Zespół kręgosłupa L5

Zespół L5 kręgosłup typowy dla uszkodzeń dysku LIV/ LV. Bóle są zlokalizowane w górnym obszarze rogówki, następnie rozprzestrzeniają się na zewnętrzną powierzchnię uda i zewnętrzną powierzchnię piszczeli, czasami rozprzestrzeniając się na tył stopy, na palce II i III, a czasami na I lub IV.

W tej samej strefie rozwijają się zaburzenia wrażliwości, mogą wystąpić parestezje. Przede wszystkim cierpi na wrażliwość na przedniej powierzchni piszczeli (patrz rysunek poniżej).

Schemat projekcji zaburzeń bólowych i wrażliwości z uszkodzeniem korzenia L5

Na tle pewnej słabości grupy mięśni strzałkowych, której często towarzyszy zanik, wyraźnie zmniejsza się zgięcie grzbietowe pierwszego palca. Odruchy kolanowe i Achillesowe mają tendencję do utrzymywania się.

Ilustracja klinicznych objawów zmian chorobowych5 kręgosłup to następujące obserwacje:

Pacjent O., 36 lat, architekt, został przyjęty do kliniki ze skargami na uporczywy ból na zewnętrznej powierzchni lewego uda i dolnej części nogi, a uczucie pełzania.

Dwa lata temu, w pełnym zdrowiu, bez wyraźnego powodu, ból w dolnej części pleców promieniował do lewego uda. Przed początkiem bólu była stale zaangażowana w sport, ma pierwszą klasę w gimnastyce. Ból stopniowo nasilał się i rozprzestrzeniał na dolną część nogi. Sześć miesięcy po wystąpieniu choroby pojawiła się wyraźna krzywizna kręgosłupa, zakres ruchów był znacznie ograniczony. Leczenie w szpitalach neurologicznych nie przyniosło ulgi.

Obiektywnie: pacjent ma średni wzrost, zadowalające odżywianie. Porusza się z trudem, rozładowując lewą nogę. Aby złagodzić ból, pochyla się do przodu i zgina lewą nogę w stawach biodrowych i kolanowych.

Najbardziej wygodna pozycja w łóżku znajduje się po prawej stronie, z lewą nogą przyniesioną do żołądka. Umiarkowana skolioza po lewej stronie i wyraźna łukowata kifoza lędźwiowa.

Mięśnie lędźwiowe są napięte, bardziej w lewo. Ruch w odcinku lędźwiowym do tyłu i do tyłu niemożliwy, do przodu i do prawej - umiarkowanie ograniczony. Obciążenie osi kręgosłupa zwiększa ból w nodze. Zmniejsza się moc prostownika I palca lewej stopy.

Odruchy kolanowe i Achillesowe o średniej żywotności, jednolite. Nie nastąpiło upośledzenie wrażliwości, ale sama pacjentka wyraźnie zarysowuje obszar bólu i parestezji, który znajduje się w postaci lampy na zewnętrznej powierzchni lewego uda, na przedniej powierzchni dolnej nogi, przechodzi do tyłu stopy i palcem. Objaw Lasegi pod kątem 15 °, z typowymi parestezjami.

Dermografizm do poziomu fałd pachwinowych jest czerwony trwały, poniżej - trwały biały.

Na radiogramach kręgosłupa znaleziono przejściowy (VI) kręg lędźwiowy, ostrą zmianę w osi kręgosłupa spowodowaną łukowatą kifozą i skoliozą lewostronną w dolnym odcinku lędźwiowym. Zmniejszenie wysokości dysku LIV/ LV.

Gdy mielografia pneumo była określona przez zwężenie worka opony twardej, najbardziej wyraźne na poziomie dysku LIV/ LV po lewej stronie.

Płyn mózgowo-rdzeniowy jest przezroczysty, bezbarwny, reakcja Pande'a (+ +), zawartość białka 0,33 g / l, O / l cytoza Badania krwi i moczu bez nieprawidłowości.

Diagnoza: przepuklina międzykręgowa środkowo-boczna LIV/ LV z zespołem korzeniowym L5 po lewej stronie.

Chirurgia - częściowa hemilaminektomia L5, usunięto przepuklinę dysku LIV/ LV. Odzyskiwanie. Patrząc po 3 latach bez dolegliwości, lordoza lędźwiowa jest prawidłowa, ruchy kręgosłupa są w pełni zachowane.

Ta obserwacja jest typowa dla L5 korzeń, płynący bez zaburzeń czułości.

W poniższej obserwacji w strefie L5 korzeń był oznaczony jako znieczulenie.

„Klinika i leczenie chirurgiczne czynników dyskogennych
radiculomyeloischemia lędźwiowo-krzyżowa,
V. A. Shustin, A.I.Panyushkin

Leczenie i objawy zespołu korzeniowego lędźwiowego

Kręgosłup lędźwiowo-krzyżowy osoby jest główną konstrukcją nośną, która utrzymuje masę całego ciała. Natura obdarzyła go dostateczną siłą i mobilnością, aby wytrzymać stresy w codziennym życiu. Ale z wiekiem nawet kręgosłup zaczyna chorować. Ułatwia to spowolnienie metabolizmu, co zmniejsza możliwość regeneracji chrząstki.

Krążki międzykręgowe są najsłabszym punktem, w którym zaczyna się choroba. Osteochondroza okolicy lędźwiowej pozostaje niezauważona, ale nagle staje się widoczna - wraz z rozwojem powikłań. W przeciwieństwie do segmentu szyjnego, w którym zakłóca się ruchliwość kręgów, w lędźwiach przeważają procesy niszczenia. Krążki chrząstki są powoli uszkadzane, co prowadzi do rozwoju przepukliny międzykręgowej.

W przeciwieństwie do osteochondrozy, z przepukliną, objawy korzeniowe stają się objawami wiodącymi.

Występują z naciskiem lub uszkodzeniem nerwu, który wychodzi z rdzenia kręgowego na poziomie przepukliny. Korzenie nerwów lędźwiowych są skierowane na nogi, zapewniając ich ruch i wrażliwość. Dlatego w przypadku ich porażki pojawiają się charakterystyczne objawy, które nasilą się bez terminowego leczenia.

Objawy zespołu korzeniowego

Do czasu powstania przepukliny głównym objawem jest ból pleców - jest on związany z podrażnieniem zewnętrznej krawędzi krążka chrzęstnego. Sam nie zawiera zakończeń nerwowych, więc dyskomfort ma charakter „refleksji”:

  1. Sygnały docierają do mózgu z otaczających tkanek - ścięgien i mięśni.
  2. Ich przeciążenie jest postrzegane jako ból, chociaż przyczyną jest zmniejszenie wysokości krążka międzykręgowego z powodu pęknięć.
  3. Jeśli przepuklina powstaje wzdłuż linii środkowej z przodu lub z tyłu, to oprócz zwiększonego bólu pleców, nic innego się nie pojawia.
  4. Sytuacja wygląda inaczej z wadami chrząstki, które powstają za i z tyłu. Ich lokalizacja prowadzi do nacisku na korzenie nerwowe wychodzące z bocznych otworów w kręgosłupie.
  5. Na poziomie niższych kręgów lędźwiowych powstają potężne sploty zapewniające ruchliwość i wrażliwość nóg.
  6. Dlatego wraz z pokonaniem pewnego korzenia odczuwany jest ból i dysfunkcja w pewnej części kończyn dolnych.

Bez terminowego leczenia choroba może prowadzić do nieodwracalnego uszkodzenia nerwu, co spowoduje jego śmierć i późniejszą niepełnosprawność osoby.

Objawy uszkodzenia dysku L3-L4

Częstotliwość zmian przez przepukliny kręgów lędźwiowych wzrasta od góry do dołu. Urazy górnych dysków (pierwszy i drugi) są niezwykle rzadkie, co tłumaczy się wzmocnieniem klatki piersiowej. Ale trzeci jest już podatny na uszkodzenia, ponieważ zaczyna przybierać masę ciała. Presji przepukliny na niego towarzyszą następujące objawy:

  1. Ból w dolnej części talii wzrasta, a także pojawiają się „strzały”. Rozciągają się do przednio-bocznej powierzchni uda i przedniej kości piszczelowej. Mają charakter płonący i są coraz gorsze podczas chodzenia.
  2. Ponieważ dotknięta jest górna część splotu nerwowego, przy wyczuwaniu dotykowym można wykryć drętwienie skóry na przedniej stronie uda i dolnej części nogi. Czasami w tych samych miejscach pojawia się uczucie „pełzających gęsiej skórki”.
  3. Ton mięśnia czworogłowego ud zmniejsza się - można to określić, jednocześnie naciągając nogi. Po stronie, której to dotyczy, przedłużenie będzie bolesne, co nie pozwoli na zakończenie ruchu.

Nieodwracalne uszkodzenie nerwu w przypadku braku leczenia spowoduje przerwanie mięśni nóg, co objawi się jako silna wiotkość i niestabilność podczas stania.

Objawy uszkodzenia dysku L4-L5

Porażka tej płytki chrzęstnej występuje najczęściej - oddziałuje na nią położenie między dwoma ostatnimi kręgami. Przyjmują całą masę ciała, pozostając mobilnymi. Prowadzi to do dużego obciążenia dysku międzykręgowego.

