonowej wykonuje się w znieczuleniu miejscowym.

Metody mające na celu wycięcie torbieli kości ogonowej:

  1. Metoda otwartej rany. Po otwarciu ropnia, oczyszczeniu ropnych kieszonek i wycięciu torbieli krawędzie rany są zawinięte do dołu. Pomaga to zmniejszyć ryzyko nawrotu, ale wydłuża czas gojenia się rany i okres regeneracji do 4-8 tygodni. Metodę tę stosuje się w przypadku pilnej operacji na etapie ostrego zapalenia.
  2. Metoda zamkniętej rany. Po usunięciu torbieli rana zostaje zszyta i pozostaje otwór drenażowy. Technika charakteryzuje się krótszymi okresami okresu regeneracji. Rana goi się po 2-3 tygodniach. Aby zmniejszyć ryzyko nawrotu, metodę chirurgiczną stosuje się w przypadku planowanych operacji na etapie remisji procesu patologicznego.
  3. Metoda Bascom. Wycięcie skóry w okolicy torbieli przeprowadza się w kierunku od pierwotnych nieprawidłowych pasaży do wtórnych pasaży lub przetok. W tym samym czasie zszywa się pierwotne pasaże, a do jamy drugorzędnych kanałów wprowadza się dreny, aby usunąć wysięk zapalny.
  4. Metoda Caridakis. Usunięcie torbieli kości ogonowej i płata skóry ponad nią odbywa się za pomocą mieszaniny miejsca patologii w kierunku linii środkowej między pośladkami. Pozwala to poprawić gojenie się ran i skrócić okres regeneracji w okresie pooperacyjnym.

Przed i po zabiegu chirurgicznym zaleca się stosowanie antybiotyków o szerokim spektrum, aby ograniczyć rozprzestrzenianie się infekcji i zapobiec wtórnemu zakażeniu rany. Jeśli wystąpi intensywny ból, stosuje się środki znieczulające (tempalgin, analgin, baralgin) i niehormonalne leki przeciwzapalne (diklofenak, paracetamol, ibuprofen).

Szwy usuwa się po 10-14 dniach po zabiegu. Rana jest wiązana codziennie, dopóki szwy nie zostaną usunięte. Następnie stosuje się higieniczne środki antyseptyczne (jod, nadtlenek wodoru, chlorheksydyna) w okolicy rany, aby zapobiec wtórnemu zakażeniu. Możliwość pracy zostaje przywrócona po 3-4 tygodniach. W ciągu miesiąca po zabiegu należy wyeliminować wysiłek fizyczny, podnoszenie ciężarów, siedzenie na twardej powierzchni i spanie na plecach.

Opinie pacjentów

Skuteczne leczenie torbieli kości ogonowej przeprowadza się tylko chirurgicznie, leczenie zachowawcze przepisuje się na etapie przygotowania do zabiegu lub w przypadku przeciwwskazań do zabiegu. Poniżej przedstawiono opinie pacjentów na temat leczenia choroby i skutków pooperacyjnych.

Oleg Sergeevich, 32 lata. Od najmłodszych lat był zakłopotany dyskomfortem w okolicy kości ogonowej, okresowo pojawiała się wysypka między pośladkami, swędzenie w pozycji siedzącej. Po upadku podczas zimowego lodu pojawiły się bóle w kości krzyżowej. Nie poszedłem do lekarza, rozmazałem ranę maścią znieczulającą, mój stan się poprawił. Jednak po miesiącu wznowiono bóle, obrzęk uformował się nad kością krzyżową, która nie pozwalała na normalne siedzenie i poruszanie się. Konsultował się z proktologiem, lekarz zdiagnozował torbiel skórną. Zalecane antybiotyki i operacja usuwania torbieli. Rana po operacji zagoiła się przez kilka miesięcy, w miejscu nacięcia powstała duża blizna, którą później trzeba było usunąć laserem. Według lekarza, powikłań można było uniknąć dzięki terminowemu leczeniu opieki medycznej.

Valentine, 25 lat. W wieku 20 lat zdiagnozowano u mnie torbiel kości ogonowej. Poszedłem do lekarza o swędzenie kości ogonowej i dyskomfort podczas przedłużonej pozycji siedzącej w instytucie. Lekarz zalecił operację. Long się nie zgodził, ale nadal zdecydował. Operacja trwała nie więcej niż 40 minut w znieczuleniu miejscowym, szwy zostały usunięte po 8 dniach, po tygodniu wróciły do ​​szkoły. Cieszę się, że pozbyłem się obsesyjnego swędzenia, a teraz nie mogę się ograniczać w codziennym życiu.

Konstantin Petrovich, 29 lat. Torbiel kości ogonowej usunięto 10 lat temu na oddziale chirurgicznym szpitala rejonowego. Rana zagoiła się szybko, wróciła do pracy po 2 tygodniach. Z biegiem lat sporadycznie występował obrzęk i ból w okolicy interglacjalnej podczas zimnej pory roku. Nie poszedłem do lekarza, ponieważ choroba nie przeszkadzała mi zbytnio i odeszła sama. Miesiąc temu pacjent cierpiał poważnie na grypę, a torbiel ponownie się zadeklarowała - w kości ogonowej pojawił się ropień z wydzieliną ropy. Terapeuta podał kierunek konsultacji proktologowi, który wyznaczył drugą operację, aby wyciąć torbiel dermoidalną. Szpital leżał przez 1,5 miesiąca. Zalecam natychmiastowe skontaktowanie się ze specjalistami, aby uzyskać skuteczny wynik i zapomnieć o chorobie raz na zawsze.

Torbiel kości ogonowej jest chorobą wrodzoną, która charakteryzuje się postępującym przebiegiem i objawia się pod wpływem niekorzystnych czynników. Skuteczne leczenie jest możliwe tylko wtedy, gdy operacja jest wykonywana po wycięciu formacji patologicznej w warunkach oddziału proktologii. Wczesne wykrycie choroby i wyznaczenie planowanego zabiegu poza fazą ostrą zmniejsza ryzyko nawrotu i prowadzi do pełnego wyzdrowienia.