Zespół korzeniowy kręgosłupa lędźwiowego jest najbardziej charakterystyczny dla tej lokalizacji przepukliny. Wynika to ze zmniejszenia szerokości tylnego więzadła wzdłużnego, co prowadzi do tylnego bocznego położenia ubytku:

  1. Powstawaniu przepukliny towarzyszy gwałtowny wzrost bólu w dolnej części talii, co z jednej strony jest bardziej widoczne. Aby złagodzić cierpienie, ludzie przyjmują wymuszoną postawę - w pozycji siedzącej lub leżącej.
  2. Podczas chodzenia strzelają w nogę, znajdującą się po stronie kontuzji. Rozciągają się wzdłuż bocznej powierzchni uda i dolnej nogi. Wzrastają na skarpetkach - często z powodu nieprzyjemnych doznań osoba nie może tego zrobić.
  3. Na skórze przednio-bocznej strony nogi występuje drętwienie skóry i „dreszcze”. To uczucie wzrasta wraz z ruchem i słabnie w pozycji leżącej.
  4. Dotknięta jest środkowa część splotu nerwowego, co prowadzi do rozerwania mięśni nogi. Przejawia się to niemożnością pociągnięcia palców, a także niemożnością stania na piętach. W tym przypadku pozostałe ruchy wykonywane są spokojnie - kulawizna jest często nieobecna.

Ludzie mogą żyć z tą formą uszkodzenia przez długi czas i leczyć typowe objawy w leczeniu za pomocą leczenia - ciężkiego bólu pleców.

Objawy uszkodzenia dysku L5-S1

Uszkodzenie tego krążka międzykręgowego wynika ze szczególnego położenia powierzchni stawowych. Powierzchnie dolnego kręgu lędźwiowego i kości krzyżowej nie są prostopadłe, ale nieco pod kątem względem siebie. Tworzy to niezwykły kształt chrząstki między nimi, który charakteryzuje się różną grubością krawędzi.

Z wiekiem funkcja ta odgrywa negatywną rolę w tworzeniu przepuklin. Duży rozmiar stawu prowadzi do znacznych defektów, które wpływają na grzbiet splotu nerwu:

  1. Doznania bólowe dramatycznie wzrosły przy silnym obciążeniu, co doprowadziło do wymuszonej postawy i napięcia mięśni w dolnej części pleców.
  2. Strzelają od strony zmiany, która rozciąga się wzdłuż pośladków, powierzchni tylno-bocznej uda i dolnej nogi. Są silnie wymawiane i manifestują się nową siłą z każdym krokiem osoby.
  3. Na skórze tylno-bocznej strony nogi występuje uczucie drętwienia i „biegania gęsiej skórki”. W małym palcu po stronie urazu pojawia się mrowienie.
  4. Ponieważ dolna część splotu nerwowego jest zaangażowana w proces, ton grupy mięśni pleców gwałtownie spada. Jeśli spróbujesz wstać na skarpetach, w najlepszym razie nic z tego nie wyjdzie.
  5. Chód zmienia się, ponieważ mięśnie łydek są zakłócone.

Ta forma uszkodzenia jest najjaśniejsza pod względem objawów, co powoduje, że tacy pacjenci natychmiast konsultują się z lekarzem w celu leczenia choroby.

Leczenie zespołu korzeniowego

Opieka nad pacjentami z zaburzeniami korzeniowymi powinna obejmować kilka kroków. Jeszcze przed rozpoczęciem działań terapeutycznych lekarz przepisuje wymaganą ilość badań, dzięki którym można ocenić nasilenie zmiany. Głównym celem diagnozy jest określenie stanu korzeni nerwowych. Dalsza taktyka lekarza (zwłaszcza wybór metod chirurgicznych) zależy od stopnia ich uszkodzenia.

Wszyscy pacjenci z wyraźnym zespołem bólowym są hospitalizowani przez kilka dni w celu obserwacji i badania. W tym krótkim okresie określa się wskazania do niektórych rodzajów leczenia:

  1. Pierwszy etap eliminuje główne przejawy, które pogarszają jakość ludzkiego życia. To właśnie ból i zaburzenia ruchowe są głównym celem lekarza. Wynik choroby zależy od ich właściwej i szybkiej eliminacji.
  2. Drugi etap to pełna diagnostyka i monitorowanie. W większości przypadków możliwe jest stosowanie zachowawczych metod, które prowadzą do wyleczenia wady. Ale w przypadku wyraźnych zmian lub zagrożenia śmiercią nerwową konieczna jest pilna operacja.
  3. Trzeci etap obejmuje różne techniki odzyskiwania, które pozwalają osobie powrócić do pełnego życia. W zależności od metody leczenia mogą trwać od jednego miesiąca do jednego roku.

Ostatni punkt jest często lekceważony zarówno przez lekarzy, jak i ostatnich pacjentów. Czując się znacznie lepiej, ludzie przerywają zajęcia rehabilitacyjne, chociaż wewnętrzne zmiany w kręgosłupie nie zniknęły. Prowadzi to do wczesnego zaostrzenia choroby, co jest znacznie trudniejsze do leczenia i dłuższe.

Leczenie zachowawcze

W nieskomplikowanych przypadkach ta metoda jest preferowana, ponieważ nie wymaga długiego odzyskiwania. Działania rehabilitacyjne mogą być wykonywane podczas leczenia, co zmniejsza niepełnosprawność pacjenta, szybko przywracając go do codziennych czynności. Może być również stosowany do celów profilaktycznych, jeśli u osoby przypadkowo wykryto bezobjawową przepuklinę.

Niektóre procedury mogą być wykonywane w domu, więc pacjenci ci są często leczeni ambulatoryjnie - w klinice. W związku z tym takie podejście wymaga dużej odpowiedzialności od osoby - wynik zależy od samego siebie. Rozpocznij leczenie prostymi środkami - odpoczynek i ulga w bólu:

  1. Do rozładunku lędźwiowego nakładaj różne sztywne gorsety i pasy, które łagodzą skurcze mięśni. Zaleca się spać podczas zaostrzenia na twardej i płaskiej powierzchni bez poduszki. Nie zaleca się również długiego leżenia bez ruchu, dlatego warto chodzić więcej.
  2. Do znieczulenia stosowano zastrzyki i tabletki z lekami przeciwzapalnymi (ketoprofen, diklofenak), a także blokadę nowocainową. Ich zastosowanie pozwala usunąć obrzęk i stan zapalny z tkanek wokół korzenia nerwu.
  3. Obecnie stosowane są techniki podwodnego przedłużania - pozwala to zwiększyć wysokość przestrzeni międzykręgowych. Uderzony nerw zostaje uwolniony, co eliminuje syndrom bólu.
  4. W końcowym etapie stosowane są metody fizjoterapii - elektroforeza z nowokainą i enzymami, masaż, akupunktura. Poprawiają procesy metaboliczne w otaczających tkankach, prowadząc do bliznowacenia przepukliny.

W większości przypadków leczenie jest objawowe, to znaczy nie eliminuje przyczyny choroby. Aby całkowicie odzyskać siły, należy unikać intensywnego wysiłku fizycznego. Dla niektórych osób jest to problematyczne, jeśli ich praca wiąże się z ciężką pracą.

Leczenie chirurgiczne

W przypadku znacznych zmian w krążku międzykręgowym lub poważnego uszkodzenia nerwów, wykonywana jest pilna operacja. Pozwala to wyeliminować wadę w sposób sztuczny, ponieważ zasoby własnego ciała zostały już wyczerpane. W zależności od stanu osoby interwencja jest wykonywana wkrótce lub w zaplanowany sposób - po dokładnym badaniu. Rodzaj operacji zależy od stopnia zmiany, a także od zdolności instytucji medycznej:

  1. Duże operacje otwarte są teraz używane tylko w najbardziej zaniedbanych przypadkach. W tym samym czasie usunięta część chrząstki zostaje radykalnie usunięta, po czym defekt jest wzmocniony od zewnątrz własnymi więzadłami lub siatką polimerową.
  2. Małe operacje wykonywane przy użyciu sprzętu wideo i mini narzędzi są powszechne. Dla nich konieczna jest dokładna analiza, ponieważ możliwości interwencji są znacznie ograniczone.
  3. Jeśli standardowe środki są niemożliwe, wykonuje się protetykę dysku lub cały segment kręgowy. W tym samym czasie zmieniony rdzeń chrząstki jest całkowicie usunięty, a zamiast niego zostaje zamocowana syntetyczna proteza.

Interwencja chirurgiczna często tworzy „wyimaginowaną regenerację”, ponieważ po operacji osoba czuje się znacznie lepiej. Ale dzięki tej formie leczenia czas rehabilitacji może być opóźniony nawet o rok.

Leczenie rehabilitacyjne

Cechą rehabilitacji po przepuklinie jest jej połączenie z głównym leczeniem. Stwarza to maksymalną ciągłość, ponieważ nie ma bezużytecznych luk między etapami. Chory rozwija dobry nawyk, który będzie przestrzegał. W odwrotnym przypadku grozi mu kolejne zaostrzenie choroby:

  1. Zawsze zaczynają się od metod pasywnych wykonywanych przez specjalistę - fizjoterapię, masaż, hydroterapię. Pomagają poprawić krążenie krwi w uszkodzonej części pleców, co przyspiesza gojenie uszkodzonych więzadeł.
  2. Stopniowo dodaj umiarkowaną gimnastykę - ćwiczenia w wodzie, chodzenie. W tym czasie przydatne będzie obciążenie izometryczne (bez mobilności), które zapewni wytrzymałość osłabionym mięśniom pleców.
  3. Na ostatnim etapie próbują stworzyć umiarkowane obciążenie kręgosłupa - pomagają w tym terapeutyczne treningi fizyczne i specjalne symulatory.

Przez resztę życia ci pacjenci powinni przestrzegać zaleceń, aby zapobiec nawrotowi choroby. W tym celu warto pływać w basenie, który umiarkowanie ładuje mięśnie pleców, utrzymując je w normalnym tonie.

5. Obraz kliniczny porażki korzeni rdzeniowych

Korzeń C4 (dysk i otwór międzykręgowy C3-C4). Rzadka lokalizacja. Ból obręczy barkowej, obojczyka, zanik pleców mięśni szyi (czworoboczny, pas, podnoszenie łopatki, najdłuższy mięsień głowy i szyi). Zmniejszony tonus tych mięśni, aw konsekwencji wzrost poduszki powietrznej w obszarze płuc. Gdy zjawisko podrażnienia korzeni C3-C4 zwiększa ton przepony, zwykle prowadzi do przesunięcia wątroby w dół; możliwy ból, naśladujący dusznicę bolesną. Przy zjawisku wypadania przepona rozluźnia się.

C5 kręgosłup (dysk i otwór międzykręgowy C4-C5). Stosunkowo rzadka lokalizacja. Ból promieniuje od szyi do ramienia i do zewnętrznej powierzchni barku; osłabienie i niedożywienie mięśnia naramiennego.

W praktyce neurolog jest najczęściej spotykany z uszkodzeniem korzeni C6 i C7. Przewlekłe zmiany zwyrodnieniowe-dystroficzne (osteofity, przepuklina dysku) na tym poziomie rzadko powodują dysfagię (ryc. 2.101).
Korzeń C6 (dysk i otwór międzykręgowy C5 - C6). Ból rozciągający się od szyi i łopatki do górnej części ramienia, wzdłuż zewnętrznej powierzchni barku, do promieniowej krawędzi przedramienia i do pierwszego palca, parestezje w dystalnych obszarach tej strefy. Wszystkie te subiektywne zjawiska są pogarszane lub wywoływane przez indukcję zjawiska otworu międzykręgowego lub podczas dobrowolnych ruchów głowy. Odnotowuje się hiperalgezję w dermatomie C6, osłabienie i hipotrofię bicepsów, zmniejszenie lub brak odruchu ze ścięgna tego mięśnia.

Korzeń C7 (dysk i otwór międzykręgowy C6-C7). Ból rozciągający się od szyi i łopatki wzdłuż tylnej powierzchni barku i grzbietowej powierzchni przedramienia do palców II i III, parestezje w dalszej części tej strefy, hipalgezja w strefie C7, osłabienie i hipotrofia trójgłowego, zmniejszenie lub brak odruchu ze ścięgna tego mięśnia.

C8 kręgosłup (dysk C7-Th1 i otwór międzykręgowy). Ból rozciągający się od szyi do łokciowej krawędzi przedramienia i do piątego palca, parestezje w dystalnych rejonach tej strefy. Gigalgesia w strefie C8 według Kigen, spadek lub utrata odruchów styloradalnych i supinacyjnych.

Objawy korzeniowe na poziomie klatki piersiowej są zredukowane do ostrego lub tępego otaczającego bólu w obszarze dotkniętego korzenia. Ponieważ korzenie są w ścisłym związku z kapsułkami stawów głowy i guzkami żeber, ból nasila się w wyniku intensywnej inspiracji, kaszlu.

Bardziej szczegółowo, chciałbym rozwodzić się nad przepuklinami w okolicy lędźwiowej są najczęstszą przyczyną dyskogennej lumboischialgii. Postępująca spondyloza, nawracające ataki ostrego bólu krzyża lub przewlekły stres pogarszają przebieg urazu i ewentualne osłabienie pierścienia włóknistego. Początkowo pod działaniem normalnych obciążeń w tych ostatnich występują małe pęknięcia. Powstają w środku i rozprzestrzeniają się na obrzeża, osłabiając w ten sposób pierścień włóknisty. Przy nagłym wzroście ciśnienia śródkręgowego centralne jądro może pęcznieć i powodować ucisk korzenia nerwu (ryc. 2.102)
Częstość występowania ostrej przepukliny objawowej jest najwyższa u osób w wieku 30-50 lat. Jądro miąższowe jest w tym czasie nieporęczne i ma większy turgor niż jądro bardziej suche i eksponowane na zwłóknienie u osób starszych.

Przepuklina krążka zwykle powstaje stopniowo, ponieważ tylne więzadło podłużne słabnie, co utrzymuje galaretowaty rdzeń krążka międzykręgowego w stanie normalnym. Fragment tego ostatniego można również przemieszczać w górę, w dół lub na boki do otworu międzykręgowego. W rzadkich przypadkach rozległe wypadanie jądra następuje przy nagłym ucisku nerwu. Imbir może również przenikać przez chrząstkowe płytki ciała górnego lub dolnego kręgu. Substancja dysku przebija się przez defekt płytki chrząstki do kości gąbczastej. Przepuklina zwykle ma nieokreślony rozmiar i kształt, a na zdjęciu rentgenowskim jest ujawniona otoczona pierścieniem stwardniałej kości, zwanym węzłem Schmorla (ryc. 2.102).

Górne korzenie lędźwiowe L1, L2, L3 odpowiednio na krążki i otwory międzykręgowe L1-L2, L2-L3 i L3-L4. Stosunkowo rzadka lokalizacja. Przepuklina krążka L1-L2 wpływa na stożek rdzenia kręgowego. Początek zespołu korzeniowego objawia się bólem i utratą wrażliwości w odpowiednich dermatomach, a częściej na skórze wewnętrznej i przedniej części uda. W przypadku przepuklin środkowych objawy zmiany ogona końskiego pojawiają się wcześnie. Z reguły występują objawy dolnego uszkodzenia korzeni lędźwiowych w wyniku napięcia opony twardej przepukliny lędźwiowej górnej. U osób starszych bóle kości z parestezjami występują w szerokim obszarze powyżej i poniżej kolana z powodu ucisku górnych korzeni lędźwiowych. Określają one osłabienie, hipotrofię i niedociśnienie czworogłowe uda, zmniejszenie lub utratę szarpnięcia kolana i zaburzenia wrażliwości w dermatomach L3, L4. Obrzęk korzeni może powodować objawy z nerwu zewnętrznego skóry uda.

Kręgosłup L4 (dysk L3-L4). Rzadka lokalizacja; istnieje nieostry ból, który promieniuje na wewnętrzną część uda, czasami na kolano i nieco niżej. W tej samej strefie występują parestezje; upośledzenia ruchowe objawiają się praktycznie tylko w mięśniu czworogłowym: nieostre osłabienie i hipotrofia z dźwiękiem (często nawet ze zwiększonym) szarpnięciem kolana (ryc. 2.103).

Kręgosłup L5 (dysk L4-L5). Częsta lokalizacja. Istnieje kompresja przepukliny kręgosłupa L5 dysku L4-L5, zwykle po długim okresie wypalania lędźwiowego, a obraz zmiany korzeniowej jest bardzo trudny. W tym długim czasie jądro miąższowe ma czas na przebicie pierścienia włóknistego i często tylnego więzadła wzdłużnego. Ból promieniuje od lędźwi do pośladków, wzdłuż zewnętrznej krawędzi uda, wzdłuż przedniej powierzchni dolnej nogi do wewnętrznej krawędzi stopy i pierwszych palców, często tylko do pierwszego palca. Pacjent czuje mrowienie, chłód. Może również powodować ból z punktu przepuklinowego, kaszlu i kichania. W tej samej strefie, zwłaszcza w dystalnym dermatomie, wykrywana jest hipalgezja. Zmniejsza się siła prostownika palca I (mięsień unerwiony tylko przez korzeń L5), określa się spadek odruchu ze ścięgna tego mięśnia, niedociśnienie i hipotrofię przedniego mięśnia piszczelowego. Pacjent ma trudności ze staniem na pięcie z wyprostowaną stopą (rys. 2.104).
S1 kręgosłup (dysk L5-S1). Częsta lokalizacja. Ponieważ przepuklina dysku nie może długo być wąska i cienka na tym poziomie więzadła podłużnego tylnego, choroba często zaczyna się natychmiast od patologii korzeniowej. Okres lumbago i lumbalgia, poprzedzony bólem korzeniowym, jest krótki. Ból promieniuje z pośladków lub z lędźwi i pośladków wzdłuż tylnej części zewnętrznej krawędzi uda, wzdłuż zewnętrznej krawędzi dolnej nogi do zewnętrznej krawędzi stopy i ostatnich palców (czasami tylko do piątego palca).
Często ból rozprzestrzenia się tylko na piętę, bardziej na zewnętrzną krawędź. W tych samych obszarach tylko czasami pacjent odczuwa mrowienie i inne parestezje. Może również powodować ból z „punktu przepuklinowego”, powodując zjawisko otworu międzykręgowego (kaszel i kichanie). W tej samej strefie, zwłaszcza w dystalnym dermatomie, decyduje hipalgezja. Określa się zmniejszenie siły mięśnia trójgłowego nogi i zginacza palców (zwłaszcza zginacza palucha V), niedociśnienie i niedożywienie mięśnia brzuchatego łydki. Pacjent ma trudności w stawaniu na palcach, występuje spadek lub brak odruchu Achillesa (ryc. 2.105).

Podczas ściskania korzenia S1 obserwuje się skoliozę, częściej heterolateralną - tułów przechyla się na stronę dotkniętą chorobą (co zmniejsza napięcie stosunkowo krótkiego korzenia nad przepukliną). Podczas kompresji korzenia L5 skolioza jest częściej homolateralna (co zwiększa wysokość odpowiedniego otworu międzykręgowego).

Duże przepukliny centralne mogą powodować kompresję kilku korzeni nerwowych - zespołu uszkodzenia ogona konia.

Zespół korzeniowy

Zespół korzeniowy jest kompleksem objawowym, który rozwija się w wyniku uszkodzeń rdzenia korzeniowego o różnej etiologii i objawia się objawami podrażnienia (ból, napięcie mięśni, postawa przeciwgrzybicza, parestezje) i utrata (niedowład, zmniejszona wrażliwość, hipotrofia mięśni, hiporefleksja, zaburzenia troficzne). Zespół korzeniowy jest diagnozowany klinicznie, a jego przyczynę określają wyniki RTG, CT lub MRI kręgosłupa. Leczenie jest często zachowawcze, zgodnie ze wskazaniami, wykonuje się chirurgiczne usunięcie współczynnika kompresji korzenia.

Zespół korzeniowy

Zespół korzeniowy jest powszechnym kompleksem objawów kręgowych o zmiennej etiologii. Wcześniej w odniesieniu do zespołu korzeniowego stosowano termin „zapalenie korzonków nerwowych” - zapalenie korzenia. Nie odpowiada to jednak rzeczywistości. Ostatnie badania wykazały, że proces zapalny w korzeniu jest często nieobecny, istnieją mechanizmy odruchu i kompresji jego porażki. W związku z tym w praktyce klinicznej zaczęto stosować termin „radikulopatia” - porażka korzenia. Najbardziej powszechny zespół korzeniowy występuje w kręgosłupie lędźwiowo-krzyżowym i jest związany ze zmianami 5-go kręgu lędźwiowego (L5) i pierwszego kręgu krzyżowego (S1). Mniej powszechna radikulopatia szyjna, jeszcze rzadziej - klatka piersiowa. Szczyt zapadalności przypada na średnią kategorię wiekową - od 40 do 60 lat. Zadaniem nowoczesnej neurologii i wertebrologii jest terminowe wykrywanie i eliminacja czynnika powodującego kompresję korzenia, ponieważ długotrwała kompresja prowadzi do procesów zwyrodnieniowych w korzeniach z rozwojem uporczywych zaburzeń neurologicznych.

Powody

Po obu stronach kręgosłupa osoby, 31 par nerwów rdzeniowych, które pochodzą z korzeni rdzeniowych, oddalają się. Każdy rdzeń kręgowy (rdzeniowy) jest utworzony przez tylną (czuciową) i przednią (motoryczną) gałąź wychodzącą z rdzenia kręgowego. Z kanału kręgowego przechodzi przez otwór międzykręgowy. Jest to najwęższe miejsce, w którym kręgosłup jest najczęściej ściskany. Zespół korzeniowy może być spowodowany zarówno przez pierwotną kompresję mechaniczną samego korzenia, jak i jego wtórną kompresję z powodu obrzęku wynikającego z ucisku żył korzeniowych. Kompresja naczyń korzeniowych i zaburzenia mikrokrążenia występujące podczas obrzęku z kolei stają się dodatkowymi czynnikami uszkodzenia korzenia.

Najczęstszą przyczyną zespołu korzeniowego jest osteochondroza. Zmniejszenie wysokości krążka międzykręgowego pociąga za sobą zmniejszenie średnicy otworów międzykręgowych i stwarza warunki wstępne dla naruszenia przechodzących przez nie korzeni. Ponadto przepuklina międzykręgowa, która pojawia się jako powikłanie osteochondrozy, może być czynnikiem kompresji. Zespół korzeniowy jest możliwy z kompresją kręgosłupa z częściami osteofitowymi lub rdzeniowymi stawu łukowo-skroniowego, które powstają podczas spondylozy lub spondyloartrozy.

Urazowe uszkodzenie rdzenia kręgowego można zaobserwować w kręgozmyku, urazach kręgosłupa, podwichnięciu kręgu. Zapalenie korzenia jest możliwe z kiłą, gruźlicą, rdzeniowym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych, zapaleniem szpiku kostnego. Zespół nowotworowej genezy korzeniowej występuje w guzach rdzenia kręgowego, nerwiaka kręgosłupa, guzów kręgów. Niestabilność kręgosłupa, prowadząca do przemieszczenia kręgów, może być również przyczyną zespołu korzeniowego. Czynnikami przyczyniającymi się do rozwoju radikulopatii są nadmierne obciążenia kręgosłupa, zaburzenia hormonalne, otyłość, hipodynamika, nieprawidłowości w rozwoju kręgosłupa i hipotermia.

Objawy

Klinika sydromu korzeniowego składa się z różnych kombinacji objawów podrażnienia rdzenia kręgowego i utraty jego funkcji. Nasilenie objawów podrażnienia i wypadnięcia zależy od stopnia ucisku korzenia, indywidualnych cech lokalizacji, kształtu i grubości korzeni rdzeniowych, więzów międzykręgowych.

Objawy podrażnienia obejmują ból, zaburzenia ruchowe, takie jak skurczowe lub powięziowe drgania mięśni, zaburzenia czucia w postaci mrowienia lub raczkowania (parestezje), miejscowe uczucie ciepła / zimna (dyzestezja). Charakterystycznymi cechami bólu korzeniowego są jego palący, dziwny i strzelający charakter; pojawienie się tylko w strefie unerwionej przez odpowiedni korzeń; dystrybucja od centrum do peryferii (od kręgosłupa do dystalnych części ramienia lub nogi); zwiększone napięcie, nagły ruch, śmiech, kaszel, kichanie. Zespół bólowy powoduje odruchowe napięcie toniczne mięśni i więzadeł w dotkniętym obszarze, co przyczynia się do zwiększenia bólu. Aby zmniejszyć ten ostatni, pacjenci zajmują pozycję oszczędzającą, ograniczając ruch w dotkniętym kręgosłupie. Zmiany mięśniowo-toniczne są bardziej widoczne po stronie dotkniętego korzenia, co może prowadzić do zniekształcenia ciała w obszarze szyjki macicy - do powstawania kręczu szyi, a następnie krzywizny kręgosłupa.

Objawy utraty pojawiają się, gdy zmiana sięga daleko. Przejawiają się one osłabieniem mięśni unerwionych przez korzeń (niedowład), zmniejszeniem odpowiednich odruchów ścięgien (hiporefleksja) i zmniejszeniem wrażliwości w strefie unerwienia korzenia (hipestezja). Obszar skóry, za który odpowiedzialny jest jeden korzeń, nazywany jest dermatem. Otrzymuje unerwienie nie tylko z głównego korzenia, ale także częściowo z góry iz dołu. Dlatego nawet przy znacznej kompresji jednego korzenia obserwuje się tylko hipoestezję, podczas gdy w przypadku poliadikulopatii z patologią kilku pobliskich korzeni obserwuje się pełne znieczulenie. Z czasem zaburzenia troficzne rozwijają się w regionie unerwionym przez dotknięty korzeniem, prowadząc do hipotrofii mięśni, przerzedzenia, zwiększonej podatności i złego gojenia skóry.

Objawy uszkodzenia poszczególnych korzeni

Tył C1. Ból jest zlokalizowany w tylnej części głowy, często na tle bólu pojawiają się zawroty głowy, możliwe są nudności. Głowa znajduje się w pozycji przechylonej po dotkniętej stronie. Odnotowuje się napięcie mięśni podpotylicznych i ich czułość dotykową.

Kręgosłup C2. Ból w okolicy potylicznej i ciemieniowej po dotkniętej stronie. Ograniczone skręty i przechylenia głowy. Istnieje hipestezja skóry głowy.

Kręgosłup C3. Ból obejmuje szyję, boczną powierzchnię szyi, obszar wyrostka sutkowatego, promieniujący na język, orbitę, czoło. W tych samych strefach zlokalizowane są parestezje i obserwuje się hipoestezję. Zespół korzeniowy obejmuje trudności w zginaniu i wydłużaniu głowy, tkliwość punktów przykręgowych i punkty powyżej wyrostka kolczystego C3.

C4 kręgosłup. Ból w obręczy barkowej z przejściem do przedniej powierzchni klatki piersiowej, sięgającej aż do 4 żebra. Rozprzestrzenia się wzdłuż tylnej powierzchni bocznej szyi do średniej 1/3. Odruchowa transmisja patologicznych impulsów do nerwu przeponowego może prowadzić do pojawienia się czkawki, zaburzenia fonacji.

Kręgosłup C5. Zespół korzeniowy tej lokalizacji objawia się bólem w górnej części ramienia i wzdłuż bocznej powierzchni barku, gdzie obserwuje się również zaburzenia czuciowe. Uprowadzenie barku jest upośledzone, notuje się niedożywienie mięśnia naramiennego, odruch bicepsów jest obniżony.

C6 kręgosłup. Ból szyi rozciąga się przez obszar bicepsów do zewnętrznej powierzchni przedramienia i dociera do kciuka. Wykryto hipestezję ostatniej i zewnętrznej powierzchni dolnej 1/3 przedramienia. Obserwowany niedowład bicepsa, mięśni barku, podbicia i przedramienia pronatora. Zmniejszony odruch nadgarstka.

Korzeń C7. Ból dochodzi od szyi do tyłu ramienia i przedramienia, dociera do środkowego palca ręki. Ze względu na to, że korzeń C7 unerwia okostną, ten zespół korzeniowy wyróżnia się głębokim bólem. Spadek siły mięśniowej obserwuje się w mięsień trójgłowy, mięsień piersiowy większy i mięsień najszerszy, zginacze i prostowniki nadgarstka. Zmniejszony odruch triceps.

C8 kręgosłup. Zespół korzeniowy na tym poziomie jest dość rzadki. Ból, hipestezja i parestezja rozprzestrzeniają się na wewnętrzną powierzchnię przedramienia, palca serdecznego i małego palca. Charakterystyczna jest słabość zginaczy i prostowników nadgarstka, mięśni prostowników palców.

Korzenie T1-T2. Ból jest ograniczony do stawu barkowego i obszaru pachowego i może rozciągać się pod obojczykiem i na przyśrodkowej powierzchni barku. Towarzyszy mu słabość i hipotrofia mięśni ręki, jej drętwienie. Typowy zespół Hornera, homolateralny korzeń dotknięty chorobą. Możliwe dysfagia, dysfunkcja perystaltyczna przełyku.

Korzenie T3-T6. Ból ma charakter otaczający i przechodzi przez odpowiednią przestrzeń międzyżebrową. Może być przyczyną bolesnych odczuć w gruczole sutkowym, z lokalizacją po lewej stronie - imitować atak dusznicy bolesnej.

Korzenie T7-T8. Ból zaczyna się od kręgosłupa poniżej łopatki i dociera do nadbrzusza przez przestrzeń międzyżebrową. Zespół korzeniowy może powodować niestrawność, ból żołądka, niedobór enzymów trzustkowych. Możliwe zmniejszenie odruchu brzusznego.

Korzenie T9-T10. Ból z przestrzeni międzyżebrowej rozciąga się na górną część brzucha. Czasami zespół korzeniowy należy odróżnić od ostrego brzucha. Występuje osłabienie odruchu śródbrzusznego.

Korzenie T11-T12. Ból może promieniować do stref nadłonowych i pachwinowych. Zmniejszony odruch dolnego brzucha. Zespół korzeniowy tego poziomu może powodować dyskinezę jelitową.

Kręgosłup L1. Ból i hipestezja w okolicy pachwiny. Bóle sięgają górnej ćwiartki pośladków.

Kręgosłup L2. Ból pokrywa przednie i wewnętrzne udo. W zginaniu biodra występuje słabość.

Stub L3. Ból przechodzi przez kręgosłup biodrowy i duży szpikulec do przodu uda i dociera do dolnej 1/3 środkowej części uda. Hipestezja jest ograniczona do wewnętrznej powierzchni uda powyżej kolana. Niedowład towarzyszący temu zespołowi korzeniowemu jest umiejscowiony w mięśniu czworogłowym i przywodzicielach uda.

Kręgosłup L4. Ból rozprzestrzenia się przez przednią część uda, staw kolanowy, przyśrodkową powierzchnię piszczeli do kostki przyśrodkowej. Hipotrofia mięśnia czworogłowego. Niedowład mięśni piszczelowych prowadzi do zewnętrznej rotacji stopy i jej „klaskania” podczas chodzenia. Zmniejszone szarpnięcie kolana.

Kręgosłup L5. Ból promieniuje z dolnej części pleców przez pośladek wzdłuż bocznej powierzchni uda i dolnej nogi w pierwszych 2 palcach. Obszar bólu pokrywa się z obszarem zaburzeń czuciowych. Hipotrofia mięśnia piszczelowego. Prostowniki kciuka, a czasem cała stopa.

Kręgosłup S1. Ból w dolnej części dolnej części pleców i kości krzyżowej, rozciągający się wzdłuż tylno-bocznych części uda i dolnej nogi do stopy i 3-5 palców. Hyp i parestezje są zlokalizowane na bocznym brzegu stopy. Zespół korzeniowy towarzyszy niedociśnieniu i niedożywieniu mięśnia brzuchatego łydki. Obrót i zgięcie podeszwowe stopy są osłabione. Obniżony odruch Achillesa.

S2 stub. Ból i parestezje zaczynają się w kości krzyżowej, obejmują tył uda i dolnej części nogi, podeszwę i kciuk. Często pojawiają się drgawki w przywodzicielach uda. Odruch Achillesa zwykle się nie zmienia.

Korzenie S3-S5. Święta Caudopathy. Z reguły występuje zespół wielostawowy ze zmianą 3 korzeni na raz. Ból i znieczulenie w kości krzyżowej i kroczu. Zespół korzeniowy występuje z dysfunkcją narządów zwieracza miednicy.

Diagnostyka

W stanie neurologicznym zwraca się uwagę na obecność punktów spustowych powyżej procesów wyrostka kolczystego i zmian przykręgosłupowych, mięśniowo-tonicznych na poziomie dotkniętego segmentu kręgosłupa. Wykryto objawy napięcia korzenia. W obszarze szyjki sprowokowane są one szybkim przechyleniem głowy na stronę dotkniętą chorobą, na odcinku lędźwiowym - poprzez podniesienie nogi w pozycji poziomej na plecach (objaw Lasegue'a) i na brzuch (objawy Mackiewicza i Wassermana). W zależności od lokalizacji zespołu bólowego, stref hipestezji, niedowładu i hipotropii mięśniowej neurolog może określić, który korzeń jest dotknięty. Elektrouromiografia pozwala na potwierdzenie korzeniowego charakteru zmiany i jej poziomu.

Najważniejszym zadaniem diagnostycznym jest zidentyfikowanie przyczyny zespołu korzeniowego. W tym celu należy przeprowadzić radiografię kręgosłupa w 2 rzutach. Pozwala na zdiagnozowanie osteochondrozy, spondylartrozy, kręgozmyku, zesztywniającego zapalenia stawów kręgosłupa, skrzywienia i anomalii kręgosłupa. Bardziej pouczającą metodą diagnostyczną jest CT kręgosłupa. MRI kręgosłupa służy do wizualizacji struktur i formacji tkanek miękkich. MRI daje możliwość zdiagnozowania przepukliny międzykręgowej, pozaszpikowych i śródszpikowych guzów rdzenia kręgowego, krwiaka, zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych. Zespół korzeniowy klatki piersiowej z objawami somatycznymi wymaga dodatkowego badania odpowiednich narządów wewnętrznych, aby wykluczyć ich patologię.

Leczenie zespołu korzeniowego

W przypadkach, gdy zespół korzeniowy jest spowodowany chorobami zwyrodnieniowo-dystroficznymi kręgosłupa, stosuje się głównie leczenie zachowawcze. Zespół intensywnego bólu pokazuje odpoczynek, leczenie przeciwbólowe (diklofenak, meloksykam, ibuprofen, oks, peer, skrzyżowanie dróg, blokada przykręgosłupowa lidokaina-hydrokortyzon), złagodzenie zespołu mięśniowo-tonicznego (metyllecakonityna, tolperyzon, baklofen, diazepam), zespół optyki, zespół optyki, zespół antyoptyczny, zespół antyoptyczny oznacza (witaminy gr. B). W celu poprawy krążenia krwi i odpływu żylnego zaleca się aminofilinę, nikotynian ksantynolu, pentoksyfilinę, trokserutynę, wyciąg z kasztanowca. Stosownie do wskazań stosuje się dodatkowo chondroprotektory (ekstrakt z chrząstki i mózg cieląt z witaminą C, siarczan chondroityny), leczenie resorpcyjne (hialuronidaza), leki ułatwiające transmisję neuronów (neostygmina).

Długotrwały zespół przewlekłego bólu z przewlekłym bólem jest wskazaniem do przepisywania leków przeciwdepresyjnych (duloksetyna, amitryptylina, dezypramina), a w połączeniu z bólem z zaburzeniami neurotroficznymi - do stosowania ganglioblokatora (benzogeksoniya, ganglefen). W zaniku mięśni stosuje się dekanian nandrolonu z witaminą E. Terapia trakcyjna ma dobry efekt (przy braku przeciwwskazań), co zwiększa odległość międzykręgową, a tym samym zmniejsza negatywny wpływ na rdzeń kręgowy. W ostrym okresie, refleksoterapia, UHF, hydroforowa defektoskopia może działać jako dodatkowy środek łagodzący ból. Na wczesnym etapie zaczynają stosować terapię wysiłkową, podczas okresu rehabilitacji - masaże, terapię parafinową, ozoperitoterapię, kąpiele terapeutyczne siarczkowe i radonowe, terapię błotną.

Kwestia leczenia chirurgicznego pojawia się, gdy nieskuteczność leczenia zachowawczego, progresja objawów wypadnięcia, obecność guza kręgosłupa. Operacja jest wykonywana przez neurochirurga i ma na celu wyeliminowanie kompresji korzeni, jak również usunięcie jej przyczyny. W przypadku przepuklinowych krążków międzykręgowych możliwa jest dyskektomia i mikrodyskektomia, w przypadku guzów, ich usunięcie. Jeśli przyczyną zespołu korzeniowego jest niestabilność, kręgosłup jest stały.

Prognoza

Rokowanie radikulopatii zależy od choroby podstawowej, stopnia ucisku korzenia, terminowości środków terapeutycznych. Długotrwałe objawy podrażnienia mogą prowadzić do powstania trudnego do złagodzenia zespołu bólu przewlekłego. Tłumieniu korzenia, który nie jest eliminowany w czasie, towarzyszą objawy wypadnięcia, a z czasem powoduje rozwój procesów zwyrodnieniowych w tkankach korzenia kręgowego, prowadząc do trwałego naruszenia jego funkcji. Wynikiem tego jest nieodwracalny niedowład pacjenta, który zakłóca pacjenta, zaburzenia miednicy (z caudopatią krzyżową) i zaburzenia wrażliwości.

Zespół korzeniowy w różnych częściach kręgosłupa: przyczyny i leczenie

Zespół korzeniowy jest jedną z częstych diagnoz neurologicznych. Jakie są korzenie i dlaczego są one dotknięte? Po bokach rdzenia kręgowego grupy włókien nerwowych. Wewnątrz kanału kręgowego części motoryczne i czuciowe są połączone i tworzą korzenie nerwów rdzeniowych. Wychodzą przez specjalne otwory ograniczone sąsiednimi kręgami i krążkiem międzykręgowym.

Gdy korzenie są uszkodzone, ściśnięte, przemieszczone lub stan zapalny, występuje stan zwany radikulopatią lub zespołem korzeniowym.

Jest to zespół objawów, które obejmują lokalne objawy (w obszarze zmiany chorobowej) i objawy uszkodzeń tych nerwów, które powstają z odpowiednich korzeni.

Etiologia

Zespół korzeniowy jest najczęściej spowodowany zmianami strukturalnymi w kręgach i dyskach, obecnością dodatkowych struktur w obszarze korzeni. Stwarza to warunki do zewnętrznej kompresji włókien nerwowych. Rzadziej radikulopatia występuje, gdy same korzenie są dotknięte przed opuszczeniem kręgosłupa.

Główne przyczyny zespołu korzeniowego:

Najczęstsza osteochondroza kręgosłupa z zespołem korzeniowym. Wzrost kości pojawiający się wzdłuż krawędzi kręgów i spłaszczony dysk zwężają światło kanałów dla wyjścia korzeni. I często występujący wypukłość lub przepuklina dysku dodatkowo ściskają włókna nerwowe.

Rodzaje zespołu korzeniowego

Zespół korzeniowy ma kilka klasyfikacji. Istnieją monoradikulopatii (pojedyncza porażka jednego korzenia) i poliadikulopatia. Również przy diagnozie bierze się pod uwagę lokalizację - szyjki macicy, klatki piersiowej i lędźwiowej. Oddzielnie izolowany zespół skrzypu - ucisk korzeni części końcowych mózgu w kręgosłupie krzyżowym.

Należy pamiętać, że korzenie wychodzą z kanału kręgowego nie poziomo, ale schodzą i ukośnie. Co więcej, jeśli na poziomie szyjki macicy prawie nie ma różnicy w poziomach segmentów rdzenia kręgowego i otworów między kręgami, to w miarę przesuwania się od końca głowy kręgosłupa ta różnica wzrasta. Dlatego też, jeśli kompresja wystąpi zanim włókna nerwowe wejdą w otwór między kręgami, przyczyną może być przepuklina między leżącymi powyżej kręgami.

Aby wskazać poziom obrażeń za pomocą kombinacji łacińskich liter i cyfr:

W zależności od miejsca zmiany (kręgi lub krążki między nimi) rozróżnia się radikulopatię dysogenną (spondylogenną), kręgowo-kręgową i mieszaną.

Najczęstsze przejawy

Syndrom korzeniowy pojawiający się na dowolnym poziomie ma charakterystyczne objawy. Obejmuje ból, zaburzenia ruchowe (niedowład obwodowy), zaburzenia czuciowe, zaburzenia autonomiczne. Ponadto, w zależności od poziomu zmiany, łączy się dysfunkcja unerwionych narządów.

Ból wynika z kilku mechanizmów:

Dlatego ból wokół kręgosłupa od strony naruszenia, w napiętych mięśniach przykręgosłupowych, nadaje odpowiedni nerw i towarzyszy mu ból w strefach unerwienia.

Wraz z porażką części motorycznej kręgosłupa niedowład obwodowy rozwija się w pewnych grupach mięśniowych. Objawia się osłabieniem, zmniejszeniem odruchów ścięgien, zmniejszeniem napięcia mięśniowego, możliwe jest drganie pojedynczych włókien (fasciculation). I przy długim przebiegu radikulopatii występuje zanik mięśni.

Charakteryzuje się naruszeniem wrażliwości skóry w odpowiednim dermatomie. Możliwe jest drętwienie, pełzanie, mrowienie, pieczenie, pieczenie, chłodzenie. Ponadto wrażliwość na temperaturę jest różna. Czasami występuje zwiększona podatność na niektóre czynniki drażniące - hiperpatia.

Objawy kręgosłupa szyjnego

Przyczyną zespołu korzeniowego na poziomie szyjki macicy są często zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa. I może to nie dotyczyć szyjki macicy i odcinka lędźwiowego. W tym przypadku hiper-ruchliwość szyi jest kompensacyjna, przy jednoczesnym ograniczeniu zakresu ruchu w dolnych częściach kręgosłupa.

Ciężkie bóle są zlokalizowane w szyi i podawane do ramienia i ręki aż do palców, czemu towarzyszy osłabienie mięśni i parestezje. I z porażką pierwszych korzeni - boli w okolicy ciemieniowo-potylicznej i ucha. Śledzono zależność od ruchów głowy, często ból nasila się podczas snu. Nagły rozwój naruszenia kręgosłupa nazywany jest lumbago szyjki macicy.

Poziom klatki piersiowej

Zapalenie korzonków w klatce piersiowej ma objawy takie jak ból pleców (najczęściej między łopatkami), w okolicy serca i ból wokół przestrzeni międzyżebrowej. Częste naruszenia narządów wewnętrznych - ból żołądka, zaparcia, duszność i kaszel, kołatanie serca, ewentualnie umiarkowany wzrost ciśnienia krwi. Osłabienie mięśni podczas badania jest trudne do wykrycia, ale EMG pozwala określić poziom i charakter zmiany.

Naruszenie korzeni na tym poziomie wymaga dokładnej diagnostyki różnicowej, ponieważ zespół bólu może przypominać stan w wielu patologiach. Choroba niedokrwienna serca, zapalenie trzustki, zapalenie pęcherzyka żółciowego, choroby układu oddechowego i pokarmowego są wykluczone.

Na poziomie piersi pierwotne infekcje korzeni często występują w przypadku półpaśca (opryszczki), ospy wietrznej i grypy.

Radikulopatia lędźwiowo-krzyżowa

Porażka na tym poziomie jest najczęstsza ze względu na duże obciążenie kręgów lędźwiowych i dysków. Przerosty kości są zwykle masywne, co prowadzi do deformacji i zwężenia naturalnych otworów i często przepukliny dysku. Mocne warstwy mięśni tworzą wyraźny zespół mięśniowo-toniczny, który zwiększa ból i kompresję korzeni. W większości przypadków dotyczy to 4 i 5 odcinka lędźwiowego i pierwszego korzenia krzyżowego.

Ruchy skręcające, niewłaściwe podnoszenie ciężarów, nieprawidłowe lądowanie za miejscem pracy powodują pojawienie się lumbodynii z zespołem korzeniowym. Jednocześnie ból w dolnej części pleców jest bardzo niepokojący, bardzo intensywny z lumbago lub umiarkowany z długim procesem.

W zależności od poziomu zmiany ból wydziela się:

Istnieją charakterystyczne zaburzenia ruchowe, które prowadzą do zmiany chodu. Na przykład:

Zaburzenia te są spowodowane niedowładem niektórych mięśni nogi i stopy. Podczas badania można wykryć zaniki mięśni nogi i stopy, mięśnia czworogłowego uda.

Obecność i utrata wrażliwości powierzchni na nogach ściśle zgodnie ze strefami unerwienia.

Diagnostyka

Anamneza, dokładne badanie neurologiczne pozwala nam szybko założyć nie tylko naturę cierpienia, ale także poziom naruszenia korzenia. Oceń ruchy, siłę mięśni, odruchy, wrażliwość, sprawdź objawy napięcia.

Trudności mogą pojawić się podczas leczenia pacjenta z zapaleniem korzonków piersiowych, kiedy lekarz ogólny musi wykluczyć inne choroby.

Dodatkowe metody badania pomagają ustalić przyczynę, stopień kompresji, aby określić taktykę leczenia. Aby to zrobić, użyj promieni rentgenowskich, MRI, CT, EMG.

Leczenie

Przepisując leczenie, realizuje się kilka celów:

Przeważają metody konserwatywne.

W przypadku bólu przewlekłego przepisywane są również leki przeciwdrgawkowe i przeciwdepresyjne. Leki są przepisywane w pigułki, zastrzyki, przezskórnie i wstrzykiwane przez elektroforezę.

Pokazano różne rodzaje fizjoterapii, akupunktury, suchej lub podwodnej trakcji.

Pierwszego dnia potrzebujesz spokoju.

Terapia wysiłkowa nie jest przeprowadzana w ostrym okresie radikulopatii, aby nie zwiększać skurczu mięśni i dodatkowo nie uszkodzić dotkniętego korzeniem. Ale gdy ból ustępuje, można zastosować specjalne ćwiczenia. W fazie podostrej przez 3-5 dni możliwe są oszczędne metody ekspozycji manualnej, masaż.

Zgodnie z wynikami badań i dynamiką stanu podejmowana jest decyzja o potrzebie leczenia chirurgicznego, którego celem jest przywrócenie struktur (z urazami pourazowymi) w celu usunięcia przepukliny.

Po złagodzeniu bólu wyznaczany jest kurs leczenia rehabilitacyjnego, którego celem jest wyeliminowanie konsekwencji, wzmocnienie układu mięśniowego i zwalczanie zespołu mięśniowo-tonicznego.

Oprócz leków możliwe jest stosowanie środków ludowych na zespół korzeniowy. Głównie używane:

Wszystkie te metody są przeznaczone wyłącznie do użytku lokalnego i muszą być stosowane w miejscu naruszenia korzenia, a nie w obszarze promieniującego bólu.

Zespół korzeniowy wymaga nie tylko złagodzenia bólu, ale także, jeśli to możliwe, wyeliminowania przyczyn kompresji i późniejszej pracy rehabilitacyjnej.

Wszystko o objawach i leczeniu zespołu kręgosłupa lędźwiowego

Zespół lędźwiowo-korzeniowy lub radikulopatia to kompleks związany z uszkodzeniem kompresyjnym korzeni rdzenia kręgowego. Najczęściej występują uszkodzenia piątego odcinka lędźwiowego i pierwszych korzeni krzyżowych, nieco rzadziej niż czwarty odcinek lędźwiowy.

Ogólne informacje na temat struktury rdzenia kręgowego i zespołu korzeniowego

Rdzeń kręgowy jest organem centralnego układu nerwowego zlokalizowanym w kanale kręgowym. Jest on podzielony na 31-33 segmentów przez liczbę par nerwów rdzeniowych wychodzących z niego. Istnieje 5 działów:

  • Szyjki macicy, składający się z 5 segmentów;
  • Klatka piersiowa, składająca się z 12 segmentów;
  • Lędźwiowy, zawierający 5 segmentów;
  • Sakralne, zawierające 5 segmentów;
  • Kopchikovy, mający 3 segmenty.

Objawy zespołu lędźwiowego korzeniowego

Symptomatologia zaburzeń korzeniowych jest dość zróżnicowana i zależy od lokalizacji zmiany. Aby rozpocząć, wybierz objawy charakterystyczne dla porażki dowolnego korzenia.

Ból radikulopatii jest bardzo ostry, nazywany jest też bólem „sztyletu”. Powstaje nagle w postaci lumbago z tyłu i rozprzestrzenia się wzdłuż korzenia z przejściem do nerwu. Jednocześnie, w międzyczasie, nie ustępuje, ale w dalszym ciągu dręczy pacjenta boleśnie przez cały dzień i noc.

Rozciąganie korzeni nerwowych

Objawiają się zwiększonym bólem, gdy głowa przechyla się do klatki piersiowej, kicha i inne ruchy obejmujące kręgosłup.

Wrażliwe, odruchowe, zaburzenia ruchowe

Zaburzenia wrażliwe przejawiają się typem segmentalno-korzeniowym w postaci poziomej strefy wrażliwej na ciele lub linii pionowej na kończynie. Są oznaką uszkodzenia tylnego korzenia.

W przypadku rozległych zmian chorobowych, gdy w proces patologiczny zaangażowanych jest kilka przylegających korzeni i dystalnych części nerwów rdzeniowych, występują zaburzenia polineuropatyczne, częściej zlokalizowane w rejonie dystalnych odcinków kończyn typu „golf”.

Wrażenia wynikające z zaburzeń wrażliwości są bardzo zróżnicowane. Istnieją pogwałcenia rodzaju parestezji, niezrozumiałych odczuć, które pacjent ciężko opisać, takich jak raczkowanie.

Możliwe jest również zwiększenie lub zmniejszenie czułości określonego obszaru, zwanego odpowiednio hiper- lub hipestezją. Rzadziej możliwa jest utrata głębokiej wrażliwości, charakteryzująca się brakiem lub osłabieniem odruchów i niedociśnienia.

Zaburzenia motoryczne i odruchowe związane z uszkodzeniem przednich korzeni odpowiedniej strony. Objawiają się zmniejszeniem lub całkowitą utratą odruchów, siły mięśniowej i hipotrofią odpowiednich mięśni. Charakteryzuje się pokonaniem pewnego mięśnia, który w połączeniu z topografią wrażliwych zaburzeń pozwala dokładnie określić lokalizację zmiany.

Bardziej szczegółowe badanie radikolopatii kręgosłupa lędźwiowego powinno wyjaśnić, że występuje, gdy korzenie L1-L5 są uszkodzone, które zaczynają się od segmentów o tej samej nazwie w obszarze 10 i 11 kręgów piersiowych, a następnie schodzą przez kanał kręgowy do odpowiednich otworów międzykręgowych.

Podczas kompresji piątej pojawia się charakterystyczny kompleks objawów, w którym zmiany bólu i wrażliwości przechodzą wzdłuż zewnętrznej powierzchni uda i łydki od lędźwi i okolicy pośladkowej do wewnętrznego łuku stopy z zatarciem kciuka. Zauważa bezpieczeństwo refleksów.

Kolejnym obszarem częstości urazów jest czwarty odcinek lędźwiowy kręgosłupa. Jednocześnie zaburzenia czuciowe rozwijają się na wewnętrznej powierzchni uda i wewnętrznej części dolnej części nogi. Często odnotowuje się utratę odruchu kolanowego i czasami osłabienie czterech mięśni głowy uda.

Ponadto często wpływa na pierwszy segment krzyżowy. Jednocześnie wrażliwe zaburzenia i ból rozprzestrzeniają się wzdłuż tylnego obszaru pośladkowego i udowego, wzdłuż tylnej powierzchni dolnej części nogi do zewnętrznej krawędzi stopy i palców. W tym samym czasie w dolnych sekcjach wykazano znaczny spadek czułości.

Przy udziale tylnego korzenia w procesie patologicznym odruch Achillesa wypada, często wykrywa się dysfunkcję mięśnia brzuchatego łydki w połączeniu ze zmniejszeniem siły pronatorów stopy. W tym przypadku pacjent ma trudności z podnoszeniem palców i próbą wyłączenia stopy.

Przyczyny zespołu korzeniowego lędźwiowego

Radikulopatia lędźwiowa w większości przypadków niepokoi ludzi w starszej grupie wiekowej, ponieważ jest konsekwencją procesów degeneracyjno-dystroficznych w układzie kostnym i stawowym.

Istnieją jednak przypadki, gdy „rwa kulszowa” staje się objawem innych poważnych chorób.

Osteochondroza kręgosłupa

Osteochondroza kręgosłupa jest statystycznie najczęstszą przyczyną bólu. Charakteryzuje się zmianami zwyrodnieniowo-dystroficznymi w aparacie więzadłowo-stawowym kręgosłupa.

Istnieją 4 etapy procesu rozwoju, więc wczesna diagnoza pozwala uniknąć wyraźnego zespołu korzeniowego:

  1. W pierwszym etapie występują zmiany właściwości sprężystych galaretowatego jądra krążka międzykręgowego, co prowadzi do pojawienia się miejscowego bólu w okolicy krążka i objawów napięcia w sąsiednich mięśniach;
  2. W następnym etapie następuje zniszczenie włóknistego pierścienia krążkowego wraz ze wzrostem mobilności kręgów. Wraz z towarzyszącym osłabieniem gorsetu mięśniowego, następuje ciągły skurcz mięśni podtrzymujących kręg, co z kolei z powodu zwiększonego nacisku na niego prowadzi do jeszcze większego zniszczenia;
  3. W trzecim etapie najczęstszym objawem osteochondrozy - przepukliny. Występuje częściowe zniszczenie pierścienia włóknistego i uwolnienie galaretowatej substancji do jego redystrybucji. Wyraża się to pojawieniem się objawów ucisku korzeni, zaburzeń niedokrwiennych leżącego pod spodem rdzenia kręgowego podczas kompresji naczyń. Z reguły większość pacjentów jest leczona na tym etapie choroby, gdy ból jest już nie do zniesienia;
  4. Czwarty etap rozwoju osteochondrozy objawia się zaostrzeniem objawów i zaangażowaniem stawów międzykręgowych, więzadeł i sąsiednich kręgów w procesie. W tym okresie rozprzestrzeniają się objawy neurologiczne, co oznacza zaangażowanie sąsiednich korzeni, a czasami dystalnych części nerwów rdzeniowych.

W osteochondrozie lędźwiowej ważne jest uwzględnienie długości korzeni lędźwiowych i możliwości ich ucisku nie tylko na poziomie wyjścia z otworu międzykręgowego, ale również w kanale kręgowym, gdy dysk zostanie przemieszczony do jego wnęki.

Z reguły w przypadku przepukliny występującej w jamie kanału kręgowego wykrywane są poważne zaburzenia wszystkich korzeni przechodzących na tym poziomie, a także zaburzenia niedokrwienne i objawy podrażnienia błon mózgowych.

W przypadku długotrwałego wyraźnego procesu patologicznego może wystąpić dysfunkcja pęcherza moczowego, okrężnicy woreczka żółciowego.

Guzy rdzenia kręgowego i przerzuty nowotworów innych miejsc

Te procesy mogą rozwijać się u pacjentów w każdym wieku. Zespół korzeniowy jest pierwszym objawem rozwijającej się choroby. Proces onkologiczny rozwija się powoli, a wzrost objawów pojawia się stopniowo, prowadząc dalej do przylegania zaburzeń neurologicznych typu centralnego z powodu postępującej kompresji rdzenia kręgowego.

Najczęściej rozwija się z nerwiakami, ponieważ wyrastają z tylnych korzeni. Ze względu na powolny wzrost, zdiagnozowanie może zajść latami, jeśli patologia jest zlokalizowana w regionie lędźwiowo-krzyżowym.

Urazy lędźwiowo-krzyżowe

W przypadku urazu pacjent może oznaczyć dokładny czas wystąpienia choroby i zdarzenia ją poprzedzające.

Najczęstszymi rodzajami urazów są złamania kompresyjne kręgów, wynikające z urazu pionowego (na przykład skoku z wysokości) lub przemieszczenia kręgu w płaszczyźnie poziomej z poważnym osłabieniem aparatu więzadłowego.

Zmiany zakaźne prowadzące do zniszczenia kręgów

Najczęściej choroby zakaźne tkanki kostnej charakteryzują się rozwojem zapalenia kości i szpiku lub gruźliczego zapalenia stawów kręgosłupa.

Rozpoznanie zapalenia kości i szpiku nie powoduje jednak trudności, ponieważ nawet przed wystąpieniem zespołu korzeniowego i pacjentów stwierdza się ciężkie zatrucie, gorączkę gorączkową i ostry ból w obszarze dotkniętego kręgu.

Mogą również pojawić się objawy zmiany zapalnej rdzenia kręgowego. Wraz z postępem choroby na tle pojawiają się powszechnie występujące zakaźne objawy toksyczne korzeni.

Chociaż zapalenie kręgosłupa gruźliczego jest dość rzadkie, w większości przypadków powoduje trudności w diagnozie. Zespół korzeniowy w tym przypadku rozwija się dość późno i jest poprzedzony długim utajonym okresem choroby. W tym okresie pacjenci zgłaszają przedłużone niewyjaśnione osłabienie, nadmierne pocenie się i problemy ze snem.

Czasami pacjenci martwią się przedłużającą się niską gorączką, bólem i uczuciem ciężkości w plecach. W przypadku wizyty u lekarza wykazują pozytywne reakcje na test Mantoux i Diaskine. W przypadku braku terminowego leczenia, następuje dalszy postęp choroby wraz ze zniszczeniem tkanki kostnej, tworzeniem ubytków w kręgach i rozwojem złamań kompresyjnych.

Diagnoza przyczyn zespołu korzeniowego kręgosłupa lędźwiowego

W przypadku kontaktu z objawami radikulopatii lekarz zaczyna od zebrania wywiadu i określenia czasu wystąpienia choroby, poprzedzających objawów i powiązanych zaburzeń u pacjenta.

Badanie neurologiczne

Obejmuje ocenę objawów neurologicznych przy dalszym założeniu topografii zmiany. Na podstawie tego etapu pacjentowi zleca się dodatkowe badania.

Radiografia kręgosłupa

W 70% przypadków pozwala zdiagnozować przyczynę i lokalizację procesu patologicznego. W osteochondrozie uwidoczniono na zdjęciu przepuklinę, w przypadku urazu widać granice złamania, w zapaleniu szpiku i gruźlicy - jamach kostnych.

Tomografia komputerowa i tomografia rezonansu magnetycznego

Są kolejnym etapem badania pacjenta z radikulopatią i pozwalają na dokładniejszą diagnozę lokalizacji i opracowanie planu leczenia. Jednocześnie tomografia komputerowa jest tak pouczająca, jak to możliwe w przypadku uszkodzeń aparatu stawowego i kostnego kręgosłupa.

MRI pozwala zdiagnozować obecność guzów rdzenia kręgowego i korzeni, przy braku jakichkolwiek patologii na obrazach radiologicznych.

Ogólne badania kliniczne (krew, mocz, EKG i inne testy)

Prowadził wszystkich pacjentów, niezależnie od zamierzonej przyczyny choroby. Pomagają wyjaśnić diagnozę w wątpliwych sytuacjach i dostosować plan leczenia.

Leczenie zespołu korzeniowego L4 - S1

Po pierwsze, rozważ leczenie objawowe radikulopatii spowodowanej osteochondrozą i obecnością przepukliny.

Odpoczynek w łóżku

Pomaga zmniejszyć objawy bólu. Wielu pacjentów z powodu ostrego bólu jest zmuszonych do ograniczenia mobilności.

Akceptacja NLPZ i leków przeciwbólowych

Akceptacja leków przeciwzapalnych i przeciwbólowych, a także ich miejscowe stosowanie, pozwala na tymczasowe złagodzenie bólu, ale nie ma długoterminowej skuteczności.

Trakcja

Wykonywany jest w szpitalu i pomaga złagodzić napięcie toniczne mięśni pleców i zmniejszyć stopień kompresji korzeni.

Prowadzenie blokad Novocain

Jest to długotrwała metoda łagodzenia bólu, która pozwala poprawić jakość życia pacjenta przy braku możliwości operacji.

Po złagodzeniu ostrego okresu pokazano gimnastykę leczniczą, masaże i zabiegi fizjoterapeutyczne. Łagodzą napięcie mięśni, zmniejszają kompresję. W początkowej fazie rozwoju choroby mogą całkowicie zatrzymać objawy, a często opóźnić lub nawet w niektórych przypadkach uniknąć operacji.

Uważa się, że terapia manualna jest dobrą alternatywą dla operacji. Jednak badania kliniczne w tej dziedzinie nie zostały przeprowadzone i zalecenie tej metody leczenia z medycznego punktu widzenia jest nieetyczne.

U większości pacjentów z zaawansowanymi postaciami osteochondrozy i całkowitym wypadaniem krążków wskazane jest leczenie chirurgiczne. Jego wykonalność i bezpieczeństwo może być ocenione przez specjalistę indywidualnie w każdym przypadku.

Leczenie chirurgiczne może obejmować:

  • Usuń uszkodzony dysk;
  • Eliminacja ciśnienia;
  • Stabilizacja mechaniczna oddziału dotkniętego chorobą - polega na założeniu kołków lub sztucznej ramy wokół oddziału dotkniętego chorobą. Prowadzi do osłabienia mobilności;
  • Możliwe jest częściowe usunięcie dysku i zszycie przepuklinowego występu;
  • Usunięcie kręgu - w ciężkich przypadkach wycina się kręg i umieszcza na jego miejscu przeszczep. Ponieważ sztuczny kręg jest przymocowany powyżej i poniżej leżącego, ruchliwość operowanego obszaru jest utracona;
  • Protetyka tarczowa jest stosunkowo nową i rzadko stosowaną metodą opieki chirurgicznej w naszym kraju. Jednak znacznie poprawia standard życia pacjentów, zapobiegając ich niepełnosprawności.

Istnieje szereg wskazań do interwencji w nagłych wypadkach, w tym:

  1. Utrata funkcji miednicy;
  2. Paraliż związany z kompresją korzenia lub skrzypu.

Ponieważ głównym kontyngentem pacjentów z zaawansowaną osteochondrozą są osoby starsze, mogą one mieć bezwzględne przeciwwskazania do interwencji chirurgicznej z powodu ciężkiej patologii somatycznej. Leczenie tej kategorii pacjentów sprowadza się do złagodzenia powszechnych objawów.

Ważne jest, aby zdawać sobie sprawę, że tylko lekarz może postawić diagnozę i wybrać taktykę leczenia. Dla wewnętrznego spokoju pacjenta ważne jest, aby wybrać lekarza, z którym będzie miał pełne zrozumienie i pewność, a terapia będzie tak skuteczna, jak to możliwe. Samoleczenie może prowadzić do postępu procesu i pogorszenia jakości życia, jak również do pominięcia chorób zagrażających życiu.